Op de mat voelt Mirthe angst noch pijn

Karateka Mirthe Doornekamp veroverde drie jaar op rij de Nederlandse titel. In haar gewichts- en leeftijdsklasse staat de 17-jarige op eenzame hoogte. Tevreden is de CIOS-studente uit Nij Beets echter nog allerminst. Mirthe aast op de Europese titel en wil actief zijn op het mondiale podium. “En ik wil mijn eigen sportschool.”
Dagdromerij van een tienermeid? Allerminst lijkt het, want hoewel een Nederlandse vrouw nog nooit een medaille in de wacht wist te slepen tijdens een Europese titelstrijd, lijkt het ereschavot niet ver weg. In november, tijdens het EK in Roemenië, liet Mirthe zien dat het verschil met de top gering is. Ze verloor nipt van een Oekraïense, die uiteindelijk met zilver naar huis ging.
Het gaat om de laatste stap en die kan ze alleen zelf maken. Om de top te bereiken moet Mirthe vaker en harder oefenen, meer spierkracht opbouwen en onder grotere weerstand trainen. Het talent uit Nij Beets traint daarom al drie jaar met oudere, volwassen mannen en vrouwen. Om beter te worden. “In mijn eigen leeftijdsklasse is er niemand waar ik bang voor hoef te zijn.” Mirthe moet hard werken om aansluiting te vinden, de concurrentie is groot, vooral uit Oost-Europese landen. “Daar vissen de bonden uit een veel grotere vijver. Ze hebben wel 1.600 karateka’s en pikken de beste eruit om ze acht uur per dag te laten trainen. Daar willen ze dolgraag, karate is voor hen een kans om aan de armoede te ontsnappen”, vertelt Robert, vader en coach.
Acht uur per dag trainen is voor Mirthe niet weggelegd. Onbetaalbaar voor de bond, zeker nu er als gevolg van corona amper wedstrijden worden gehouden. Daardoor droogt ook de belangrijkste inkomstenstroom op. “In Oost-Europa betalen de karatebonden alles voor de sporters en begeleiders. Hier niet. Ik kon in november alleen mee naar het EK omdat Mirthe een goede sponsor heeft”, aldus Robert.
Ondanks de ongelijke omstandigheden denken vader Robert en moeder Monique dat de droom van Mirthe ooit bewaarheid wordt. Ze geloven in de kwaliteiten van hun dochter die naast talent beschikt over een ijzeren wil en een onverwoestbare winnaarsmentaliteit. Ze verbazen zich nog altijd over de metamorfose die Mirthe ondergaat als ze de wedstrijdmat op stapt.

Vechtmachine

Dan verandert hun kleine dochter van 1,64 meter lengte en amper 57 kilo in een ware vechtmachine. “Als ze de helm opzet, gaat er een knop om” , weet vader Robert. Mirthe knikt bevestigend. “Als de wedstrijd begint, voel ik niets meer en telt nog maar één ding, de tegenstander moet neer. Angst heb ik niet.”
Blessures en pijn horen bij het full-contact Kyokushin-karate dat Mirthe beoefent. Incasseren kan de jonge Friezin. Ze klaagt nooit over de blauwe plekken die ze oploopt tijdens de trainingen met oudere en sterkere oefenpartners. Eind november nog, liep Mirthe tijdens een karategala al in de eerste ronde een zware kneuzing aan de pols op. Dat weerhield haar er niet van om de eindzege in de wacht te slepen.
Het typeert Mirthe, stelt moeder Monique. Haar dochter is een doorzetter en een winnaar. “Karate past bij haar; ze is geen teamsporter, ergert zich snel aan anderen.” Vader Robert vult aan: “Alleen de eerste plek telt. Bij haar allereerste toernooi eindigde Mirthe als derde. Die medaille werd achter in de auto gesmeten en niet meer naar omgekeken. Het was niet goed genoeg.”

Strikte regels

Mirthe begon als negenjarige met karate, op aanraden van haar vader, zelf ooit kickbokser. “Kickboksen trekt een bepaald slag mensen aan, niet de wereld waar je je dochter het liefst ziet.”  Sinds 2014 traint Mirthe bij karatevereniging Kyokushin Gym-Drachten/Ebert, waar Richard von Mansfeldt haar sensei (leraar) is.
Hier is ze op de juiste plek. In de dojo bij Von Mansfeldt gelden strikte regels, wordt gevochten volgens de karate-etiquette. Vloeken of schelden op de mat wordt niet getolereerd. Wie te laat op een training komt, moet voor straf in de hoek zitten met het gezicht naar de muur. Te laat komen doet Mirthe niet, het is haar eer te na. “Als ze weet dat ze laat is, gaat ze niet naar de training”, vertelt haar vader.
Het lijkt kadaverdiscipline, maar Robert Doornekamp heeft begrip voor de strenge regels. “Voor Von Mansfeldt is karate meer dan sport, het is een levenswijze.” In die zin past de aanpak bij Mirthe, die van regels houdt en slecht tegen onrecht kan. “In haar sport, maar ook in het gewone leven. Als Mirthe vriendinnetjes heeft die gepest worden, helpt ze hen”, vertelt moeder Monique.
Karate brengt Mirthe meer dan medailles. Dankzij haar sport staat de tiener zelfverzekerder in het leven. Om haar dromen te verwezenlijken zal de karateka alles uit de kast halen. Naast titels en een eigen sportschool, wil ze ooit de zwarte band dragen. “Ik draag nu de gele band, ben pas halverwege. Er is nog een lange weg te gaan.”

‘Europese titel zeker mogelijk’

Richard von Mansfeldt, de leraar van Mirthe Doornekamp, heeft hoge verwachtingen van zijn pupil. Hij ziet in de karateka uit Nij Beets een potentieel Europees kampioen Kyokushin-karate. “Het zou mij niet verbazen.” Vanaf het eerste moment was voor Von Mansfeldt duidelijk dat hij met Mirthe een uiterst getalenteerde karateka in huis kreeg. “Haar fysieke bouw, lenigheid en explosiviteit, alles klopt. Bovendien beschikt ze over de juiste mentaliteit. Mirthe is leergierig en heeft een hoge, soms zelfs te hoge, pijngrens. Ze is een bikkel.” Mirthe vecht bij de junioren en gaat volgend jaar over naar de volwassenen. Pas dan kan de karateka tot volle wasdom komen, zegt Von Mansfeldt. “Nu is bijvoorbeeld slechts een gecontroleerde hoofdtrap toegestaan, en die trap is met haar snelheid en lenigheid juist een belangrijk wapen.” Oftewel, Mirthe mag nog niet al haar wapens gebruiken om wedstrijden in haar voordeel te beslissen. “Tot die tijd moet ze vooral veel trainen en vechten tegen grotere, zwaardere en sterkere tegenstanders. Die ervaring heeft ze nodig om de concurrentie met de Oost-Europeanen aan te kunnen gaan.”