De zon scheen, zoals voorspeld. En dus werd het afgelopen zondag een prachtige dag voor de Verwonderwandeling. De wandelaars genoten van de verrassende klanken, kleuren en lekkernijen. In de kapschuur op het terrein van de natuurbegraafplaats schonken vrijwilligers van dorpshuis De Lytse Jonker koffie, zoals zij regelmatig bij een afscheidsceremonie op de begraafplaats doen.
Muziektherapeut en verhalenverteller Piet Koek vroeg de mensen naar het eerste woord dat in hen opkwam en nam dat woord mee in zijn stemmige accordeonmuziek. ‘Dankbaar’, ‘Stilte’ en ‘Zon’, klonk het. De toon voor de wandeling was gezet. In het bos weerklonk het ingetogen samenspel van Sytze Pruiksma en Nynke Laverman in Tree Tree, van haar nieuwe ‘langzaam groeiende’ album Plant.
Onderweg werd in het kerkje van Nieuwehorne de interne mens gevoed. Letterlijk, met een heerlijke appel of peer van ‘t Hummelhûs en figuurlijk door de prachtige stem van Nienke de Jong van Amaveria. Aan het einde van het Stiltepad zijn veel mooie gesprekken gevoerd met (uitvaart)schrijfster Esther Mostert. Op de begraafplaats zelf had juf Yvonne Koldenhof een vrolijke tent ingericht en gaf ze kleine én grote kinderen knapzakjes mee om daar mooie blaadjes en bloemen in te doen die onderweg gevonden werden.
Eenmaal terug maakten de kinderen er mooie zonnevangers van. Bij terugkomst op de begraafplaats wachtte de deelnemers een kop bossoep, geserveerd vanuit een sprookjesachtig huisje op wielen van Wim en Gerda Koning. Ontroerend waren de verslagen van de gesprekken die gevoerd zijn met de Telefoon van de Wind. Deze oude telefoon met draaischijf staat in een tipi aan het water van de 7de Wijk. Het idee komt uit Japan. Praten in een telefoon, ook al is die niet aangesloten, helpt je je gevoelens te verwoorden en maakt dat je je voor even weer verbonden voelt met degene die je mist. De Telefoon van de Wind is gisteren voor het eerst in gebruik genomen en maakt vanaf nu deel uit van de natuurbegraafplaats.
Muziektherapeut en verhalenverteller Piet Koek vroeg de mensen naar het eerste woord dat in hen opkwam en nam dat woord mee in zijn stemmige accordeonmuziek. ‘Dankbaar’, ‘Stilte’ en ‘Zon’, klonk het. De toon voor de wandeling was gezet. In het bos weerklonk het ingetogen samenspel van Sytze Pruiksma en Nynke Laverman in Tree Tree, van haar nieuwe ‘langzaam groeiende’ album Plant.
Onderweg werd in het kerkje van Nieuwehorne de interne mens gevoed. Letterlijk, met een heerlijke appel of peer van ‘t Hummelhûs en figuurlijk door de prachtige stem van Nienke de Jong van Amaveria. Aan het einde van het Stiltepad zijn veel mooie gesprekken gevoerd met (uitvaart)schrijfster Esther Mostert. Op de begraafplaats zelf had juf Yvonne Koldenhof een vrolijke tent ingericht en gaf ze kleine én grote kinderen knapzakjes mee om daar mooie blaadjes en bloemen in te doen die onderweg gevonden werden.
Eenmaal terug maakten de kinderen er mooie zonnevangers van. Bij terugkomst op de begraafplaats wachtte de deelnemers een kop bossoep, geserveerd vanuit een sprookjesachtig huisje op wielen van Wim en Gerda Koning. Ontroerend waren de verslagen van de gesprekken die gevoerd zijn met de Telefoon van de Wind. Deze oude telefoon met draaischijf staat in een tipi aan het water van de 7de Wijk. Het idee komt uit Japan. Praten in een telefoon, ook al is die niet aangesloten, helpt je je gevoelens te verwoorden en maakt dat je je voor even weer verbonden voelt met degene die je mist. De Telefoon van de Wind is gisteren voor het eerst in gebruik genomen en maakt vanaf nu deel uit van de natuurbegraafplaats.
