In de Culturele Hoofdstraat van Beetsterzwaag was het eerder dit jaar soms erg druk. Maar dat was bij andere temperaturen dan zaterdag tijdens de afsluiting. De ijzige kou bracht alleen liefhebbers op de been. Binnen was er nog voldoende warmte.
“Ik hou van anders. Het is prachtig om in een snackbar over het belangrijkste van het leven te praten.” Publicist Hugo Borst was zaterdagmiddag op zijn plek tijdens het literair snacken bij De Jong’s Cafetaria. Op ontroerende wijze sprak hij over de lijdensweg van zijn moeder en de laatste dagen van haar leven. Van dit proces deed hij wekelijks verslag in het AD. De gebundelde columns gaan over de toonbank als de lekkerste frikandellen en kroketten. Op verrassende momenten brengt hij met een rauwe grap de relativering. Humor maakt dragelijk. Borst geeft het publiek voldoende om op te kauwen: alzheimer, de kwaliteit van de zorg, de keuze voor het einde, mantelzorg. Niet de snelle hap die normaal in de snackbar wordt geserveerd. Na een uurtje is er wisseling van het publiek. In het tweede deel van het programma spreekt Borst over de belangrijkste bijzaak in het leven: voetbal. Voor een ander, jonger publiek.
Ondertussen is het in het voormalige gemeentehuis een stuk rustiger in het slotweekend van de expositie Skjin Laai/Tabula Rasa. De expositieruimte kan nu ook bijkomen van een druk jaar met duizenden bezoekers.
Tegen vieren vormt zich een lange rij voor de Dorpskerk. De celliste Wytske Holtrop en pianist Caspar Vos krijgen de kerk nagenoeg vol met op het programma werken van Beethoven, Debussy en Rachmaninov. De concerten van Cultbee hebben een trouwe schare bezoekers. Na zoveel jaar lijkt het normaal, maar het blijft bijzonder deze concerten van professionele klassieke musici. Laagdrempelig vanwege duur (een uurtje) en toegangsprijs (10 euro). De sfeervolle kerk doet de rest. Tegenover het gemeentehuis in café De Posthoorn klinken vrolijke klanken van Never Ending Orchestra. Het publiek laaft zich aan de drank en de muziek.
Ook als burgemeester Ellen van Selm en cultuurwethouder Libbe de Vries voor het gemeentehuis de Culturele Hoofdstraat afsluiten. Volgens Van Selm was LF2018 met 35 projecten in Opsterland een groot succes, waar iedereen trots op mag zijn. “Mar hoe no fierder?”, wierp De Vries een actuele vraag op. “Hoe hâlde wy dit fêst?” In januari organiseert de gemeente Opsterland een bijeenkomst om daarover verder te praten. Als blijvende herinnering aan het jaar krijgt Opsterland van de organisatoren van Culturele Hoofdstraat een gedicht van Tsead Bruinja, in het Fries en in het Nederlands. Wijsheden op plexiglas. Opsterland zoekt nog een plek om het op te hangen.
Iepen | Open
wy kinne tsjinoer inoar stean gean mei spandoeken en megafoans roppe en raze dat it in aard hat
of we kinne in ferhaal betinke oer hoe’t we hjir bedarre binne en wat de iene oan de oare ha kin
de wurkjende minske sjoch ik graach de boartsjende minske ha ik it leafst
wij kunnen tegenover elkaar gaan staan met spandoeken en megafoons om het hardst roepen en schreeuwen
of we kunnen een verhaal bedenken over hoe we hier samen zijn beland en wat de ene aan de andere kan hebben
de werkende mens zie ik graag de spelende mens heb ik het liefst
“Ik hou van anders. Het is prachtig om in een snackbar over het belangrijkste van het leven te praten.” Publicist Hugo Borst was zaterdagmiddag op zijn plek tijdens het literair snacken bij De Jong’s Cafetaria. Op ontroerende wijze sprak hij over de lijdensweg van zijn moeder en de laatste dagen van haar leven. Van dit proces deed hij wekelijks verslag in het AD. De gebundelde columns gaan over de toonbank als de lekkerste frikandellen en kroketten. Op verrassende momenten brengt hij met een rauwe grap de relativering. Humor maakt dragelijk. Borst geeft het publiek voldoende om op te kauwen: alzheimer, de kwaliteit van de zorg, de keuze voor het einde, mantelzorg. Niet de snelle hap die normaal in de snackbar wordt geserveerd. Na een uurtje is er wisseling van het publiek. In het tweede deel van het programma spreekt Borst over de belangrijkste bijzaak in het leven: voetbal. Voor een ander, jonger publiek.
Ondertussen is het in het voormalige gemeentehuis een stuk rustiger in het slotweekend van de expositie Skjin Laai/Tabula Rasa. De expositieruimte kan nu ook bijkomen van een druk jaar met duizenden bezoekers.
Tegen vieren vormt zich een lange rij voor de Dorpskerk. De celliste Wytske Holtrop en pianist Caspar Vos krijgen de kerk nagenoeg vol met op het programma werken van Beethoven, Debussy en Rachmaninov. De concerten van Cultbee hebben een trouwe schare bezoekers. Na zoveel jaar lijkt het normaal, maar het blijft bijzonder deze concerten van professionele klassieke musici. Laagdrempelig vanwege duur (een uurtje) en toegangsprijs (10 euro). De sfeervolle kerk doet de rest. Tegenover het gemeentehuis in café De Posthoorn klinken vrolijke klanken van Never Ending Orchestra. Het publiek laaft zich aan de drank en de muziek.
Ook als burgemeester Ellen van Selm en cultuurwethouder Libbe de Vries voor het gemeentehuis de Culturele Hoofdstraat afsluiten. Volgens Van Selm was LF2018 met 35 projecten in Opsterland een groot succes, waar iedereen trots op mag zijn. “Mar hoe no fierder?”, wierp De Vries een actuele vraag op. “Hoe hâlde wy dit fêst?” In januari organiseert de gemeente Opsterland een bijeenkomst om daarover verder te praten. Als blijvende herinnering aan het jaar krijgt Opsterland van de organisatoren van Culturele Hoofdstraat een gedicht van Tsead Bruinja, in het Fries en in het Nederlands. Wijsheden op plexiglas. Opsterland zoekt nog een plek om het op te hangen.
Iepen | Open
wy kinne tsjinoer inoar stean gean mei spandoeken en megafoans roppe en raze dat it in aard hat
of we kinne in ferhaal betinke oer hoe’t we hjir bedarre binne en wat de iene oan de oare ha kin
de wurkjende minske sjoch ik graach de boartsjende minske ha ik it leafst
wij kunnen tegenover elkaar gaan staan met spandoeken en megafoons om het hardst roepen en schreeuwen
of we kunnen een verhaal bedenken over hoe we hier samen zijn beland en wat de ene aan de andere kan hebben
de werkende mens zie ik graag de spelende mens heb ik het liefst
