De boulevard
Daar liepen we op onze boulevard. Op naar de buurtborrel. Eigen glazen en eigen drinken onder de arm. Op naar de buurman die tuin, garage en wc beschikbaar stelt. Voor de hapjes zorgde Koos, onze buurtkok. Met zijn man nog niet eens zo lang hier, maar altijd enthousiast. Een schoolvoorbeeld van ‘westerlingen’ die laten zien dat integreren tussen de Friezen ook wel heel snel kan.
Het werden een paar genoeglijke uurtjes. Wonen op zo’n heerlijk diverse buurt blijft bijzonder. Wij streken er 28 jaar geleden neer. Op een ‘daalders plakje’ aan de vaart. In een klein huisje dat we later uitbouwden tot wat het nu is. Die ruimte was er. Zo deden er meer op de buurt. En ook nu staan op meerdere plekken steigers en puincontainers. Jonge bewoners die bezig zijn hun paleisje te realiseren. Soms meerjarenplannen. Het hoeft niet allemaal in één keer.
Met een glas in de hand werden de ‘bouwverhalen’ afgewisseld met vertrekplannen van enkele senioren. Buren die meer dan vijftig jaar genoten en nog steeds genieten van hun plek aan de vaart. Gezondheid speelt hen nu parten, alternatieven zijn in beeld. Zo golft de bewoning op ‘onze boulevard’ op en neer. Perioden met volop buurtkinderen werden gevolgd door tijden waarin de buurt- ooievaar lang op zolder bleef.
En tijdens de buurtborrel komen jong en oud samen. Jong luistert aandachtig naar de verhalen van vroeger. Oud luistert geïnteresseerd naar de plannen van de ‘bouwers’. En iedere keer denk je weer: waarom doen we dit niet vaker? Waarom gaan we niet eens wat vaker een praatje aan op de buurt? Maar ja, altijd die dagelijkse drukte.
Onderweg naar huis, begroeten we onze buurtgans. Hij snauwt en blaast op eigen wijze terug. Hij is er nog steeds, maar stond niet op de genodigdenlijst. Zo divers is ons buurtje nu ook weer niet.
Arend Waninge
