In het harnas
Een zonovergoten, kraakhelder blauwe lucht hangt boven het betoverende witte landschap. Bomen staan enigszins gebogen door de rijp op de takken en weilanden omsluiten de bevroren slootjes en plassen. Her en der bindt groot en klein de ijzers onder om, misschien voor de laatste keer dit jaar, te genieten van schaatsen op natuurijs.
Het is overal een drukte van belang, een kleurrijk schouwspel, een lust voor het oog en blijde stemmen die als muziek in de oren klinken. Het is ook prima vliegweer, het zicht is fantastisch! Het vliegvirus van menig piloot van de vliegclub kriebelt en een voor een verlaten kisten de hangar om de lucht in te gaan. Later op de middag slaat abrupt het noodlot toe. Een van onze meest ervaren, deskundige, vriendelijke, humoristische en altijd behulpzame piloten keert niet meer terug.
De zon staat ons bij wanneer we enkele dagen later afscheid moeten nemen. Alle toestellen staan glanzend en fier langs beide zijden van de start- en landingsbaan opgesteld, ze vormen samen met alle aanwezigen een indrukwekkende erehaag. Je kunt een speld horen vallen wanneer de rouwauto stapvoets passeert.\
Een met passende bloemen opgemaakte propeller van een soortgelijk toestel markeert het einde van de baan als laatste groet aan ons dierbare clublid, een vlieger in hart en nieren en bovenal een bijzonder fijn, sociaal mens. Langzaam rijdt de rouwauto naar de poort en draait de weg op, gevolgd door familie en vrienden. Enkele piloten trekken zich terug in het havengebouw voor een briefing met betrekking tot de eregroet aan hun kameraad.
‘s Middags vliegen vijf toestellen in formatie door de helder blauwe lucht over het kerkje. Boven de begraafplaats buigt één toestel af, the Missing Man.
Erna Jansen
