Maarten krijgt in De Skâns staande ovatie
GORREDIJK Woensdagavond 20.15 uur. De lichten in de volle zaal van De Skâns gaan uit. De wat moeilijk bewegende Maarten van der Weijden loopt naar het podium. Iedereen gaat spontaan staan en beginnen te applaudisseren. En ze blijven klappen, zeker een minuut lang. “Wat een warm onthaal. Dank jullie allemaal.”
Maarten van der Weijden vertelt vervolgens anderhalf uur lang over zijn ziekte, zijn Olympische gouden medaille, zijn relatie met zijn vader en natuurlijk de Elfstedentochten. Een verhaal over lijden, passie en doorzettingsvermogen, maar vooral over zijn inzet om mensen te steunen en te helpen bij de verschrikkelijke ziekte die kanker heet.
Maarten wordt als kleine jongen al vaak toegesproken door zijn vader die het belangrijk vindt dat je doelen hebt in het leven. Zo moet hij als vijfjarige leren blindtypen, want dat is belangrijk in het leven. En dat doet hij. Zijn vader, wiskundedocent, wil als het ware de toekomst van Maarten berekenen. “Jij bent verantwoordelijk voor alles wat je in het leven bereikt,” prent hij Maarten in. Hij vindt sport leuk, maar het belangrijkste is zijn studie wiskunde.
Maarten probeert alle sporten, maar zwemmen vindt hij het leukst. Hij is niet de fanatiekste, maar blijkt wel talent te hebben. “Toen ik begon te winnen, begon ik het leuker te vinden.” Maar op zijn zeventiende gaat het slechter en uiteindelijk krijgt hij de diagnose leukemie, de zwaarste vorm. “Ben ik hier verantwoordelijk voor?” huilt hij. Zijn vader zwijgt.
Maarten ziet de dood onder ogen en verliest in het ziekenhuis twee van zijn best vrienden met dezelfde diagnose. Maarten gelooft niet in ‘positief denken’ en dat je moet ‘vechten tegen de kanker’. Hij is een erg luie patiënt. “Je moet gewoon geluk hebben dat de medicijnen bij jou aanslaan. Als je zegt dat je door knokken de ziekte hebt overwonnen, hebben de mensen die het niet redden dan niet hard genoeg geknokt? Is het dan hun eigen schuld?”
Maarten wordt zeven jaar later Olympisch kampioen op de tien kilometer. Onder leiding van Marcel Wouda moet hij voor dat ene doel alles opzij zetten. Hij traint zeven uur per dag, verblijft negen maanden vijftien uur per dag in een zuurstoftentje in zijn appartement als vorm van hoogtestage en maakt het uit met zijn vriendin. Alles moet wijken voor de Olympische droom.
Foto: - Martin Drost
Hij wordt wereldkampioen op de 25 km open water, maar lijkt voor de tien kilometer te weinig sprintsnelheid te hebben. Hij staat slecht bij de bookmakers, maar op de dag van de wedstrijd lijkt alles te kloppen en Maarten presteert het onmogelijke.
Hij is nu een beroemde Nederlander en besluit zijn bekendheid te gebruiken om zich in te zetten tegen kanker. In 2017 begint hij zijn eigen stichting, De Maarten van der Weijden Foundation, waarbij elke gedoneerde euro rechtstreeks naar het kankeronderzoek gaat.
Na de beide Zwemelfstedentochten krijgt Maarten het idee voor een triatlon. Na de corona moet het gaan gebeuren en hij traint veel. Zo doet hij vijf dagen achtereen elke dag een hele triatlon. Maar bij het zwemmen merkt hij al snel dat het niet lekker gaat. In het Slotermeer moet hij overgeven, maar stoppen is geen optie.
Hij moet door voor alle patiënten die hij ondersteunt. Na een korte pauze gaat het weer. Tot ieders verbazing heeft Maarten een snelle wissel van zwemmen naar fietsen. Maarten legt uit: “Als ik hulp vraag aan mensen om te doneren, dan wil ik zelf alles geven.” De laatste 70 kilometer bij het lopen heeft hij het erg moeilijk. “Bij Bartlehiem wist hij dat hij het ging redden.
“Tijdens het zwemmen en fietsen heb je minder prikkels. Bij het lopen heb je meer contact met de mensen en is de beleving intenser. Dat sleepte me er doorheen. Hun steun was geweldig.”
Uiteindelijk bereikte hij na zes dagen Leeuwarden. Daar knuffelt hij Sebastiaan, die vecht tegen de lymfklierkanker.
De lezing eindigt met enkele beelden van de Elfstedentriatlon. Opnieuw volgt een staande ovatie. Maarten blijft zich inzetten om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Hij geeft na afloop aan nog niet te weten wat zijn volgende uitdagingen zijn.
