Opkomst
De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. De deelnemende partijen plakken weer rondom posters, plaatsen verkiezingsborden en advertenties. Sa! besteedt volop aandacht aan de verkiezingen, in de krant en online. Mijn agenda is deze weken dan ook goed gevuld, ik geniet ervan. Omdat wat er in de raadzaal gebeurt, effect heeft op het leven in ieders directe omgeving. Het is de vorm van democratie die het dichtst bij de mensen zou moeten staan. Ik volg de Opsterlandse gemeenteraad, met een fikse pauze, al bijna twintig jaar. Regelmatig vragen mensen mij naar de lol van het volgen van al die soms ellenlange vergaderingen. Een enkele keer vraag ik mij dat ook af, zeker met die online vergaderingen van de afgelopen jaren. Wat een (noodgedwongen) drama was dat.
Maar het proces van politieke besluitvorming kan zo leuk zijn. Met een goed debat, met schorsingen en allerlei overleggen om links- of rechtsom toch meerderheden te krijgen voor een voorstel. Zeker wanneer je een beetje inzicht krijgt in hoe de hazen lopen, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk.
Ik geef het toe. Er schuilt een schoolmeestertje in mij, dat graag dit soort processen wil uitleggen. Omdat ik hoop dat mensen daardoor meer interesse krijgen in de gemeentepolitiek. Dat ze begrijpen dat ze invloed kunnen uitoefenen. Door mee te praten, door in gesprek te gaan met raadsleden, door hun verhaal bij een raadsvergadering te doen. Dat een meerderheid dan soms anders besluit, dat is dan maar zo. Dat is de prijs van democratie.
Er is ook een alternatief; dat één man bepaalt wat er gebeurt. De gevolgen daarvan zien we nu dagelijks, slechts driegrensovergangen verderop. Alleen al die berichtgeving zou voldoende reden moeten zijn om op 16 maart te gaan stemmen. Ook al weet je nu nog niet op wie. Er resten nog twee weken om dat uit te zoeken.
Arend Waninge
