Hoe wil je oud worden? En wanneer is het genoeg? Daar gaat het toneelstuk ‘It wie op in simmerjûn’ over, zegt schrijver Bouke Oldenhof uit Tijnje. “It leafst skowe wy it neitinken oer de âlderdom en de dea foar ús út. Mar wy kinne it der better mar oer ha. Ferhalen helpe om de dysels de fraach te stellen.”
De voorstelling met acteurs Joke Tjalsma en Jan Arendz, schakelend in dubbelrollen tussen het oudere echtpaar Wimmy en Daniël en hun dochter Anneke met vriend Theo, maakt wat los bleek al bij de try-outs en ook bij de uitverkochte première in Sneek. Oldenhof: “It publyk sjocht de eigen âlders op it toaniel. Nei ôfrin hearde ik: Dit ha ik ek belibbe, hie ik it stik mar earder sjoen kinnen.” Golfde tijdens de try-outs van het tragikomische stuk nog regelmatig de lach door de zaal, bij de première was dat beduidend minder. Joke en Jan speelden ingetogener, zag de schrijver. “Dêrtroch wurdt de foarstelling sterker. Sa no en dan wie it mûskestil, dan wer klonk dy befrijdende laits fan werkenning. Dat dogge dy twa ûnneifolgber.” Het ruwe idee om een toneelstuk over ‘voltooid leven’ te maken, komt van een ouder krantenartikel over een Fries echtpaar uit Meppel dat doelbewust uit het leven stapte nadat ze eerst met een dansje blijmoedig afscheid van hun kinderen hadden genomen. “Dat ferhaal bleau mei by, in moai romantysk ein.” De namen van zijn hoofdpersonen verwijzen er losjes naar. “Mar ik ha ek oare belibbenissen brûkt. Tidens ik skriuwen rekke myn eigen heit wei en ek de akteurs brochten persoanlike elementen yn.” Zo had de moeder van Jan Arendz op een gegeven moment aangegeven dat ze genoeg had van haar leven. Daar schrokken de kinderen van. Om er maar niet over na te hoeven denken was hun eerste reactie: ‘mem sil it wol ferjitte’. Maar zo ging het niet.
De voorstelling met acteurs Joke Tjalsma en Jan Arendz, schakelend in dubbelrollen tussen het oudere echtpaar Wimmy en Daniël en hun dochter Anneke met vriend Theo, maakt wat los bleek al bij de try-outs en ook bij de uitverkochte première in Sneek. Oldenhof: “It publyk sjocht de eigen âlders op it toaniel. Nei ôfrin hearde ik: Dit ha ik ek belibbe, hie ik it stik mar earder sjoen kinnen.” Golfde tijdens de try-outs van het tragikomische stuk nog regelmatig de lach door de zaal, bij de première was dat beduidend minder. Joke en Jan speelden ingetogener, zag de schrijver. “Dêrtroch wurdt de foarstelling sterker. Sa no en dan wie it mûskestil, dan wer klonk dy befrijdende laits fan werkenning. Dat dogge dy twa ûnneifolgber.” Het ruwe idee om een toneelstuk over ‘voltooid leven’ te maken, komt van een ouder krantenartikel over een Fries echtpaar uit Meppel dat doelbewust uit het leven stapte nadat ze eerst met een dansje blijmoedig afscheid van hun kinderen hadden genomen. “Dat ferhaal bleau mei by, in moai romantysk ein.” De namen van zijn hoofdpersonen verwijzen er losjes naar. “Mar ik ha ek oare belibbenissen brûkt. Tidens ik skriuwen rekke myn eigen heit wei en ek de akteurs brochten persoanlike elementen yn.” Zo had de moeder van Jan Arendz op een gegeven moment aangegeven dat ze genoeg had van haar leven. Daar schrokken de kinderen van. Om er maar niet over na te hoeven denken was hun eerste reactie: ‘mem sil it wol ferjitte’. Maar zo ging het niet.
