Geschenk

“Zorg dat je op eigen benen kan staan en zelf zoveel mogelijk in alles de regie houdt.” Inmiddels had ze een hoge leeftijd bereikt en stond ze nog steeds volop in het leven. Sinds de dood van haar man, had ze nog meer ervaren hoe belangrijk het was om in beweging te blijven, buiten te zijn en sociale contacten te onderhouden.  Toen werd ze ziek, althans er traden klachten op… Mentaal was ze ijzersterk en niet van plan om zich daardoor uit het veld te laten slaan. Gaandeweg liet haar lichaam haar in de steek. Gelukkig zonder pijn, maar dat maakte het voor haar lastiger om de situatie te accepteren. Ze begreep het niet. ”Ik had nooit wat en nu ben ik van het ene op het andere moment ziek!” Ze klampte zich vast aan het leven. Als bleek dat men haar ergens niet over had geïnformeerd, belde ze er achteraan. “Ze was  misschien wel ziek, maar nog niet uitgerangeerd!”

Haar gezondheid verslechterde, ze wilde beslist thuisblijven. De 24-uurszorg was even wennen, maar het gaf haar rust en vertrouwen dat er altijd iemand bij haar was. De pedicure kwam, Bea stond erop dat de afspraak doorging, hoewel ze die ochtend ineens niet meer aanspreekbaar was en in bed moest blijven. Zachte klassieke muziek klonk op de achtergrond, de geur van rozenolie en lavendel verspreidde zich door de kamer, toen de pedicure liefdevol haar doorleefde voeten, die haar gedurende haar lange leven hadden gedragen, masseerde en ze heel zachtjes weggleed in een diepe, ontspannen slaap.