Jubbega kende deze zomer de nodige mutaties. Het was hard werken voor bestuur en technische staf om de selectie op sterkte te krijgen voor een nieuw seizoen tweede klasse. “Daardoor vind ik het nog heel lastig in te schatten waar we staan”, zegt trainer Inne Schotanus.
Het vorige seizoen was wisselvallig en ook lastig, kijkt Inne terug. “We begonnen heel sterk aan de competitie en draaiden bovenin mee. Zeker in november tikten we echt een hoog niveau aan. Daarna kwam de klad erin, helaas. Je kunt minder makkelijk goed trainen en enkele karakters pasten niet goed in de groep. Dat botste en dat heeft invloed.”
Daardoor besloot de ervaren coach door te selecteren. Niet voor zijn plezier, maar voor het grotere plaatje. “Er zijn een paar clubjongens afgevallen en dat is heel vervelend. Dat wil je als club en trainer helemaal niet. Maar die keuzes horen erbij.”
Er kwamen versterkingen van buitenaf, waarvan Xander Houtkoop het meest in het oog springt. Hij speelde profvoetbal bij SC Heerenveen, Go Ahead Eagles, ADO Den Haag en Cambuur, maar na een Noors avontuur zat de aanvaller zonder club. “Een mooie versterking voor ons. We konden aanvallend ook nog wel een impuls gebruiken, mede door het vertrek van Kevin Bakels en Oebele Schokker. Maar we doen wel ons best om niet terug te gaan naar de situatie van een paar jaar geleden, toen de club eigenlijk de club niet meer was. De omgeving moet wel binding houden met het team.” Aan de andere kant is een team met alleen Jubbegaster spelers een illusie, weet Inne. “In ieder geval als je tweedeklasser wilt zijn.”
Toch is het doorschuiven van talenten uit de jeugd en spelers van het tweede naar het vlaggenschip geen toeval. “Dat is een ontwikkeling. Het niveau van de jeugd was wat minder, maar dat proberen we een impuls te geven.” Inne kreeg daar eerder mee te maken bij Zeerobben. De zaterdagclub uit Harlingen was wat weggezakt, maar is nu een trotse eersteklasser met veel eigen jeugd in de selectie en jeugdteams die nieuwe talenten voortbrengen. “Zoiets wil ik ook in Jubbega achterlaten.”
Zelf speelde en coachte hij op topamateurniveau, maar in de betrekkelijke luwte van de tweede klasse vindt Inne ook heerlijk werken. “Niveau bepaalt niet het plezier. Ik wil werken bij een club met ambitie, inzet en de wil om beter te worden. Jubbega heeft dat allemaal.”
Na de bekerwedstrijd tegen GOMOS was Jubbega even wereldnieuws, in ieder geval in Noord-Nederland. De ploeg kwam in Norg met 6-2 achter, moest met tien man verder, maar won uiteindelijk met 6-7. “Zo gek heb ik het niet eerder meegemaakt”, lacht Inne. “Als we iedere keer aan de goede kant van de score staan, mag het van mij elke week zo.”
Het vorige seizoen was wisselvallig en ook lastig, kijkt Inne terug. “We begonnen heel sterk aan de competitie en draaiden bovenin mee. Zeker in november tikten we echt een hoog niveau aan. Daarna kwam de klad erin, helaas. Je kunt minder makkelijk goed trainen en enkele karakters pasten niet goed in de groep. Dat botste en dat heeft invloed.”
Daardoor besloot de ervaren coach door te selecteren. Niet voor zijn plezier, maar voor het grotere plaatje. “Er zijn een paar clubjongens afgevallen en dat is heel vervelend. Dat wil je als club en trainer helemaal niet. Maar die keuzes horen erbij.”
Er kwamen versterkingen van buitenaf, waarvan Xander Houtkoop het meest in het oog springt. Hij speelde profvoetbal bij SC Heerenveen, Go Ahead Eagles, ADO Den Haag en Cambuur, maar na een Noors avontuur zat de aanvaller zonder club. “Een mooie versterking voor ons. We konden aanvallend ook nog wel een impuls gebruiken, mede door het vertrek van Kevin Bakels en Oebele Schokker. Maar we doen wel ons best om niet terug te gaan naar de situatie van een paar jaar geleden, toen de club eigenlijk de club niet meer was. De omgeving moet wel binding houden met het team.” Aan de andere kant is een team met alleen Jubbegaster spelers een illusie, weet Inne. “In ieder geval als je tweedeklasser wilt zijn.”
Toch is het doorschuiven van talenten uit de jeugd en spelers van het tweede naar het vlaggenschip geen toeval. “Dat is een ontwikkeling. Het niveau van de jeugd was wat minder, maar dat proberen we een impuls te geven.” Inne kreeg daar eerder mee te maken bij Zeerobben. De zaterdagclub uit Harlingen was wat weggezakt, maar is nu een trotse eersteklasser met veel eigen jeugd in de selectie en jeugdteams die nieuwe talenten voortbrengen. “Zoiets wil ik ook in Jubbega achterlaten.”
Zelf speelde en coachte hij op topamateurniveau, maar in de betrekkelijke luwte van de tweede klasse vindt Inne ook heerlijk werken. “Niveau bepaalt niet het plezier. Ik wil werken bij een club met ambitie, inzet en de wil om beter te worden. Jubbega heeft dat allemaal.”
Na de bekerwedstrijd tegen GOMOS was Jubbega even wereldnieuws, in ieder geval in Noord-Nederland. De ploeg kwam in Norg met 6-2 achter, moest met tien man verder, maar won uiteindelijk met 6-7. “Zo gek heb ik het niet eerder meegemaakt”, lacht Inne. “Als we iedere keer aan de goede kant van de score staan, mag het van mij elke week zo.”
