Hinke Tolman liep vorig seizoen met WTTC op het nippertje promotie naar de tweede klasse mis. Desondanks genoot ze van het eerste jaar als derdeklasser. “Het was een supermooi avontuur. Niemand had verwacht dat we ooit zover zouden komen.”
Nieuwkomer of niet, WTTC stak er afgelopen seizoen - samen met het tweede team van Heerenveense Boys - echt bovenuit in de competitie. Uiteindelijk was het verschil tussen beide clubs slechts één punt. Hinke baalt er nog weleens van. “Zeker omdat we heel goed weten waar we het hebben laten liggen: uitgerekend in de uitwedstrijd tegen Heerenveense Boys. Die hadden we echt kunnen winnen.” In de nacompetitie verloor WTTC de finale van SVZW. In de verlenging was de batterij simpelweg leeg.
Of het dit jaar weer allemaal hosanna gaat zijn, weet Hinke niet. “Met Lida de Vos zijn we wel een van onze beste speelsters kwijtgeraakt. En de indeling is pittiger dan afgelopen seizoen. We krijgen nu te maken met ervaren derdeklassers en degradanten uit de tweede klasse. Vorig jaar waren de tegenstanders vooral minder sterke derdeklassers en gepromoveerde clubs.”
Zelf was ze vijf jaar toen ze voor het eerst ging voetballen, bij THOR in haar woonplaats Lippenhuizen. “Mijn vader en broer voetbalden daar al, ik ging gewoon mee.” De nu negentienjarige Hinke was het eerste meisje bij kaboutervoetbal. “Later kwamen er ook vriendinnetjes op voetbal, maar in het begin was ik echt de enige.”
Voetbal bleek voor haar een heerlijke uitlaatklep. “Mijn ouders vonden alles goed als het om sporten ging. Ik heb van alles gedaan ook. Maar voetbal is het mooiste, ik kan mezelf er helemaal in verliezen. Ik hou ervan om met een team ergens naartoe te werken. Als het goed gaat, doe je het samen; als het minder is, zorg je met elkaar dat het weer goed komt en leuk blijft.”
Een dingetje waar ze nog wel aan wil werken: haar directe benadering als ze binnen de krijtlijnen staat. “Buiten het veld ben ik rustig, ingetogen, vriendelijk”, vertelt ze, om dan in de lach te schieten. “Maar in een wedstrijd of als het op de training fanatiek gaat, komen sommige opmerkingen nog weleens beroerd mijn mond uit.” Het is haar fanatisme.
“Spelen bij WTTC is hartstikke leuk. We komen van verschillende clubs - en zelfs niet alleen meer van Wispolia, THOR en Tijnje – maar we zijn één team. Ik ben zelf ook niet anders gewend vanuit de jongensteams bij WTTC. Het mooie is ook dat je overal mensen kent. Ja, ik heb ook drie keer zoveel feest, haha. Dat zit sowieso wel goed bij ons.” Fanatiek als het moet, ontspannen waar het kan.
WTTC is de gecombineerde vrouwenploeg van Wispolia (Terwispel), THOR (Lippenhuizen) en Tijnje.
Nieuwkomer of niet, WTTC stak er afgelopen seizoen - samen met het tweede team van Heerenveense Boys - echt bovenuit in de competitie. Uiteindelijk was het verschil tussen beide clubs slechts één punt. Hinke baalt er nog weleens van. “Zeker omdat we heel goed weten waar we het hebben laten liggen: uitgerekend in de uitwedstrijd tegen Heerenveense Boys. Die hadden we echt kunnen winnen.” In de nacompetitie verloor WTTC de finale van SVZW. In de verlenging was de batterij simpelweg leeg.
Of het dit jaar weer allemaal hosanna gaat zijn, weet Hinke niet. “Met Lida de Vos zijn we wel een van onze beste speelsters kwijtgeraakt. En de indeling is pittiger dan afgelopen seizoen. We krijgen nu te maken met ervaren derdeklassers en degradanten uit de tweede klasse. Vorig jaar waren de tegenstanders vooral minder sterke derdeklassers en gepromoveerde clubs.”
Zelf was ze vijf jaar toen ze voor het eerst ging voetballen, bij THOR in haar woonplaats Lippenhuizen. “Mijn vader en broer voetbalden daar al, ik ging gewoon mee.” De nu negentienjarige Hinke was het eerste meisje bij kaboutervoetbal. “Later kwamen er ook vriendinnetjes op voetbal, maar in het begin was ik echt de enige.”
Voetbal bleek voor haar een heerlijke uitlaatklep. “Mijn ouders vonden alles goed als het om sporten ging. Ik heb van alles gedaan ook. Maar voetbal is het mooiste, ik kan mezelf er helemaal in verliezen. Ik hou ervan om met een team ergens naartoe te werken. Als het goed gaat, doe je het samen; als het minder is, zorg je met elkaar dat het weer goed komt en leuk blijft.”
Een dingetje waar ze nog wel aan wil werken: haar directe benadering als ze binnen de krijtlijnen staat. “Buiten het veld ben ik rustig, ingetogen, vriendelijk”, vertelt ze, om dan in de lach te schieten. “Maar in een wedstrijd of als het op de training fanatiek gaat, komen sommige opmerkingen nog weleens beroerd mijn mond uit.” Het is haar fanatisme.
“Spelen bij WTTC is hartstikke leuk. We komen van verschillende clubs - en zelfs niet alleen meer van Wispolia, THOR en Tijnje – maar we zijn één team. Ik ben zelf ook niet anders gewend vanuit de jongensteams bij WTTC. Het mooie is ook dat je overal mensen kent. Ja, ik heb ook drie keer zoveel feest, haha. Dat zit sowieso wel goed bij ons.” Fanatiek als het moet, ontspannen waar het kan.
WTTC is de gecombineerde vrouwenploeg van Wispolia (Terwispel), THOR (Lippenhuizen) en Tijnje.
