“We zoeken iemand die ons kan helpen met het laten herbegraven van onze moeder op een Natuurbegraafplaats elders in het land. Vader woont daar in de buurt, hij is ernstig ziek en komt binnenkort te overlijden. Doet u dit soort uitvaarten ook, of is het een gekke vraag?”
In de stem van de dochter klonk enige bezorgdheid door. Wat bijzonder, ik had nog niet eerder een dergelijk verzoek ontvangen. Heleen vertelde me over haar ouders en wat hun wensen waren. Als kinderen vonden ze het ook spannend, maar de gedachte dat hun ouders straks herenigd zouden zijn, maakte alles goed. In de weken die volgden hadden we regelmatig contact en bereidden we samen met alle betrokkenen de uitvaart voor.
Op een vroege ochtend in de lente arriveerde ik met de door de kinderen uitgezochte kist op de afgezette begraafplaats. De grafdelver was zover en in alle stilte, met respect en uiterste precisie werden de stoffelijke resten in de kist gelegd. Het was ontroerend. De zon en de vogels waren stille getuigen. Nadat we de kist hadden gesloten, arriveerden Heleen en haar man. Zij legden bloemen uit eigen tuin bij moeder en begeleidden haar in stilte naar de rouwauto. Via een speciaal uitgekozen route arriveerden we twee uur later bij de Natuurbegraafplaats, waar de andere kinderen ons met een erehaag ontvingen.
Er volgde een ingetogen, ontroerend weerzien. Samen tilden we de kist op de loopkoets en namen afscheid van elkaar. Mijn collega en ik keken toe hoe de kinderen hun moeder via het kronkelende zandpad door het glooiende terrein naar het graf begeleidden. Even later stegen vanuit de verte de klanken op van een saxofoon. Eindelijk… moeder was thuis.
In de stem van de dochter klonk enige bezorgdheid door. Wat bijzonder, ik had nog niet eerder een dergelijk verzoek ontvangen. Heleen vertelde me over haar ouders en wat hun wensen waren. Als kinderen vonden ze het ook spannend, maar de gedachte dat hun ouders straks herenigd zouden zijn, maakte alles goed. In de weken die volgden hadden we regelmatig contact en bereidden we samen met alle betrokkenen de uitvaart voor.
Op een vroege ochtend in de lente arriveerde ik met de door de kinderen uitgezochte kist op de afgezette begraafplaats. De grafdelver was zover en in alle stilte, met respect en uiterste precisie werden de stoffelijke resten in de kist gelegd. Het was ontroerend. De zon en de vogels waren stille getuigen. Nadat we de kist hadden gesloten, arriveerden Heleen en haar man. Zij legden bloemen uit eigen tuin bij moeder en begeleidden haar in stilte naar de rouwauto. Via een speciaal uitgekozen route arriveerden we twee uur later bij de Natuurbegraafplaats, waar de andere kinderen ons met een erehaag ontvingen.
Er volgde een ingetogen, ontroerend weerzien. Samen tilden we de kist op de loopkoets en namen afscheid van elkaar. Mijn collega en ik keken toe hoe de kinderen hun moeder via het kronkelende zandpad door het glooiende terrein naar het graf begeleidden. Even later stegen vanuit de verte de klanken op van een saxofoon. Eindelijk… moeder was thuis.
