Het was waterkoud en zo nu en dan miezerde het ook nog eens. Weer om bij de kachel te kruipen. Maar niet voor de honderden deelnemers aan de 25e editie van de Wampex. Zij trokken donderdag man- en vrouwmoedig een hele avond en een deel van de nacht het donkere veld in.
Baukje Bouma pakt kordaat de rol ducttape ter hand. Geroutineerd plakt ze de overgang van de laarzen naar haar broek helemaal dicht. “It wurdt fêst wiet ûnderweis. Sa hâlde wy de fuotten wat droeger.” Met het team Rûchhouwers uit Wijnjewoude doet ze al voor de zevende keer mee aan de Wampex. “De earste twa jier wiene in ûntdekkingstocht en einigen wy sawat ûnderoan. Ferline jier waarden wy fjirde. Wy witte no hoe’t it wurket.” De Rûchhouwers verlaten om 20.15 uur dorpshuis De Bining; ze verwachten zes tot acht uur onderweg te zijn voor de 27 kilometer lange tocht rondom Hemrik.
Wat ze dan nog niet weten is dat ze al veel eerder in het dorpshuis terugkeren. De Wampexers lopen dit jaar een achtvorm, met halverwege weer een bezoek aan De Bining. “Wy ha it wolris earder sa dien”, vertelt Durk Wagenaar van de organisatie. “Guon krije dan wol in klap, miene se dat se der al binne en dan moatte se noch trettjin kilometer.” De jubileumeditie van de Wampex heeft met veertig teams van vier tot zes personen een recorddeelname. “Wy binne 25 jier lyn mei tolve ploegen begûn.” Wagenaar is al vanaf de eerste editie van de partij. Het begon als een geintje, zoals zoveel activiteiten. Wagenaar deed met een aantal dorpsgenoten mee aan de grote Opsterlandse Wampex. “Doe seine Harry Geertsma en ik tsjin elkoar: dat kinne wy sels ek. Mar dan leaver wat lytser.” Die kleinschaligheid is gebleven. Veertig teams is voor Wagenaar het maximum. Dan blijft het gezellig en gemoedelijk. “Der wurdt hjir eins noait seurd.” Veel deelnemers keren na een eerste kennismaking terug in Hemrik. “Mar der komme ek alle jierren wol wer nije teams by, dit jier wol in stik as tsien.”
De eerste ploeg is om 17.30 uur vertrokken, de laatste deelnemers verlaten De Bining om 21.30 uur. De snelste ploegen zijn binnen zeven uur terug, maar sommige ploegen zijn meer dan twaalf uur onderweg. Ze krijgen een routebeschrijving mee, maar in het donker mis je eenvoudig een afslag. In het begin van de avond zette de organisatie al vier ploegen weer op het juiste pad. Ze waren al bijna in Lippenhuizen. Wagenaar: “Wy hâlde se wol yn de gaten. Reitsje se fier út koers, dan jouwe wy wol wat tips. It moat al leuk bliuwe.”
De eerste passage van de Opsterlandse Compagnonsvaart wacht na een kilometer of acht. Zittend op een dikke houten paal schuiven de deelnemers naar het midden van de vaart. Vanaf daar wacht een groot net. Sommige deelnemers kruipen en bereiken zwaar ademend de wal. Een deelnemer met commando-ervaring laat zich over het net rollen. Dat gaat een stuk sneller en vergt minder inspanning.
Op de Tjalling Harkeswei moeten de deelnemers direct weer het veld in. De routebeschrijving zegt: direct na de boerderij rechtsaf. Maar de boerderij van de familie Van der Tuin is er niet meer, net een dag eerder afgebroken. De puinhoop werkt verwarrend. Durk Wagenaar wordt opgeroepen om een bordje met een pijl te brengen. “Alle problemen kin oplost wurde.” De organisatie begint al direct na de bouwvak met het uitzetten van de route. Iedere zondagochtend wordt er volop gewandeld en gefietst. De creatievelingen denken na over fraaie te bouwen hindernissen. Na het uitzetten lopen mensen van buiten de organisatie de route. “Dan komme der altyd noch in pear dinkjes út.”
Groep vijf komt hier als eerste door, de groep jeugd wil om warm te blijven niet te lang praten. Het is maar een paar graden boven nul en zo nu en dan miezert het. Groep tien ligt op plek twee. Een van de mannen heeft al tot de middel in het water gestaan, de reservebroek in de rugzak kwam van pas. De nacht is helder, koud en soms nat. Maar de nacht is in ieder geval nog lang voor de meeste deelnemers.
Baukje Bouma pakt kordaat de rol ducttape ter hand. Geroutineerd plakt ze de overgang van de laarzen naar haar broek helemaal dicht. “It wurdt fêst wiet ûnderweis. Sa hâlde wy de fuotten wat droeger.” Met het team Rûchhouwers uit Wijnjewoude doet ze al voor de zevende keer mee aan de Wampex. “De earste twa jier wiene in ûntdekkingstocht en einigen wy sawat ûnderoan. Ferline jier waarden wy fjirde. Wy witte no hoe’t it wurket.” De Rûchhouwers verlaten om 20.15 uur dorpshuis De Bining; ze verwachten zes tot acht uur onderweg te zijn voor de 27 kilometer lange tocht rondom Hemrik.
Wat ze dan nog niet weten is dat ze al veel eerder in het dorpshuis terugkeren. De Wampexers lopen dit jaar een achtvorm, met halverwege weer een bezoek aan De Bining. “Wy ha it wolris earder sa dien”, vertelt Durk Wagenaar van de organisatie. “Guon krije dan wol in klap, miene se dat se der al binne en dan moatte se noch trettjin kilometer.” De jubileumeditie van de Wampex heeft met veertig teams van vier tot zes personen een recorddeelname. “Wy binne 25 jier lyn mei tolve ploegen begûn.” Wagenaar is al vanaf de eerste editie van de partij. Het begon als een geintje, zoals zoveel activiteiten. Wagenaar deed met een aantal dorpsgenoten mee aan de grote Opsterlandse Wampex. “Doe seine Harry Geertsma en ik tsjin elkoar: dat kinne wy sels ek. Mar dan leaver wat lytser.” Die kleinschaligheid is gebleven. Veertig teams is voor Wagenaar het maximum. Dan blijft het gezellig en gemoedelijk. “Der wurdt hjir eins noait seurd.” Veel deelnemers keren na een eerste kennismaking terug in Hemrik. “Mar der komme ek alle jierren wol wer nije teams by, dit jier wol in stik as tsien.”
De eerste ploeg is om 17.30 uur vertrokken, de laatste deelnemers verlaten De Bining om 21.30 uur. De snelste ploegen zijn binnen zeven uur terug, maar sommige ploegen zijn meer dan twaalf uur onderweg. Ze krijgen een routebeschrijving mee, maar in het donker mis je eenvoudig een afslag. In het begin van de avond zette de organisatie al vier ploegen weer op het juiste pad. Ze waren al bijna in Lippenhuizen. Wagenaar: “Wy hâlde se wol yn de gaten. Reitsje se fier út koers, dan jouwe wy wol wat tips. It moat al leuk bliuwe.”
Doorkomsten
De Bining vormt de regiekamer. Sjoukje van der Ley houdt contact met alle posten onderweg. De doorkomsten van alle teams noteert ze op een groot vel papier aan de muur. De teams blijken heel creatief in het bedenken van namen: Vliegende Vissen, De verdwaalde rakkers, Team Krekt Net, De Blubber Troopers, It Paad Bjuster. Langs de muur een grote verzameling tassen met droge kleren. Deelnemers die een nat pak halen, worden opgehaald. Na een douche gaan ze met droge kleren aan terug naar hun team.De eerste passage van de Opsterlandse Compagnonsvaart wacht na een kilometer of acht. Zittend op een dikke houten paal schuiven de deelnemers naar het midden van de vaart. Vanaf daar wacht een groot net. Sommige deelnemers kruipen en bereiken zwaar ademend de wal. Een deelnemer met commando-ervaring laat zich over het net rollen. Dat gaat een stuk sneller en vergt minder inspanning.
Op de Tjalling Harkeswei moeten de deelnemers direct weer het veld in. De routebeschrijving zegt: direct na de boerderij rechtsaf. Maar de boerderij van de familie Van der Tuin is er niet meer, net een dag eerder afgebroken. De puinhoop werkt verwarrend. Durk Wagenaar wordt opgeroepen om een bordje met een pijl te brengen. “Alle problemen kin oplost wurde.” De organisatie begint al direct na de bouwvak met het uitzetten van de route. Iedere zondagochtend wordt er volop gewandeld en gefietst. De creatievelingen denken na over fraaie te bouwen hindernissen. Na het uitzetten lopen mensen van buiten de organisatie de route. “Dan komme der altyd noch in pear dinkjes út.”
Dansende lichtjes
Op weg naar de tussenstop in De Bining komen de Wampexers bij de ijsbaan uit het veld. Dansende lichtjes komen steeds dichterbij. De meeste ploegen hebben de moed er nog volop in. Hoewel het de bedoeling is dat ze langs de ijsbaan weer op de weg uitkomen, pakken de eerste ploegen de korte route dwars door de tuin van de familie Visser. Het is maar net waar ze uitkomen.Groep vijf komt hier als eerste door, de groep jeugd wil om warm te blijven niet te lang praten. Het is maar een paar graden boven nul en zo nu en dan miezert het. Groep tien ligt op plek twee. Een van de mannen heeft al tot de middel in het water gestaan, de reservebroek in de rugzak kwam van pas. De nacht is helder, koud en soms nat. Maar de nacht is in ieder geval nog lang voor de meeste deelnemers.
