De week nadat Alma Terpstra uit Siegerswoude voor het eerste Fries kampioen werd met haar pony Bikkel zong ze constant het liedje ‘Stand up for the champions’ en tot het Nederlands kampioenschap van komende zaterdag slaapt ze nog onder de kampioensdeken. “Ik was al trots dat ik mocht meedoen aan het FK.”
Na een aantal selectiewedstrijden schaarde Alma (11) uit Siegerswoude zich bij de beste vier rijdsters in haar klasse (L1) die op 9 februari in Harich om het Friese eremetaal streden. “Dan hoop je een heel goede proef te rijden en dat lukte”, glimt Alma een maand later nog steeds van trots.
Na haar rit moest ze wel geduld hebben, er kwamen nog twee combinaties aan de start. Maar zij kwamen uiteindelijk niet aan haar puntentotaal. Beide jury’s gaven haar de hoogste score, dus mocht Alma voor het eerst het kampioenslint om. “Ze genoot enorm van de ereronde”, vertelt moeder Monique de Jong, die zelf ook overliep van trots.
Bikkel en Alma zijn twee handen op één buik. De Welsh pony is inmiddels 16 jaar oud en heeft dus al wat vlieguren op zak als het gaat om het lopen van dressuurproeven. “Hij is lief en schattig, zeker voor kinderen”, vertelt Alma lachend. “En hij kan ook echt een boefje zijn, voor volwassenen loopt hij vaak weg.” Zo viel het de organisatie tijdens het FK niet mee de prijzen uit te reiken, Bikkel deed steeds een paar stappen opzij.
In het begin moest de combinatie zelf ook wennen. “Hij testte me wel uit en deed dan alsof hij ging bokken. Maar nu kan ik alles met hem doen.” Wat dat betreft moet Alma er ook niet aan denken dat ze over niet al te lange tijd op een andere, grotere pony moet gaan rijden. Die staat overigens al samen met Bikkel in de wei. “Ze spelen leuk met elkaar.” Na het NK moet Alma naar een andere klasse, ze heeft namelijk in de L1 inmiddels dertig winstpunten op zak.
Dromen van een nationale titel doet Alma niet. Ze weet dat het in een deelnemersveld met de twaalf beste rijdsters allesbehalve eenvoudig wordt. “Ik hoop in de middenmoot te eindigen en iets verder bovenin zou helemaal leuk zijn. Maar ik vind het al prachtig dat ik mag meedoen.”
Toen ze nog jonger was deed Alma ook aan acrogym, maar daar is ze mee gestopt. “Ik vind ponyrijden veel leuker. Het is super om een speciale band op te bouwen met een pony. Ik wil ook proberen om in deze sport zo snel mogelijk hogerop te komen.”
Behalve helpen met de verzorging (borstelen, stal uitmesten) en dagelijks rijden moet er niks, vertelt moeder Monique. Zelf is ze ook van kleins af met paarden in de weer, zij gaf het virus door aan Alma. “Het draait om het hebben van plezier, dat is de basis.” De glimlach op Alma’s gezicht verraadt dat het daarmee wel goed zit. “En het is fijn dat mijn moeder me met alles heel goed kan helpen.”
Na een aantal selectiewedstrijden schaarde Alma (11) uit Siegerswoude zich bij de beste vier rijdsters in haar klasse (L1) die op 9 februari in Harich om het Friese eremetaal streden. “Dan hoop je een heel goede proef te rijden en dat lukte”, glimt Alma een maand later nog steeds van trots.
Na haar rit moest ze wel geduld hebben, er kwamen nog twee combinaties aan de start. Maar zij kwamen uiteindelijk niet aan haar puntentotaal. Beide jury’s gaven haar de hoogste score, dus mocht Alma voor het eerst het kampioenslint om. “Ze genoot enorm van de ereronde”, vertelt moeder Monique de Jong, die zelf ook overliep van trots.
Bikkel en Alma zijn twee handen op één buik. De Welsh pony is inmiddels 16 jaar oud en heeft dus al wat vlieguren op zak als het gaat om het lopen van dressuurproeven. “Hij is lief en schattig, zeker voor kinderen”, vertelt Alma lachend. “En hij kan ook echt een boefje zijn, voor volwassenen loopt hij vaak weg.” Zo viel het de organisatie tijdens het FK niet mee de prijzen uit te reiken, Bikkel deed steeds een paar stappen opzij.
In het begin moest de combinatie zelf ook wennen. “Hij testte me wel uit en deed dan alsof hij ging bokken. Maar nu kan ik alles met hem doen.” Wat dat betreft moet Alma er ook niet aan denken dat ze over niet al te lange tijd op een andere, grotere pony moet gaan rijden. Die staat overigens al samen met Bikkel in de wei. “Ze spelen leuk met elkaar.” Na het NK moet Alma naar een andere klasse, ze heeft namelijk in de L1 inmiddels dertig winstpunten op zak.
Dromen van een nationale titel doet Alma niet. Ze weet dat het in een deelnemersveld met de twaalf beste rijdsters allesbehalve eenvoudig wordt. “Ik hoop in de middenmoot te eindigen en iets verder bovenin zou helemaal leuk zijn. Maar ik vind het al prachtig dat ik mag meedoen.”
Toen ze nog jonger was deed Alma ook aan acrogym, maar daar is ze mee gestopt. “Ik vind ponyrijden veel leuker. Het is super om een speciale band op te bouwen met een pony. Ik wil ook proberen om in deze sport zo snel mogelijk hogerop te komen.”
Behalve helpen met de verzorging (borstelen, stal uitmesten) en dagelijks rijden moet er niks, vertelt moeder Monique. Zelf is ze ook van kleins af met paarden in de weer, zij gaf het virus door aan Alma. “Het draait om het hebben van plezier, dat is de basis.” De glimlach op Alma’s gezicht verraadt dat het daarmee wel goed zit. “En het is fijn dat mijn moeder me met alles heel goed kan helpen.”
