Bloemen, flessen met bubbels in de kleedkamer, discolichten en een dj in de kantine van sporthal De Wier en zelfs een rondrit op de platte kar door het dorp. De volleybalsters van SV Oerterp genoten volop van hun kampioenschap in de eerste klasse.
Het biertje van Sylvia Lulofs slaat bijna dood als ze, net weer opgewarmd na de huldiging door de straten van Ureterp, vertelt over het afgelopen seizoen van Oerterp. Gelukkig brengt haar man het glas tot leven door het bij te vullen. “Ik hoef niet te rijden straks”, zegt ze met een lach. “Het kwam mooi uit dat we voor een keertje op vrijdagavond speelden.”
Op verzoek van tegenstander Drachten werd de kampioenswedstrijd van Oerterp onlangs verschoven, de enige beschikbare optie in De Wier was vrijdag 29 maart. “Supergezellig”, vond Sylvia. “Zo vol als bij deze wedstrijd zitten de tribunes vaak niet.” Na twee gewonnen sets (25-16 en 25-12) kon het feest al beginnen; met deze score was Oerterp niet meer te achterhalen door Hevoc uit Heerenveen. Uiteindelijk eindigde het op 4-0, de thuisclub won ook de resterende sets: 25-19 en 25-18.
Met het kampioenschap spoelde Oerterp de wrange smaak van het vorige seizoen weg. Sylvia: “Toen degradeerden we uit de promotieklasse, na een heel beroerd jaar. Het team was nooit een team en we versleten twee trainers, het laatste deel van de competitie speelden we zelfs zonder. Het was verschrikkelijk.” Hoe anders was het dit seizoen. Melle Smit blijkt de gedreven trainer/coach die uitstekend in Ureterp past. Smit vervult overigens dezelfde rol bij Reva in Gorredijk. “We hebben heel veel van Melle geleerd”, aldus de 37-jarige inwoonster van Wijnjewoude. “Vooral technisch zijn we echt gegroeid.”
Oerterp moest het altijd van vooral van vechten hebben. Tegenstanders kregen de bal niet gauw op de vloer. Dat is gebleven, maar dankzij de extra technische bagage scoort de ploeg nu zelf ook makkelijker. Bijkomend voordeel: volleybalbond NeVoBo staat toe dat speelsters voor clubs in verschillende competities op verschillende niveaus uitkomen. “Een aantal keren deden speelsters van Reva met ons mee, dat gebeurt ook andersom. En dat is fijn, we hebben er veel aan gehad. Niet alleen qua spel, maar zeker ook wat betreft persoonlijkheden. Die meiden draaiden zo mee in het team.” Ook tegen Drachten was dat het geval.
Komend seizoen moet het wel anders, beseft Sylvia. “We hebben de oplossing nog niet, maar denken daar zeker over na.” Wat haar betreft is een verdere samenwerking tussen de clubs in ieder geval niet ondenkbaar; ook vanuit Gorredijk klinken daarover instemmende geluiden. “Verenigingen worden kleiner, dus moet je samenvoegen om zo ook een goede doorstroming voor de jeugd te houden. Met perspectief op het eerste team.”
Oerterp speelde dus eerder promotieklasse, net als Reva, maar deed dat eigenlijk altijd in een Groningse poule. “Nu gaan we weer een keer de Friese kant op en dat is wel leuk”, verwacht Sylvia. “Er is wel een verschil. In Groningen is het volleybal technischer. We hebben dit seizoen ook weleens gezegd dat we, met alle respect voor onze tegenstanders, wat dat betreft anderhalve klasse in niveau zijn gedaald.”
Het niveau van Oerterp zelf moet ook een stapje omhoog. Het team varieert in leeftijd van 19 tot 53 jaar, het merendeel is dertigers. “We trainen nu één keer per week, een kleine twee uur. Dat moeten er meer worden, willen we echt kunnen meedoen.”
De ‘burenruzies’ met Reva zijn natuurlijk iets om naar uit te kijken, zeker omdat veel speelsters elkaar inmiddels natuurlijk goed kennen. “Dat wordt leuk. Misschien moeten we serieus overwegen om van vrijdag onze vaste avond te maken. De beleving van alles was wel heer erg geslaagd. Zo wil ik ieder jaar wel kampioen worden.”
Het biertje van Sylvia Lulofs slaat bijna dood als ze, net weer opgewarmd na de huldiging door de straten van Ureterp, vertelt over het afgelopen seizoen van Oerterp. Gelukkig brengt haar man het glas tot leven door het bij te vullen. “Ik hoef niet te rijden straks”, zegt ze met een lach. “Het kwam mooi uit dat we voor een keertje op vrijdagavond speelden.”
Op verzoek van tegenstander Drachten werd de kampioenswedstrijd van Oerterp onlangs verschoven, de enige beschikbare optie in De Wier was vrijdag 29 maart. “Supergezellig”, vond Sylvia. “Zo vol als bij deze wedstrijd zitten de tribunes vaak niet.” Na twee gewonnen sets (25-16 en 25-12) kon het feest al beginnen; met deze score was Oerterp niet meer te achterhalen door Hevoc uit Heerenveen. Uiteindelijk eindigde het op 4-0, de thuisclub won ook de resterende sets: 25-19 en 25-18.
Met het kampioenschap spoelde Oerterp de wrange smaak van het vorige seizoen weg. Sylvia: “Toen degradeerden we uit de promotieklasse, na een heel beroerd jaar. Het team was nooit een team en we versleten twee trainers, het laatste deel van de competitie speelden we zelfs zonder. Het was verschrikkelijk.” Hoe anders was het dit seizoen. Melle Smit blijkt de gedreven trainer/coach die uitstekend in Ureterp past. Smit vervult overigens dezelfde rol bij Reva in Gorredijk. “We hebben heel veel van Melle geleerd”, aldus de 37-jarige inwoonster van Wijnjewoude. “Vooral technisch zijn we echt gegroeid.”
Oerterp moest het altijd van vooral van vechten hebben. Tegenstanders kregen de bal niet gauw op de vloer. Dat is gebleven, maar dankzij de extra technische bagage scoort de ploeg nu zelf ook makkelijker. Bijkomend voordeel: volleybalbond NeVoBo staat toe dat speelsters voor clubs in verschillende competities op verschillende niveaus uitkomen. “Een aantal keren deden speelsters van Reva met ons mee, dat gebeurt ook andersom. En dat is fijn, we hebben er veel aan gehad. Niet alleen qua spel, maar zeker ook wat betreft persoonlijkheden. Die meiden draaiden zo mee in het team.” Ook tegen Drachten was dat het geval.
Komend seizoen moet het wel anders, beseft Sylvia. “We hebben de oplossing nog niet, maar denken daar zeker over na.” Wat haar betreft is een verdere samenwerking tussen de clubs in ieder geval niet ondenkbaar; ook vanuit Gorredijk klinken daarover instemmende geluiden. “Verenigingen worden kleiner, dus moet je samenvoegen om zo ook een goede doorstroming voor de jeugd te houden. Met perspectief op het eerste team.”
Oerterp speelde dus eerder promotieklasse, net als Reva, maar deed dat eigenlijk altijd in een Groningse poule. “Nu gaan we weer een keer de Friese kant op en dat is wel leuk”, verwacht Sylvia. “Er is wel een verschil. In Groningen is het volleybal technischer. We hebben dit seizoen ook weleens gezegd dat we, met alle respect voor onze tegenstanders, wat dat betreft anderhalve klasse in niveau zijn gedaald.”
Het niveau van Oerterp zelf moet ook een stapje omhoog. Het team varieert in leeftijd van 19 tot 53 jaar, het merendeel is dertigers. “We trainen nu één keer per week, een kleine twee uur. Dat moeten er meer worden, willen we echt kunnen meedoen.”
De ‘burenruzies’ met Reva zijn natuurlijk iets om naar uit te kijken, zeker omdat veel speelsters elkaar inmiddels natuurlijk goed kennen. “Dat wordt leuk. Misschien moeten we serieus overwegen om van vrijdag onze vaste avond te maken. De beleving van alles was wel heer erg geslaagd. Zo wil ik ieder jaar wel kampioen worden.”
