Rauwe randjes zijn eraf bij Jubbega
JUBBEGA In de jaren zestig en zeventig reisden voetbalclubs met trillende benen naar Jubbega. De roodwitten konden niet alleen behoorlijk voetballen, het fanatisme van spelers en publiek was ook wijd en zijd bekend. Het kon er in Jubbega heet aan toegaan. Vervlogen tijden, volgens voorzitter Wolter Rozenberg. “Wy ha noch wol de namme, mar der bart neat mear.”
Rozenberg kan het weten. De 67-jarige Jubbegaster speelde vanaf zijn achtste voor de ‘Kompenijsters’. Hij verdedigde twintig jaar het doel van de hoofdmacht, zit al bijna vier decennia in het bestuur en combineert op dit moment de functie van penningmeester en voorzitter. “Wy binne op syk nei in nije foarsitter, mar dat falt net ta. De minsken wolle wol wat dwaan foar de feriening, mar faak net op strukturele basis.”
Het is niet de eerste keer dat Rozenberg als invalvoorzitter fungeert; als interim hanteerde hij bij elkaar opgeteld al zeker tien jaar de voorzittershamer. “As je de funksje oppakke, tinke de measte minsken ‘it is ynklaaid’ en sykje dan net sa hurd mear. It is wol in drokke baan, der komt in protte by te sjen. Der binne folle mear regels as froeger. Mar it is goed sa, ik ha de tiid wol.”
Dat Jubbega een ruig imago heeft, is volgens Rozenberg niet geheel onterecht. Het kon vroeger flink spoken op het plaatselijke sportpark. Spelers, maar ook supporters lieten zich niet onbetuigd als in de ogen van de Jubbegasters de scheidsrechter een verkeerde beslissing nam, of de tegenstander onsportief handelde. “En it waard faak net allinne ferbaal oplost.” Dat het met enige regelmaat uit de hand liep, had volgens Rozenberg vooral te maken met de armoede in de streek. De Jubbegasters voelden zich achtergesteld, benadeeld. Die frustratie zorgde voor een licht ontvlambare sfeer op het plaatselijke voetbalveld. “Dat it misgie wie net altyd de skuld fan de tsjinpartij, mar dat foenen wy fansels wol”, herinnert de voorzitter zich.
Tuchtcommissie
Er heeft zich heel wat afgespeeld. “Ik kin der in boek oer skriuwe.” Rozenberg, destijds aanvoerder, moest ontelbare malen bij de tuchtcommissie op appel verschijnen om uit te leggen waarom het weer fout was gegaan. Ook Rozenberg was niet van onbesproken gedrag, geeft hij ruiterlijk toe. Het is amper meer voor te stellen, want de voorzitter is een aangename en relativerende gesprekspartner. “De jierren ha my rêstiger makke.” Oud-scheidsrechter Jacques d’Ancona moest ooit rennen om zijn vege lijf te redden. Hij kon er later smakelijk om lachen. Rozenberg: “By lêzings fertelde hy dat hy ûnder de buizen troch strûpte om’t der allegear giele klompkes efter him oan sieten.”
Als gevolg van de vijandelijke sfeer werden met enige regelmaat duels van Jubbega vroegtijdig gestaakt. Zoals ooit in Zwaagwesteinde. Jubbega kwam in de slotminuten op gelijke hoogte, waarna de thuisclub zich begon te roeren en de arbiter onder druk besloot de treffer af te keuren. “Dan ha je oan ús in minnen. Doe ha wy de man efkes oansprutsen.” Gevolg was dat het duel niet werd uitgespeeld. “Moasten wy letter foar fjouwer minuten werom nei De Westereen.” Ook de Jubbegaster mentaliteit speelde een rol bij de incidenten. Op de koof boven de bar in de kantine staat niet voor niets de spreuk: ‘Fan bûgjen frjemd’. De wil om niet te verliezen is groot. “It is ús krêft, mar ek ús swakte,” weet de voorzitter. “It sit yn ús karakter om net op te jaan. Dat is moai, mar dêrtroch mei it fansels net út ‘e hân rinne.”
Energiezorgen
Tegenwoordig is het rustig bij de enig overgebleven Friese vertegenwoordiger in de zondag eerste klasse. Voetbal voert de boventoon en het gaat goed. Afgelopen seizoen miste Jubbega op een haar promotie naar de vierde divisie. De club heeft vijf seniorenteams, een florerende jeugdtak en staat er mede dankzij de steun van een brede sponsorgroep (170 leden) financieel goed voor. Toch zijn er ook zorgen, bijvoorbeeld over de enorm gestegen energieprijzen. De energierekening bedroeg jaarlijks zo’n 15.000 euro, maar de voorzitter vreest dit jaar een dubbel zo hoge nota.
Er zijn reserves, maar als de kosten structureel hoog blijven, heeft Jubbega een probleem. Het plaatst het bestuur voor een duivels dilemma. Logisch zou zijn de contributie te verhogen, maar Rozenberg heeft zijn twijfels. “Guon minsken ha no al muoite om rûn te kommen. Wy fine dat sport foar eltsenien betelber bliuwe moat.” Daarom wil het bestuur ook liever niet de gestegen inkoopkosten voor de kantine doorberekenen. “Dat kin minsken fuortjeie.”
Weekendvoetbal
Sportief wil Jubbega zich handhaven in de eerste klas, zodat de club volgend seizoen over kan stappen naar weekendvoetbal, een competitie met zaterdag- en zondagclubs. “Wy bin no de ienige Fryske klub yn de earste klas en moatte foar ús útwedstriden ûnder oare nei Tubbergen en Dalfsen. In ein fuort foar ús minsken en hja nimme ek gjin folk mei. In kompetysje mei mear Fryske klubs is yn meardere opsichten better.” Wat de toekomst ook brengt, Wolter Rozenberg blijft verbonden aan Jubbega. Hij is verknocht aan het rood-wit van de club waarvoor zijn vrouw twaalf jaar de kantine bestierde en al 45 jaar de shirtjes wast. “At Jobbegea no yn de earste as fiifde klasse spilet, dat makket my neat út, ik bliuw altyd belutsen.”
