Spannend is het wel, zo dicht bij de top. De Grand Prix lonkt. Met haar grote stoere KWPN’er Joe reed subtop-amazone Martsje Bergsma (40) zaterdag voor het eerst van haar leven in de op één na hoogste dressuurklasse Intermediaire 2.
“It is leuk om myn debút yn dizze klasse op ‘e Gordyk te dwaan.” Het Concours Hippique Gorredijk is eigenlijk een thuiswedstrijd. Martsje groeide op net buiten het dorp op de boerderij van haar ouders. Op haar zesde kreeg ze haar eerste pony. Hoewel ze nu in Oldeberkoop woont, staan haar paarden bij heit en mem op de boerderij. Al dik dertig jaar lang is het Concours Hippique een vast gegeven in haar agenda. “Foar my is it in thúswedstriid. En it is ek leuk dat de minsken hjir my riden sjen kinne.”
Met de twaalfjarige ruin Cotton Eye Joe, roepnaam Joe, doet Martsje een gooi naar het hoogste dressuurniveau Grand Prix. “Dat is in dream dy’t ik altyd al hân ha. Earder ha ik it besocht mei in oar hynder mar dêr kaam in swangerskip tuskentroch en letter gie it hynder mei pensjoen.” Met Joe heeft ze er alle vertrouwen in dat het hoogste niveau nog dit jaar haalbaar is. De basisoefeningen zitten er goed in, het moet alleen nog preciezer legt ze uit. De galopwissel om de pas bijvoorbeeld, waarbij het paard in een vloeiende beweging van de ene galop naar de andere springt. “Foar Intermediaire 2 moat dat alve kear achter elkoar, by Grand Prix fyftjin kear.” Voor de zeer moeilijke dressuuroefening piaffe, diagonale drafpassen op de plaats, worden meer passen gevraagd. “Dat betsjut dat it hynder mear krêft krije moat. Eins lykas in minske dy’t nei de sportskoalle giet, moatte wy ek oefenje en dat kostet tiid.”
Zeven jaar geleden kocht Martsje de warmbloed KWPN’er Joe. De hengst was opgeleid als springpaard, maar bleek daar niet goed genoeg voor te zijn. “Hy hie noch nea in dressuerwedstriid dien. Ik ha him sels fan nivo L2 opriden.” Heel veel trainingsuren stopte ze er in. Maar wel gedoseerd. “Heechút fjouwer of fiif kear yn ‘e wike, it hynder moat it sels leuk finen bliuwe en de spieren moatte op tiid rêst krije.” Joe is een groot stoer paard met een klein hartje. Vriendelijk, attent en werkwillig. De kracht van het koppel amazone en hengst zit in de samenwerking. “Joe straalt krêft út, mei syn seishûndert kilo soe hy tsjinwurkje kinne. Mar hy is ek kwetsber omdat hy graach wat foar in minske docht. Dêrom moat je mekoar oanfiele.” Dat doen de twee niet alleen met de tekens die een ruiter met handen, benen en zit geeft. “Ik bin der fan oertsjûge datst in hynder ek mei dyn tinken ride kinst. Dat bin de finesses fan de gearwurking.”
Joe vond de ambiance van het concours met vlaggen, muziek en applaus zaterdagmiddag toch wat overweldigend. “Dat levere spanningsfouten tidens de proef op.” De benodigde 60% om promoveren naar de Grand Prix haalden ze daardoor net niet. “Dochs bin ik hiel tefreden en ha noflik riden. We gean no thús fine-tunen en besykje it yn july opnij.”
“It is leuk om myn debút yn dizze klasse op ‘e Gordyk te dwaan.” Het Concours Hippique Gorredijk is eigenlijk een thuiswedstrijd. Martsje groeide op net buiten het dorp op de boerderij van haar ouders. Op haar zesde kreeg ze haar eerste pony. Hoewel ze nu in Oldeberkoop woont, staan haar paarden bij heit en mem op de boerderij. Al dik dertig jaar lang is het Concours Hippique een vast gegeven in haar agenda. “Foar my is it in thúswedstriid. En it is ek leuk dat de minsken hjir my riden sjen kinne.”
Met de twaalfjarige ruin Cotton Eye Joe, roepnaam Joe, doet Martsje een gooi naar het hoogste dressuurniveau Grand Prix. “Dat is in dream dy’t ik altyd al hân ha. Earder ha ik it besocht mei in oar hynder mar dêr kaam in swangerskip tuskentroch en letter gie it hynder mei pensjoen.” Met Joe heeft ze er alle vertrouwen in dat het hoogste niveau nog dit jaar haalbaar is. De basisoefeningen zitten er goed in, het moet alleen nog preciezer legt ze uit. De galopwissel om de pas bijvoorbeeld, waarbij het paard in een vloeiende beweging van de ene galop naar de andere springt. “Foar Intermediaire 2 moat dat alve kear achter elkoar, by Grand Prix fyftjin kear.” Voor de zeer moeilijke dressuuroefening piaffe, diagonale drafpassen op de plaats, worden meer passen gevraagd. “Dat betsjut dat it hynder mear krêft krije moat. Eins lykas in minske dy’t nei de sportskoalle giet, moatte wy ek oefenje en dat kostet tiid.”
Zeven jaar geleden kocht Martsje de warmbloed KWPN’er Joe. De hengst was opgeleid als springpaard, maar bleek daar niet goed genoeg voor te zijn. “Hy hie noch nea in dressuerwedstriid dien. Ik ha him sels fan nivo L2 opriden.” Heel veel trainingsuren stopte ze er in. Maar wel gedoseerd. “Heechút fjouwer of fiif kear yn ‘e wike, it hynder moat it sels leuk finen bliuwe en de spieren moatte op tiid rêst krije.” Joe is een groot stoer paard met een klein hartje. Vriendelijk, attent en werkwillig. De kracht van het koppel amazone en hengst zit in de samenwerking. “Joe straalt krêft út, mei syn seishûndert kilo soe hy tsjinwurkje kinne. Mar hy is ek kwetsber omdat hy graach wat foar in minske docht. Dêrom moat je mekoar oanfiele.” Dat doen de twee niet alleen met de tekens die een ruiter met handen, benen en zit geeft. “Ik bin der fan oertsjûge datst in hynder ek mei dyn tinken ride kinst. Dat bin de finesses fan de gearwurking.”
Joe vond de ambiance van het concours met vlaggen, muziek en applaus zaterdagmiddag toch wat overweldigend. “Dat levere spanningsfouten tidens de proef op.” De benodigde 60% om promoveren naar de Grand Prix haalden ze daardoor net niet. “Dochs bin ik hiel tefreden en ha noflik riden. We gean no thús fine-tunen en besykje it yn july opnij.”
