Cultuur

Jongehondengevoel zit bij Spikers diep

Meezuigen

Afbeelding
Spijkerpakkenband-1-Marije-Geertsma
Wat De Spijkerpakkenband onderscheidt van de andere brassbands aan de top? De energieke saamhorigheid, zegt dirigent Erik Janssen. “De sfeer is er een van jonge honden die de wereld nog moeten ontdekken. Ze zwepen elkaar op tot prestaties die ze zelf niet voor mogelijk hielden.”
De vrijdagavondrepetitie voor het jubileumconcert begint met het kringgesprek op het grasveldje voor de deur van de ‘bandroom’, de oefenruimte van de ‘Spikers’ in een loods op het industrieterrein van Gorredijk. Janssen neemt de setlist door, zet puntjes op de i en geeft zijn musici gelegenheid hun zegje te doen. Zo kan het repeteren straks meteen beginnen. De dirigent heeft een hekel aan ‘witjes’: onnodige pauzes en stiltes, ook tijdens de repetitie. “Dus: applaus, applaus. En dan zet het slagwerk alweer in met een bekkenroffel waarna de bassen en trombones eroverheen komen.” De Spikers knikken, eenmaal binnen opgesteld gaat het bij openingsnummer ‘Innuendo’ van Queen direct van de bovenste plank. Derde cornetspeler Tiemo Vink doet dapper mee. “Het is aanpoten, je moet flink volume blazen om jezelf te kunnen horen”, vertelt hij later tijdens de pauze. Tiemo maakt sinds februari deel uit van de band. In het Noord-Nederlands Jeugdorkest speelt de zojuist geslaagde middelbarescholier uit Borger trompet onder leiding van Janssen. “Via Erik kreeg ik een uitnodiging om eens bij een repetitie aan te schuiven.” Heel vet, noemt hij zijn eerste ervaring bij de Spikers. “De anderen zuigen je mee in de uitvoering, het voelde meteen als een warm bad.” Tiemo is ook uitgenodigd voor het conservatorium, maar hij twijfelt. “Ik wil groeien, maar ook gewoon lekker spelen. Bij de Spikers kan dat allebei.”