Op eigen houtje
“Jij hebt een mooie bus, zeg!”, roept Peter uit wanneer we, na het voorgesprek over het afscheid van zijn moeder, zijn woning verlaten. Hij loopt mee naar de auto, maakt een inspectierondje en we nemen afscheid. “Ik bel je als het zover is.”
Het is een rustige, zonnige dag wanneer ik de auto zo dicht mogelijk bij de werkplaats parkeer, aan het einde van een doodlopend straatje. In de verte snijdt het geluid van een snerpende cirkelzaag door de stilte. Het wijst me de weg. De deuren staan open, Peter is druk bezig. Als het zagen stopt, klinkt alleen nog Mozarts Klarinetconcert uit de boxen. “Ik dacht, de kist past wel in jouw bus, dan kan ik zelf mijn moeder uit het verzorgingshuis naar het kerkje brengen! Hij is nog niet helemaal af, maar we kunnen alvast kijken of het past.”
Met een klap op de radio wordt Mozart het zwijgen opgelegd. Geëmotioneerd en trots vertelt Peter over zijn moeder en hoe hij in haar ‘geest’ de kist heeft ontworpen en deze met liefde, geduld en uiterste precisie heeft vormgegeven.
De volgende dag is het zover. Samen tillen we het laatste huisje van zijn moeder in de bus. Peter kruipt achter het stuur. Hij neemt de kortste weg naar het verzorgingshuis. Naar het kerkje kiest Peter een toeristische route. Het weer is prachtig. Peter gidst zijn moeder door een landschap van gedenkwaardige plekken, met voor haar bijzondere herinneringen. Hij vertelt er naar hartenlust over. Dan zien we de toren van het kerkje boven de bomen uitsteken. Peter zucht. “Jammer, mama’s laatste reis is bijna ten einde.”
Erna Jansen
Erna Jansen Uitvaartzorg
