Ritmische problemen bij Stânfries
Het doet iedere voorzitter pijn als een onderdeel van de vereniging grote problemen heeft. Maar Hilda Bron, sinds een paar maanden voorzitter van gymnastiekvereniging Stânfries, voelt de pijn van de ritmische afdeling misschien nog wel net even iets meer. “Ik heb zelf ook heel lang aan ritmisch gedaan.” Haar eigen oorsprong ligt in het turnen, de basis van vrijwel elke ritmisch gymnaste. Maar in 1989 stapte ze over naar het onderdeel dat een combinatie is van dans, choreografie en acrobatische bewegingen. De toenmalig trainster stopte, waarna Bron de afdeling reanimeerde. Drie jaar later stond Stânfries weer op een Nederlands kampioenschap. “Onze meiden trainen per week gemiddeld één tot anderhalf uur. Dat is niet bijzonder veel, maar voor de C-lijn, het niveau waarop wij wedstrijden afwerken, is het prima. Natuurlijk zou ik graag zien dat er meer trainingsuren gemaakt worden, maar dat is niet reëel.”
De beste leeftijd om voor ritmische gymnastiek te kiezen? “Een jaar of zeven, misschien zes. Het is echt een heel moeilijke sport, met de combinatie van kracht en ballet. Je moet techniek hebben, sprongkracht en ook handig zijn met het materiaal.” De gymnasten hebben namelijk bij een oefening altijd een attribuut mee op de mat: een hoepel, knots, bal, lint of touw. “En wij doen alleen groepsoefeningen, niet individueel. Je moet dus ook goed kunnen samenwerken. Vanaf 13 of 14 jaar wordt het overigens nog leuker, want dan gaan de meisjes ook echt zelf nadenken over welke oefeningen ze willen doen en hoe dat eruit moet zien qua omlijsting, met kleding en muziek.”
Van vijf naar twee
Zodra meisjes echter veranderen in jonge vrouwen, begint het probleem voor Stânfries. “Dan gaan ze studeren en op kamers. Vanuit Groningen willen ze dan vaak nog wel één keer per week terugkomen, maar zodra ze verder weg wonen is het lastig.” Tijdens het 125-jarig jubileum in 2010 had de vereniging nog vijf ritmische groepen, nu zijn daar nog slechts twee van over. “Het gaat heel hard. We missen nieuwe aanwas, zo simpel is het.” Een sport die niet vaak in het nieuws is en weinig op televisie, trekt nu eenmaal moeilijker nieuwe enthousiastelingen, weet Bron. “We doen wel heel erg ons best om op te vallen, bijvoorbeeld met het geven van demonstraties tijdens evenementen in het dorp. Een ritmische oefening is echt een enorme blikvanger. Maar het levert heel weinig nieuwe leden op.”
Daarbij komt ook nog een praktisch probleem. “Je kunt niet met één nieuw lid beginnen. Voor een groepsoefening moet je minimaal met vijf meiden zijn.” En dan ook nog van een redelijk gelijke leeftijd. “Een meisje van zeven jaar met iemand die twee keer zo oud is, dat werkt gewoon niet.” Bron staat inmiddels ook wel open voor de komst van individuele gymnastes, als daar animo voor is. “Die optie houden we nu zeker open.” Het zou ook zomaar kunnen zijn dat de huidige groepen na de zomer (deels) individueel verder moeten. Van de jongste groep blijven er in het nieuwe seizoen vier over, bij de oudste groep zijn er precies vijf gymnastes, maar daar is het door blessureleed al een hele tijd krap. “Onze trainster doet daar nu zelf mee om het op te vangen. Niet ideaal natuurlijk.” Het niveauverschil tussen beide teams is te groot om de groepen simpelweg samen te voegen tot één nieuwe, ruimbezette groep.
Goed resultaat op NK groepen
Het eerste team van Stânfries maakt zich op voor een optreden in Ahoy. Tijdens het Nederlands kampioenschap voor groepen in Sportstad Heerenveen boekte het team afgelopen zaterdag in de C-lijn (het derde landelijke niveau) succes met de hoepel/bal-oefening. “De meiden voerden het bijna foutloos uit”, aldus een trotse Hilda Bron. Die prestatie was goed voor een derde plek en dat leverde weer een ticket op voor Fantastic Gymnastics, het algehele NK voor gym-, turn-, spring- en danssporters in Ahoy. “Dan staan de meiden gewoon op één vloer met bijvoorbeeld Epke Zonderland. Dat vinden ze fantastisch.” De eerste oefening van Stânfries 1 verliep overigens stroever en leverde slechts een zesde plek op. Team 2 van de vereniging werd met hun oefeningen (bal en hoepel/lint) twee maal negende.
Eindelijk weer voorzitter
Met 144 leden gaat het naar tevredenheid bij Stânfries, al is het hard werken voor Hilda Bron en haar collega-bestuursleden. “De club zat een paar jaar zonder voorzitter, dat merk je in sommige zaken wel. Het enthousiasme en de goede wil waren er wel, maar zonder voorzitter om de grote lijnen te bewaken gaan er wel eens dingen mis of langs elkaar heen. We krijgen het nu weer op de rit.” De vijftigjarige Bron – al 47 jaar lid van Stânfries en inmiddels erelid en draagster van de zilveren speld van de KNGU – had wel eerder iets bestuurlijks willen doen binnen de club. “Maar de gouden regel was altijd ‘geen trainers in het bestuur’. Eigenlijk is dat niet meer dan logisch. Sinds 2012 geef ik geen training meer, dus nu past het wel.”
