Het is 3 januari 1991. Ik sta op Schiphol, klaar om afscheid te nemen. Met tickets voor Lincoln in de Amerikaanse staat Nebraska. Een half jaar stage in ‘the middle of nowhere’. Een spannend avontuur in een land dat zich drie weken later ook nog eens in een oorlog werpt om Koeweit te bevrijden van Saddam Hoessein. Bijzonder om dat alleen vanuit Amerikaanse ogen te volgen; internet is er nog niet, internationale kranten bereiken Nebraska amper. Het is een ervaring om nooit te vergeten.
Toen de stage voorbij was, kwam mijn vriendin over. Samen trokken we zes weken door dat immense land. Nog een ervaring om nooit te vergeten. Zij kwam net terug van een stage van drie maanden in Finland. Niet vreemd dat wij onze kinderen altijd hebben voorgehouden om ook voor het avontuur te kiezen wanneer het zich voordoet. Ver van huis op eigen benen staan, is een enorme verrijking van je leven. Je kijkt ineens met andere ogen naar hoe wij het in ons landje hebben geregeld.
Deze week sta ik weer op Schiphol. Maar nu aan de andere kant. Ik blijf in Nederland, een van onze kinderen neemt afscheid. Onderweg voor een jaar Bonaire. Na een jaar waarin de jeugd te maken had met door corona gebonden vleugels, vliegt hij nu echt uit. Hij solliciteerde met succes bij The Dutch Bakery. Brood bakken op Bonaire en tegelijkertijd als jonge avonturier het leven verder ontdekken. Mijn opa vond het bijzonder toen mijn vader in de jaren vijftig als dienstplichtig soldaat naar Suriname vertrok. Mijn vader zwaaide mij uit toen ik naar Amerika ging. En ik ben supertrots dat mijn zoon in deze bijzondere tijd de dappere stap neemt en naar Bonaire vertrekt. Veel succes, jongen!
Toen de stage voorbij was, kwam mijn vriendin over. Samen trokken we zes weken door dat immense land. Nog een ervaring om nooit te vergeten. Zij kwam net terug van een stage van drie maanden in Finland. Niet vreemd dat wij onze kinderen altijd hebben voorgehouden om ook voor het avontuur te kiezen wanneer het zich voordoet. Ver van huis op eigen benen staan, is een enorme verrijking van je leven. Je kijkt ineens met andere ogen naar hoe wij het in ons landje hebben geregeld.
Deze week sta ik weer op Schiphol. Maar nu aan de andere kant. Ik blijf in Nederland, een van onze kinderen neemt afscheid. Onderweg voor een jaar Bonaire. Na een jaar waarin de jeugd te maken had met door corona gebonden vleugels, vliegt hij nu echt uit. Hij solliciteerde met succes bij The Dutch Bakery. Brood bakken op Bonaire en tegelijkertijd als jonge avonturier het leven verder ontdekken. Mijn opa vond het bijzonder toen mijn vader in de jaren vijftig als dienstplichtig soldaat naar Suriname vertrok. Mijn vader zwaaide mij uit toen ik naar Amerika ging. En ik ben supertrots dat mijn zoon in deze bijzondere tijd de dappere stap neemt en naar Bonaire vertrekt. Veel succes, jongen!
