De coördinaten zitten tussen de oren, de muziek kunnen ze dromen, de figuren gaan vanzelf. Showband Oerterp is bijna klaar voor de grote taptoe van komende zaterdag. De laatste repetities gaan om het ‘cleanen’: de laatste imperfecties wegpoetsen om straks als één levend organisme over het showveld te paraderen. “Kin omhoog en houd je lijn. Een, twee, en…”
De slagwerkers zetten ‘Talking Drums’ in. Achter vanuit de hoek van het hoofdveld van voetbalvereniging Oerterp marcheert de band op naar het middenterrein. Drummers eerst, dan de xylofoons, gevolgd door de dwarsfluiten en de piccolo’s, daarachter de saxofoons. De colorguards wervelen om de muzikanten heen, hun vlaggen wapperend in de wind. In showpositie draait de troep een kwartslag en keert zich naar het denkbeeldige publiek. Het nummer ‘Clocks’ van Coldplay klinkt. In een serie snelwisselende patronen stoomt de band op tot vlak voor de tribune. Nu staan de saxofonisten ineens vooraan en de slagwerkers achter. Maar niet helemaal naar de zin van instructeur Bart Rooks. “Blijf richten, denk aan jullie lijn.” Dan is het showtime met ‘Bad Romance’ van Lady Gaga. De guards dansen naar voren en ruilen hun vlaggen in voor ‘rifles’. Op de beat jongleren zij met de houten geweren als volleerde mariniers. Op deze repetitieavond is het koud en miezerig op sportpark De Griene Greide. “Mar dat makket ús neat út, hear”, hadden colorguards Aafke en Tiny vooraf al gezegd. “It giet om de gesellichheid meimekoar en dan jout in bytsje rein en wyn ek wol in kick.” Afgelopen winter repeteerden ze, net als de band, maandenlang in sporthal De Wier voor de taptoe ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan. “De colorguards soargje foar de franje”, legt Nathalie hun best wel moeilijke rol uit. “Moatst dyn kop derby hâlde, eltsenien hat 76 ferskillende posysjes yn de show.” Tussen de posities zitten acht tellen om de figuren uit te voeren, dan weer pas op de plaats voor een dansje. De bewegingen zijn bedacht door ‘juf’ Suzanne, de instructrice is zelf colorguard bij showband The Pride uit Huizen, behorend bij de top van Nederland en regelmatig voor optredens in Amerika. “Ik geef de meiden door wat ikzelf in de loop der jaren heb geleerd. De dansjes probeer ik uit in de achtertuin. Met de muziek op de koptelefoon sta ik dan met de vlag te zwaaien om uit te vinden wat lekker aanvoelt.”
Annie van den Burg staat zich langs de kant te verbijten. “Ik soe sa graach meidwaan wolle, mar dat kin no efkes net. Ik ha krekt in nije heup krigen.” Ze is al 42 jaar lid van Oerterp, waar ze als klein meisje ooit begon als majorette. “Doe wie it twirlen mei de baton hot, no meitsje de colorguards mei de flaggen de show.” Annie doorliep sindsdien alle stadia in de vereniging: na de baton kwam de lyra, daarna de xylofoon en dan nu de dwarsfluit. Wie eenmaal aan de showband begint, kan niet meer stoppen. “It is krekt as mei famylje. Ek letterlik, myn suske Jikkie docht mei en myn dochter Mettie ek. Datst tegearre mei dyn bern muzyk meitsje kinst is dochs moai?” Niettemin kan de 40-koppige band nog wel wat meer jonge aanwas gebruiken. Met name bij de slagwerkers, wijst Annie op de grijze haardossen achter de twee Turkse trommen. “Show rinne is topsport, hear.” >>
De slagwerkers zetten ‘Talking Drums’ in. Achter vanuit de hoek van het hoofdveld van voetbalvereniging Oerterp marcheert de band op naar het middenterrein. Drummers eerst, dan de xylofoons, gevolgd door de dwarsfluiten en de piccolo’s, daarachter de saxofoons. De colorguards wervelen om de muzikanten heen, hun vlaggen wapperend in de wind. In showpositie draait de troep een kwartslag en keert zich naar het denkbeeldige publiek. Het nummer ‘Clocks’ van Coldplay klinkt. In een serie snelwisselende patronen stoomt de band op tot vlak voor de tribune. Nu staan de saxofonisten ineens vooraan en de slagwerkers achter. Maar niet helemaal naar de zin van instructeur Bart Rooks. “Blijf richten, denk aan jullie lijn.” Dan is het showtime met ‘Bad Romance’ van Lady Gaga. De guards dansen naar voren en ruilen hun vlaggen in voor ‘rifles’. Op de beat jongleren zij met de houten geweren als volleerde mariniers. Op deze repetitieavond is het koud en miezerig op sportpark De Griene Greide. “Mar dat makket ús neat út, hear”, hadden colorguards Aafke en Tiny vooraf al gezegd. “It giet om de gesellichheid meimekoar en dan jout in bytsje rein en wyn ek wol in kick.” Afgelopen winter repeteerden ze, net als de band, maandenlang in sporthal De Wier voor de taptoe ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan. “De colorguards soargje foar de franje”, legt Nathalie hun best wel moeilijke rol uit. “Moatst dyn kop derby hâlde, eltsenien hat 76 ferskillende posysjes yn de show.” Tussen de posities zitten acht tellen om de figuren uit te voeren, dan weer pas op de plaats voor een dansje. De bewegingen zijn bedacht door ‘juf’ Suzanne, de instructrice is zelf colorguard bij showband The Pride uit Huizen, behorend bij de top van Nederland en regelmatig voor optredens in Amerika. “Ik geef de meiden door wat ikzelf in de loop der jaren heb geleerd. De dansjes probeer ik uit in de achtertuin. Met de muziek op de koptelefoon sta ik dan met de vlag te zwaaien om uit te vinden wat lekker aanvoelt.”
Zeilschip
Het swingende ‘Bad Romance’ eindigt met een daverende roffel op de grote trom, tegelijkertijd het startsein voor het moeilijke middendeel van de choreografie. Op de tonen van ‘Conquest of Paradise’ (Vangelis) raakt de showband op drift. In drie aparte bewegingen waaieren guards, blazers en slagwerkers uiteen om op onnavolgbare wijze weer samen te vloeien. De blazers vormen daarbij de contouren van een schip, de slagwerkers het zeil en de colourguards de mast. Bandmaster Rooks glimt van tevredenheid: “Hele goeie run, zeker muzikaal. Ga door.” Een onzichtbare wind blaast het menselijke zeilschip diagonaal over het showveld de verte in.Annie van den Burg staat zich langs de kant te verbijten. “Ik soe sa graach meidwaan wolle, mar dat kin no efkes net. Ik ha krekt in nije heup krigen.” Ze is al 42 jaar lid van Oerterp, waar ze als klein meisje ooit begon als majorette. “Doe wie it twirlen mei de baton hot, no meitsje de colorguards mei de flaggen de show.” Annie doorliep sindsdien alle stadia in de vereniging: na de baton kwam de lyra, daarna de xylofoon en dan nu de dwarsfluit. Wie eenmaal aan de showband begint, kan niet meer stoppen. “It is krekt as mei famylje. Ek letterlik, myn suske Jikkie docht mei en myn dochter Mettie ek. Datst tegearre mei dyn bern muzyk meitsje kinst is dochs moai?” Niettemin kan de 40-koppige band nog wel wat meer jonge aanwas gebruiken. Met name bij de slagwerkers, wijst Annie op de grijze haardossen achter de twee Turkse trommen. “Show rinne is topsport, hear.” >>
