Op weg naar Odessa – 4
De eindbestemming is in zicht. Nog een paar honderd kilometer en Odessa is bereikt. Een dag in een land met tegenstellingen.
Chauffeur Douwe Jan de Boer uit Tijnje en bijrijder Arend Waninge uit Terwispel zijn de komende dagen onderweg naar Oekraïne. Op deze site doen ze regelmatig verslag van hun belevenissen.
Net over de grens gingen de gordijntjes zondag na middernacht pas dicht. De eerste blik op Oekraïne bij daglicht betekent lichte sneeuw. Rond 8.30 uur slaat Douwe Jan de truck weer aan. Op weg om vandaag zo dicht mogelijk bij Odessa te komen.
militaire controle, geen oponthoud
Het duurt niet lang of de eerste militaire post duikt op langs de weg. Een klein hokje met camouflagenet en een ondergrondse schuilmogelijkheid. Maar…. geen militair te zien. Ook de rest van de dag zijn er niet veel tekenen van een land in oorlog. Een paar keer zien we militair verkeer. We passeren enkele controleposten, waar wel eens een soldaat met een mitrailleur staat, maar stoppen hoeven we niet. Wel liggen er regelmatig grote ijzeren roadblocks langs de weg. Op dit moment niet nodig.
We zien meer politieagenten dan soldaten. Allemaal bezig om de snelheid te controleren. Ook belangrijk. Zo snel kunnen we op veel stukken echter niet, de gaten in de wegen zijn soms imposant.
Toch, wie verder kijkt ziet wel signalen van een oorlog. We passeren veel gesloten en ontmantelde tankstations. Waarschijnlijk van Russische benzinemerken. Rijden we door dorpen, dan zien we ook begraafplaatsen met vlaggen en verse graven. In één dorpje staat op het dorpsplein een bord met veel foto’s. Of van jongens uit het dorp die vechten. Of van jongens uit het dorp die al gesneuveld zijn. We weten het niet. Het cyrillische schrift is lastig te ontcijferen.
De contrasten onderweg zijn groot. Dorpen met oude half vervallen woningen wisselen af met moderne megagrote winkelcentra in de steden. De parkeerplekken staan vol. Je hebt niet het idee dat hier overal armoede is, of een tekort aan goederen.
Gaten onderweg zijn geen uitzondering
Oekraïne is wel duidelijk een land in ontwikkeling. Er wordt links en rechts gewoon gebouwd. Maar de verschillen zijn groot, ook in wegen. De ene provincie heeft duidelijk meer geld over voor infrastructuur dan de andere. De vrachtwagen van Douwe Jan krijgt regelmatig het nodige voor de kiezen. De moderne MAN-truck heeft echter een meer dan goede vering en slaat zich er kranig doorheen. In de cabine valt het mee.
Benzinestations langs de snelweg ogen modern en zijn vaak ook nieuw. De shops zijn goed gevuld, de broodjes en de menu’s laten niets te wensen over. En we maken kennis met de graanscheur van Europa. Zo staat Oekraïne al heel lang bekend. We zien enorme velden. Nu nog zwart, later dit jaar waarschijnlijk vol wuivend graan. Langs de weg complexen met enorme graansilo’s. We halen veel vrachtwagens vol graan in. Allemaal op weg naar de havens van Odessa.
Onverwachte ontmoeting van oude vuilnisauto en snelle bolide zorgt voor rotzooi
In het begin van de avond zoeken we een hotel op. Rijden op de lange rechte snelweg richting Odessa is in het donker geen pretje. Straatverlichting is er amper. Het is donker zoals wij het in Nederland niet meer kennen. En collega vrachtwagens staan soms zo maar stil langs de kant van de weg. Er kan zo iemand oversteken. En de gaten in het wegdek kunnen enorm verrassen.
Wij doen het ook voor ons plezier én vrijwillig. Dan morgenochtend vroeg bij daglicht nog maar een stukje verder. Het hotel ziet er aan de buitenkant niet aantrekkelijk uit, maar binnen is alles netjes en schoon. Voor nog geen twintig euro per persoon hebben we beide een eigen kamer.
Eerst maar een lekkere warme douche, ook dat is na drie dagen wel prettig.
