“Joh, die eerste paar bochten was echt weer wennen.” Heel even waande Niels van der Vossen zich een soort Bambi, toen hij na een buitenlandse stage voor het eerst weer het ijs opstapte. Maar inmiddels is de Gordykster ijshockeyer van UNIS Flyers helemaal klaar voor de beslissende fase van het seizoen.
Acht maanden lang, van april tot en met december, stond Niels van der Vossen niet op het ijs. Waar hij na de zomer normaal gesproken de training bij de Heerenveense topclub weer had opgepakt, reisde de 23-jarige Niels nu af naar het Zuid-Franse Tarbes. Voor een internationale stage van zijn minor werktuigbouwkunde aan de Hanzehogeschool in Groningen.
Ver weg dus van ijshockeyhallen of schaatsbanen. “Ik zat in een echte rugbyregio. IJshockey kennen ze alleen van televisie.” Het had ook wel iets verfrissends, een periode zonder pucks, sticks en schaatsen. “In mijn normale ritme is er weinig tijd voor andere dingen dan studie en ijshockey. Ik volg colleges, doe mijn opdrachten en doordeweeks reis ik om te trainen drie keer naar Thialf. Met twee wedstrijden in het weekeinde blijft er dan ook weinig tijd over.” Niels genoot dan ook echt van zijn tijd in Frankrijk, mede doordat hij gek is op de natuur en bergsport een van zijn andere hobby’s is. Zo doet hij aan ‘highlining’, een soort koorddansen tussen twee bergen, op een paar honderd meter boven de grond. “Het lijkt gevaarlijk, maar je bent gezekerd, hoor”, zegt hij lachend. “Ik vind het geweldig om te doen. Het is een mentaal spel om je zenuwen in bedwang te houden. En als je eraf valt, klim je er gewoon weer op.”
Hij had voor zijn stage overigens niet naar het buitenland gehoeven. Dichterbij waren er ook opties en dan was de combinatie met een volledig seizoen ijshockey eenvoudiger geweest. “Ik wilde juist de internationale ervaring opdoen. Maar ik heb het ijshockey wel gemist. Op een gegeven moment gaat het toch weer kriebelen. IJshockey is gewoon een groot deel van wie ik ben, zo simpel is het ook.” Eenmaal weer thuis was het toch even schakelen. “Bij de eerste paar bochten die ik, eenmaal op het ijs, weer maakte was het echt weer wennen.” Het leverde een glimlach of grapje op van menig teamgenoot. “Na de zomer heeft iedereen dat, maar dan valt het dus niet zo op. Nu was ik de enige zonder ijstijd, terwijl de rest van de jongens natuurlijk in bloedvorm was.”
Twee weken later, op 15 januari al, stond ook nog eens de bekerfinale op het programma. De Flyers versloegen Devils Nijmegen en zo mocht Niels voor de derde keer in zijn carrière de bokaal vasthouden, amper een maand nadat hij weer terugkeerde in de selectie. “Supermooi om zo’n prijs te pakken. Grappig is wel dat ik zelf het idee had dat het een goede pot was, maar achteraf hoorde ik van Jacco Landman, onze assistent-coach, dat het echt geen topwedstrijd was.” De lat van Niels lag in de gewenningsperiode kennelijk nog wat lager.
Slaagt Flyers erin om ook de landstitel te pakken, dan is dat na 2016 en 2017 voor Niels de derde keer dat hij minimaal twee hoofdprijzen in een seizoen verovert. Drie jaar geleden was Flyers ook de sterkste in de BeNe-League. “Het zou geweldig zijn om die prestatie te evenaren. IJshockey is mijn passie, ik wil spelen zolang het in combinatie met studie en werk mogelijk is. En prijzen pakken maakt het nog leuker.”
Acht maanden lang, van april tot en met december, stond Niels van der Vossen niet op het ijs. Waar hij na de zomer normaal gesproken de training bij de Heerenveense topclub weer had opgepakt, reisde de 23-jarige Niels nu af naar het Zuid-Franse Tarbes. Voor een internationale stage van zijn minor werktuigbouwkunde aan de Hanzehogeschool in Groningen.
Ver weg dus van ijshockeyhallen of schaatsbanen. “Ik zat in een echte rugbyregio. IJshockey kennen ze alleen van televisie.” Het had ook wel iets verfrissends, een periode zonder pucks, sticks en schaatsen. “In mijn normale ritme is er weinig tijd voor andere dingen dan studie en ijshockey. Ik volg colleges, doe mijn opdrachten en doordeweeks reis ik om te trainen drie keer naar Thialf. Met twee wedstrijden in het weekeinde blijft er dan ook weinig tijd over.” Niels genoot dan ook echt van zijn tijd in Frankrijk, mede doordat hij gek is op de natuur en bergsport een van zijn andere hobby’s is. Zo doet hij aan ‘highlining’, een soort koorddansen tussen twee bergen, op een paar honderd meter boven de grond. “Het lijkt gevaarlijk, maar je bent gezekerd, hoor”, zegt hij lachend. “Ik vind het geweldig om te doen. Het is een mentaal spel om je zenuwen in bedwang te houden. En als je eraf valt, klim je er gewoon weer op.”
Hij had voor zijn stage overigens niet naar het buitenland gehoeven. Dichterbij waren er ook opties en dan was de combinatie met een volledig seizoen ijshockey eenvoudiger geweest. “Ik wilde juist de internationale ervaring opdoen. Maar ik heb het ijshockey wel gemist. Op een gegeven moment gaat het toch weer kriebelen. IJshockey is gewoon een groot deel van wie ik ben, zo simpel is het ook.” Eenmaal weer thuis was het toch even schakelen. “Bij de eerste paar bochten die ik, eenmaal op het ijs, weer maakte was het echt weer wennen.” Het leverde een glimlach of grapje op van menig teamgenoot. “Na de zomer heeft iedereen dat, maar dan valt het dus niet zo op. Nu was ik de enige zonder ijstijd, terwijl de rest van de jongens natuurlijk in bloedvorm was.”
Speelminuten
Toch kreeg Niels van coach Mike Nason al heel snel zijn speelminuten tijdens wedstrijden. Eigenlijk nog sneller dan de verdediger (spelend met nummer 14) zelf had verwacht. “Het was niet vreemd geweest wanneer ik even geduld had moeten hebben. Aan de andere kant speelden we het eerste weekeinde dat ik er weer bij was tegen Leuven en het talententeam van Tilburg Trappers. Dat zijn niet de sterkste ploegen in de competitie.”Twee weken later, op 15 januari al, stond ook nog eens de bekerfinale op het programma. De Flyers versloegen Devils Nijmegen en zo mocht Niels voor de derde keer in zijn carrière de bokaal vasthouden, amper een maand nadat hij weer terugkeerde in de selectie. “Supermooi om zo’n prijs te pakken. Grappig is wel dat ik zelf het idee had dat het een goede pot was, maar achteraf hoorde ik van Jacco Landman, onze assistent-coach, dat het echt geen topwedstrijd was.” De lat van Niels lag in de gewenningsperiode kennelijk nog wat lager.
Titelfinale
Nu breekt de beslissende fase van het seizoen aan. Vorige week werd bekend dat de strijd om de Nederlandse titel gaat tussen de twee beste Nederlandse clubs uit de BeNe-League. Flyers is al zeker van een plekje in de eindstrijd, Den Haag is de meest waarschijnlijke tegenstander. “De verwachting was dat de beste Nederlandse club gewoon landskampioen zou worden, maar nu is er dus een finale bedacht.” De strijd om de nationale titel is op 1 maart in Heerenveen, voor Niels een wedstrijd om naar uit te kijken. “Al is het nu wel een soort bekerfinale. Een slechte dag en je grijpt ernaast. Dat hoort bij een bekertoernooi, voor de Nederlandse titel is het toch wat gek. We moeten zorgen dat we goed zijn die dag.”Slaagt Flyers erin om ook de landstitel te pakken, dan is dat na 2016 en 2017 voor Niels de derde keer dat hij minimaal twee hoofdprijzen in een seizoen verovert. Drie jaar geleden was Flyers ook de sterkste in de BeNe-League. “Het zou geweldig zijn om die prestatie te evenaren. IJshockey is mijn passie, ik wil spelen zolang het in combinatie met studie en werk mogelijk is. En prijzen pakken maakt het nog leuker.”
