Half tien ’s avonds. De telefoon gaat. “Heb je tijd om naar een meneer te gaan die is gevonden in zijn woning? Hij heeft verder geen familie.” De ambtenaar vertelt de bevindingen van politie en GGD en geeft het adres.
Even later rijd ik de straat in, het is duidelijk waar ik moet zijn. Buren staan te praten bij een woning waar schaars licht brandt. Een man komt naar me toe en stelt zich voor. “Bart, ik ben een buurman en ging iedere dag even bij Jim langs. Het ging de laatste dagen niet goed, hij voelde zich niet lekker, maar wilde beslist niet naar de huisarts. Vanmiddag vond ik hem. Ik zag het meteen!”
Geëmotioneerd vertelt Bart over zijn contact met Jim. ”Ik ben maar een buurman, maar had met hem te doen. Hij had verder niemand, trok zich steeds meer terug. Ik heb een arts gebeld, daarna ging alles in een stroomversnelling.” In de keuken tref ik Stef, die af en toe samen met Bart bij Jim op bezoek ging. Hij vertelt over hun mooie gesprekken. We lopen de schemerige woonkamer in, waar ik Jim ontmoet te midden van blikjes bier, sigaretten en een bord met etensresten. De eenzaamheid is hartverscheurend...
“Kan ik je helpen?” De vraag van Stef brengt me terug in het moment. Op mijn vraag of Jim van muziek hield, antwoordt Stef direct. “Dire Straits!’ Ontroerd luisteren we naar ‘Walk of Life’. Stef stopt Jim daarna liefdevol in en geeft hem een blikje bier en een sigaret mee op zijn laatste reis. Het is middernacht. Stef sluit de kist, spreekt nog enkele mooie woorden ten afscheid en begeleidt Jim naar de auto.
Erna Jansen www.jansenuitvaartzorg.nl
Even later rijd ik de straat in, het is duidelijk waar ik moet zijn. Buren staan te praten bij een woning waar schaars licht brandt. Een man komt naar me toe en stelt zich voor. “Bart, ik ben een buurman en ging iedere dag even bij Jim langs. Het ging de laatste dagen niet goed, hij voelde zich niet lekker, maar wilde beslist niet naar de huisarts. Vanmiddag vond ik hem. Ik zag het meteen!”
Geëmotioneerd vertelt Bart over zijn contact met Jim. ”Ik ben maar een buurman, maar had met hem te doen. Hij had verder niemand, trok zich steeds meer terug. Ik heb een arts gebeld, daarna ging alles in een stroomversnelling.” In de keuken tref ik Stef, die af en toe samen met Bart bij Jim op bezoek ging. Hij vertelt over hun mooie gesprekken. We lopen de schemerige woonkamer in, waar ik Jim ontmoet te midden van blikjes bier, sigaretten en een bord met etensresten. De eenzaamheid is hartverscheurend...
“Kan ik je helpen?” De vraag van Stef brengt me terug in het moment. Op mijn vraag of Jim van muziek hield, antwoordt Stef direct. “Dire Straits!’ Ontroerd luisteren we naar ‘Walk of Life’. Stef stopt Jim daarna liefdevol in en geeft hem een blikje bier en een sigaret mee op zijn laatste reis. Het is middernacht. Stef sluit de kist, spreekt nog enkele mooie woorden ten afscheid en begeleidt Jim naar de auto.
Erna Jansen www.jansenuitvaartzorg.nl
