Dorpsmuseum zet de boel buiten
De zon schijnt, de wind waait en korenmolen De Weyert draait. Wat willen de tientallen vrijwilligers op het museumterrein nog meer. Wellicht iets meer publiek? Dat komt wel, weet gastvrouw Anneke Koopmans van andere jaren. “Het is nog aan de vroege kant, de boel moet even op gang raken.” Anneke heeft gelijk. Zo tegen elven komt er schot in de bezoekersstroom, veelal fietsende gezinnen met kinderen. De ouders zoeken een plaatsje op het zonnige museumterras en stoppen hun kroost wat geld toe om wat lekkers uit te zoeken bij de ouderwetse snoepkraam.
Aap, noot, Mies
Met ieder een zakje spekkies in de hand huppelen de zusjes Salix en Ebelien de kraampjes rond het molenmuseum af. De demonstraties van de oude ambachten boeit hen matig, maar nieuwsgierig houden zij halt bij het geïmproviseerde Ot en Sienschooltje. Vreemd, maar toch ook herkenbaar. “Kom gerust verder”, zegt juf Alja. De onderwijzeres ziet er in haar donkere negentiende-eeuwse dracht wat streng uit maar is de aardigheid zelve, ontdekken de zusjes al snel. Ze mogen zich zelfs uitdossen in kleren die schoolkinderen van honderd jaar geleden droegen. “Zoek maar wat uit van de waslijn.” Salix zet een grappig kapje op en trekt een schortje aan, de jongere Ebi houdt het bij een eenvoudig mutsje. Beiden schuiven vervolgens wat onwennig de ouderwetse schoolbanken in.
Juf Alja heeft meteen hun aandacht. Niet verwonderlijk, in werkelijkheid zit Alja ook in het onderwijs. Ze geeft les aan De Skelp in Drachten, een speciale school voor kinderen met spraakmoeilijkheden. Daar hebben Salix en Ebi zo te horen geen last van, ze vragen hun nieuwe juf de oren van het hoofd. Waar dat plankje met de plaatjes voor dient en waarom er een klepje met gat in hun bank zit. Juf Alja vertelt van aap, noot, Mies en hoe kinderen vroeger met griffel en kroontjespen leerden schrijven. “Heel anders dan nu.” Salix knikt, ze gaat na de zomer al naar groep vier. “En ik naar groep twee”, voegt Ebi er snel aan toe. Ze weet dus al wat een telraam is, liever zou ze zien wat juf onder de klep van haar lessenaar bewaart.
Dorpstuinderij
Tussen de schoolse activiteiten en de ambachtelijke bedrijvigheid om haar kraam heen verkoopt Anna Schipper groente en fruit uit de gemeenschappelijke dorpstuin van Makkinga. “Daar zijn we zo’n vijf jaar geleden mee gestart om de binding in het dorp te versterken”. De Dorpstuinderij is een van de initiatieven van SLIM, de Stichting Lokaal Ideaal Makkinga, legt Anna uit. De stichting richt zich op duurzame lokale projecten die in gezamenlijkheid worden aangepakt, zo heeft het dorp ook zelf zonnecollectoren gefabriceerd. “Een eigentijds ambacht zou je kunnen zeggen”, legt Anna de verbinding met het dorpsmuseum.
