Even mijmeren

Ondanks de regen geniet ik vanuit de huiskamer van het uitzicht. De Turfroute levert in deze weken een bonte variëteit aan scheepvaartverkeer. Van leuke opdrukkers tot skûtsjes. Van luxe sloepen tot nog grotere strijkijzers. Regelmatig wijst men naar de vaartberm bij ons en de buren. Het is dan ook een lust voor het oog. 

Het mengsel wildebloemenzaad heeft geleverd waarvoor het is gekocht. Al weken ontvouwt zich een bont kleurenpalet, regelmatig duikt er weer een nieuwe soort op. Een van onze bijdragen aan de biodiversiteit. Een goed doel en we beleven er nog plezier aan ook.

Er is meer kleurenpracht. Aan de overkant van de vaart kleurt het de laatste week overdag ineens knalgeel. Hectares geel. De boer die er altijd koeien en jongvee liet grazen, heeft de boerderij verkocht. Weer een boer minder in het dorp. Om meerdere redenen jammer. Waar zie je nog dat midden in de bebouwde kom de koeien langs de doorgaande weg grazen? Bij ons dus ook niet meer. Geen vee meer, geen begrazing, geen bemesting en minder maaien. En ineens ruikt de gele plant zijn kans. ’s Avonds is het grauw, overdag een groot geel laken.

De aandacht voor de biodiversiteit brengt ook met zich mee dat we in trek zijn bij hommels, bijen en wespen. Ons buurmeisje meldde zaterdag dat er een hommelnest bij ons voorraam zit. Inderdaad hebben de hommels een opening naar de spouwmuur gevonden. Vanaf ons terrasje onder de carport zien we dat wespen ergens in de constructie van de garage hun nest hebben. Twee nesten zonder overlast. We laten ze dan ook ongemoeid. In ieder geval de komende weken. Dan zijn wij op zoek naar meer biodiversiteit elders in Europa.

Arend Waninge