SVL en Ruchhouwers winnen zware Wampex Hemrik
HEMRIK Nico, Marjan, Marlies en Erik krijgen instructies van Froukje Wagenaar. Langs het gordijn, door de dubbele deuren en dan meteen rechts. Succes, zegt Froukje. En dat heeft deze eerste ploeg wel nodig voor de Wampex Hemrik. Want, grapt Nico, ze verdwalen bijna altijd.
Het is woensdagavond klokslag zes uur, team Nea allinnich rinne mag als eerste vertrekken vanuit De Bining voor de dik dertig kilometer lange nachtelijke, en zo na afloop bleek zware, tocht door de regen. Ze mogen als eerste omdat ze eigenlijk altijd als laatste binnenkomen, legt Nico uit. Met zijn 73 jaar denkt hij de oudste deelnemer te zijn aan de survivalachtige tocht door weilanden, over sloten en kanalen. Hij loopt, zoals al meerdere jaren, met zijn dochters Marjan (uit Uithoorn) en Marlies met schoonzoon Erik (uit Breda). Marjan: “We proberen elk jaar om niet te verdwalen, maar helaas. Dan lopen we te veel te leuteren en staan we hophop bij het kanaal maar zijn we de post voorbij gelopen.” Vorig jaar werden ze zelfs bij een van de posten met applaus ontvangen, lacht Nico.
Nieuw: twee routes
En daar gaan ze. “Succes”, roept Froukje hen na. Dit jaar is de tocht in twee routes opgedeeld, vertelt ze. “Dizze groep docht no route A, de folgjende route B. Healwei komme se wer yn De Bining. Dan tinke se dat se der binne mar dan bin se noch mar op de helte.” Dat zal de mannen van ploeg Snert na afloop, die starten als dertiende ploeg, vies tegenvallen. Ze hebben net een biertje gehaald om zich moed in te drinken. Al jaren doet de vriendengroep mee. Dit jaar lopen ze voor het eerst met regenachtig weer. Geen punt, wel een punt: “De allerminste kear wie doe’t we healwei de rûte wer by De Bining kamen. Dan bist kapot en dan hast noch mar de helte hân”, zegt Reitze. Zijn wekker staat op 5 uur in de ochtend. Dan kan hij meteen van de Wampex door naar het werk, gniffelt Sjoukje van der Ley vanachter de laptop waarin ze als secretaresse alles en iedereen bijhoudt.
Sjoukje vinkt met roze stift net een wachtpost af. “Sy melde no krekt dat se te plak binne.” Met scherpe blik coördineert en volgt ze de hele tocht. Elke post geeft aan haar door welke ploegen bij hun gearriveerd zijn. “Sjoch, as it bygelyks te lang duorret foardat ploech nûmer 1 by de folgjende post is, dan ûndernimme we aksje. Dan bin se ferdwaald.” In haar geavanceerd systeem noteert ze de doorkomsttijden. Samen met strafminuten voor gemiste posten of foute antwoorden en bonusminuten voor goede antwoorden op de rebussen rolt hier automatisch de winnaar uit.
Nat tot de nek
Tjeerd Faber en Hendrik Jongsma bemensen al ruim 12 jaar een controlepost, daarvoor liepen ze zelf jarenlang de Wampex. Dit jaar zitten ze op post 6 in Jubbega waar de deelnemende ploegen op een vlot van surfplanken arriveren. “Dat wurdt in spektakel”, denkt Hendrik. En wat dan als iemand tot de nek in het water belandt? Routecoördinator Durk Wagenaar: “Dan helje we se op en meie se yn De Bining douche en skjinne klean oan dwaan. En dan bringe we se werom nei harren ploech.” Kans op een nat pak is er zeker, al was het alleen al door de overvloedig gevallen regen.
Het maakt de dames van ploeg De last minutes niet uit. Jawel, ze zijn knettergek om mee te doen, lacht Kim. “Ze vroegen mij of ik mee wilde wat wandelen en wat opdrachten maken.” Ze zijn het mutsenteam, voegt ze toe. “En ik ben muts vier omdat ik er als laatste bij kwam.” Dapper en gehuld in regenponcho’s stappen Sanne, Lum, Djohy en Kim naar de start. “Pffft, ik heb het nu al bloedwarm.”
Gedeeld eerste
Team 28 (SVL) en team 32 (Ruchhouwers) werden gedeeld eerste van deze 28ste Wampex. Er deden 37 ploegen mee, 12 ploegen liepen de tocht niet uit. Voor een aantal was dat eigen beslissing, anderen moesten van de organisatie stoppen omdat het te lang zou duren voor ze de finish bereikten. Ook Nico en zijn dochters stopten vroegtijdig vanwege blessures.
