De spierenpassie van Els van der Glas
Opvallend aanwezig op de werktafel: een anatomieboek met uitgebreide tekeningen van het spierstelsel. “Ik wil het brons wat van het leven meegeven. Door de jaren heen heb ik me een stijl eigen gemaakt die bewegingen accentueert.” Voordat ze het beeld van de hond afrondt, wil Els van der Glas het liefst zo’n hond in het echt zien. “Dan krijg ik een beter beeld van houding en beweging en kan ik die gespierde achterpoten ook met m’n eigen handen voelen. Daar wordt het beeld weer sterker van.”
In actie gevangen
Dat ze graag beelden in beweging maakt, is overal in het atelier en de bijbehorende beeldentuin te zien. Veel dierfiguren, maar nergens in een gedwongen pose. Het liefst in actie gevangen. Niet voor niets staan veel dieren op één been of poot. Dat brengt reactie in de rest van het lichaam. “Ik houd van dieren. Het is een continue mooie ontdekkingsreis om te kijken hoe dieren bewegen en hoe spieren werken. Dat heb ik veel minder met mensen. Er zijn ook al zoveel kunstenaars die beelden van mensen maken.” Ze raakt na al die jaren nog steeds niet uitgekeken op dieren. Er zijn steeds weer nieuwe invalshoeken. “Internet is een grote vraagbaak en inspiratie. Je probeert het volgende beeld altijd weer beter te maken dan het voorgaande. De automatische piloot moet buiten de deur blijven. Ik heb ook wel gezocht naar meer abstractie. Dat slaagde minder en dan moet je daarvan wegblijven. Ik voel mij buitengewoon prettig bij deze manier van werken.”
Kunstzinnig milieu
Haar beeldentuin ligt midden in het weidse landschap tussen Boornbergum en Nij Beets. De uit Haarlem afkomstige Van der Glas ontdekte dit unieke plekje in de jaren zeventig. “Mijn ouders waren allebei beroepsmusici. Zij zochten een echt stille plek waar ze muzikaal hun gang konden gaan. Later hebben mijn man en ik het overgenomen.” Thuis maakte Els al vroeg kennis met kunst. Toch zocht ze haar heil niet in de muziek. “Muziek is behoorlijk prestatiegericht. Zeker als je de dochter bent van. Bovendien hoorde ik zoveel muziek dat mijn muzikaliteit mijn techniek overspande.” Op het Montessorionderwijs ontdekte ze het tekenen en boetseren. Bovendien nam haar grootmoeder, belangrijk in haar opvoeding, haar veel mee naar kunsttentoonstellingen in Artis. Tijdens een schoolexcursie naar een grote beeldententoonstelling in Antwerpen raakte Els diep onder de indruk van een paar beelden. Met wat geld van oma ging ze daarna snel naar een grote handenarbeidwinkel, op zoek naar de juiste klei. “Ik was toen een jaar of veertien en ging aan de gang. Technisch gezien klopte het in het begin allemaal van geen kanten, maar de driedimensionaliteit had mij wel te pakken. Dat je ook een voor-, achter- en zijkant hebt, biedt zoveel extra’s.”
In de jaren zestig was het voor kunstenaars niet eenvoudig een goed belegde boterham te verdienen. Haar ouders, zelf ervaren in het sappelen, hadden een helder advies: “Kind, leer eerst een vak.” Els ging naar de sociale academie en maakte vervolgens kennis met bezigheidstherapie en later activiteitenbegeleiding. Zo kon ze haar vak combineren met haar creativiteit. In die tijd bleef de eigen kunst op het tweede plan. Vanaf de jaren negentig werd het zelf beelden maken belangrijker.
Vormentaal
Jaarlijks produceert Van der Glas tien tot twaalf beelden. Kleine beelden eerst in was. Grotere beelden in klei. Het maken van mallen, het gieten. Het hele traject tot het uiteindelijke bronzen beeld neemt veel tijd. Ze is blij dat ze jaren geleden de stap naar brons heeft gemaakt en een deel van het werk aan de bronsgieterij over kan laten. “Ik werkte lang met aluminiumcement. Dat noemen ze ook wel het brons van de armen. Maar de vormentaal in dat materiaal is veel beperkter. Mijn manier van werken komt in brons veel beter tot uiting.” Naast vrij werk maakt Els ook veel in opdracht. Haar beelden staan onder andere bij het Nederlandse Cavaleriemuseum in Amersfoort, waarvoor ze recentelijk een beeld maakte van een groep kurassiers ten aanval (anno 1830).
Het voorjaar glorieert, de tuin is groen. Het moment voor Van der Glas om haar galerie en beeldentuin iedere maand een weekend lang open te stellen voor publiek. In de wintermaanden is haar werk te vinden bij een aantal vaste galerieën. “Ik zoek ze heel kieskeurig uit. Mijn werk moet wel aansluiten bij de overige kunstobjecten en het moet niet verdrinken in een veelheid aan sokkels.” Die aanpak hanteert ze ook in haar eigen tuin, met een bescheiden presentatie. Ieder beeld krijgt de ruimte. “Zo ontdek je ook dat een kleiner bronzen beeld groot kan zijn in uitstraling.”
Beeldentuin
Beeldentuin Els van der Glas is geopend gedurende ieder laatste hele weekend van de maand. Dus ook op 30 en 31 mei (13.00-17.00 uur). Adres: Krite 61 in Boornbergum. www.elsvanderglas.nl
