Afscheid nemen valt Wieringa’s zwaar
De datum 30 april stond al lang in de agenda omcirkeld. Op die dag zouden Joke en Klaas Wieringa hun schoenenwinkel sluiten. Maar in de folder waarin dat wordt aangekondigd, staat nu een pennenstreek door deze datum. “Wy hâlde wol op, mar witte noch net wannear.” Joke is de motor achter het uitstel van executie. “Ik wol eins hielendal noch net ophâlde.” De Wieringa’s plakken er in ieder geval nog een maand aan vast.
Achtenveertig jaar geleden namen Joke en Klaas Wieringa de schoenenzaak over van vader Hielke Wieringa. Voor de 77-jarige Klaas is het nu genoeg. Hij wil er een punt achter zetten. “Ik bin no noch sûn. It kost in soad ynspanning om de saak yn bedriuw te hâlden.” Bovendien wil Klaas graag meer tijd vrijmaken voor zijn kleinkinderen en zijn hobby. Hij houdt van tuinieren en stekt geraniums en fuchsia’s. Joke, die vijf jaar jonger is, wil de aanloop in de winkel nog niet missen. “It is sa gesellich as der minsken delkomme.”
4.000 gûne
Plaatselijk Belang Ureterp zocht in 1926 een schoenmaker voor het dorp. Het liefst iemand die ook nog paardentuigen kon maken. Hielke Wieringa werkte destijds in loondienst als schoen- en tuigmaker in Bedum. Een eigen zaak leek hem wel wat. En dus begon hij in Ureterp, aan de Weibuorren. In café Oosterhof, het latere café Gorter. Het bedrijf was toen nog vooral een schoen- en tuigmakerij. De verkoop van schoenen stond nog op een laag pitje. Wieringa bleek een rasechte vakman. Was er iets van leer kapot, dan wist hij altijd wel een oplossing te bedenken. Hij ontwikkelde zich zelfs tot orthopedisch schoenmaker. Mensen met knolvoeten en andere orthopedische ongemakken togen massaal naar Ureterp voor het juiste schoeisel. Door het succes groeide de zaak uit haar jas. In 1927 werd daarom aan de Weibuorren 81 een gloednieuw pand gebouwd. “Foar 4.000 gûne. Dat moasten wy in pear jier lyn betelje foar in nij kezyn.” De Ureterpers waren blij met Wieringa, aan klandizie geen gebrek. De werkplaatswinkel had vroeger eigen geluiden en een eigen geur. Dat kwam onder andere door de schuurmachine en door de lijm die schoenmaker Wieringa gebruikte. Als je met een kapotte schoen aan kwam zetten, kon je vaak wachten en toekijken totdat het schoeisel weer gemaakt was.
Hielendal oarsom
De werkplaats verhuisde in de loop van de tijd van de winkel naar een aanbouw achter het winkelpand. Ook de woonkamer aan de voorkant van het pand moest eraan geloven. Dit allemaal, omdat er meer ruimte voor de winkel moest komen. Klaas: “Froeger moasten wy it foaral fan it skuonmeitsjen ha en minder fan de ferkeap. Dat is no hielendal oarsom.” Het echtpaar Wieringa maakte mee hoe de verhoudingen in de schoenenwereld veranderden. Klaas leerde het ambacht van zijn vader. “It echte skuonmeitsjen bart no hast net mear. Alles is tsjintwurdich syntetysk. Dat lymje je dan efkes en dan is it klear.” De machines van zijn vader zijn er nog steeds. In de werkplaats staat ook een werkbank met toebehoren. Er kunnen twee mensen aan werken. “Ien fan myn pakesizzers mei hjir ek graach sitte en fan alles útprobearje.” Het internet is een ander fenomeen dat erg bijdraagt aan veranderingen. “Eartiids wie it persoanliker en gemoedliker. Jo koene je klanten. No keapje in soad minsken fia ynternet. Alle lytse winkels ferdwine sa.”
Yn in jutesek
In de 48 jaar maakte het echtpaar heel wat mee. Joke: “Soms dan komme de ferhalen nei boppe by minsken. Dat kin hiel emosjoneel wêze.” Klaas: “Ik wit noch dat lamme Lammert geregeld by ús kaam. Dy krûpte dan de winkel binnen. Myn heit makke spesjale skuon foar him. Sa ha ik ek ris in keunstfoet fêstsetten dy’t los siet. Ek kaam der froeger om de pear moanne in man del mei in keunstfoet yn in jutesek. Dy wie fan syn frou. Ik moast der wer nije learen bandsjes oan sette. Dat soarte keunstfuotten ha je no net mear. Dat soarte fan spesjale kontakten ek net mear.” Op de tafel tussen de kopjes koffie heeft hij de geschiedenis van Schoenmode Wieringa uitgestald in woord en beeld. De foto’s en oude advertenties vertellen van een mooie historie. “Ik bin no 77. Ik tocht, dan moatte wy der no mar mei ophâlde.” Joke: “Us klanten fine it jammer dat wy ophâlde. Ik ek. Ik bin bliid dat wy it yn elts gefal noch in maand útstelle.”
