Na het overlijden van haar man werd haar wereld kleiner en raakte ze steeds meer geïsoleerd. De dagelijkse vertrouwde routine was verdwenen en het viel haar zwaar om een nieuw ritme te vinden. Ze raakte verstrikt in haar eigen gedachten, haar zicht en gehoor werden minder en gaandeweg verloor ze de grip op het leven. De dag werd nacht en ze doolde vaak rond in en om haar woning. Haar huis gaf haar nog enigszins houvast.
Uiteindelijk was een gedwongen opname in een verpleeghuis onvermijdelijk en hartverscheurend. Ze was vaak opstandig en verdrietig en raakte ook steeds meer vervreemd van haar gezin. Haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen bleven haar toch met regelmaat bezoeken, in de hoop op een moment van echt contact.
Door middel van muziek lukte dat soms. De achterkleinkinderen Pim, Jos en Kay bespeelden alle drie een instrument en slaagden erin om ieder op hun eigen manier oma een geluksmoment te bezorgen, waardoor ze milder werd, ontspande en er zelfs een glimlach rond haar mond verscheen. Haar sterven kwam onverwacht. Haar afscheid stond al vast; alleen met haar gezin en livemuziek!
Oma’s kist stond in de aula, bedekt met haar lievelingsbloemen en omringd door muziekstanders, een gitaar en keyboard. Het licht was gedimd. Onder de indruk kwamen de jonge ‘muzikanten’ de zaal binnen. Nadat ze ieder een kaars hadden aangestoken, betraden ze een voor een het ‘podium’ om oma hun laatste groet te brengen. Ademloos keken we toe. Pim, de jongste, speelde op zijn blokfluit als laatste voor oma. Met rode wangen van inspanning toverde hij ‘Vader Jacob’ uit zijn instrument. Een diepe zucht volgde. Hij borg zijn blokfluit op en kroop op de bank tussen zijn vader en moeder.
Uiteindelijk was een gedwongen opname in een verpleeghuis onvermijdelijk en hartverscheurend. Ze was vaak opstandig en verdrietig en raakte ook steeds meer vervreemd van haar gezin. Haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen bleven haar toch met regelmaat bezoeken, in de hoop op een moment van echt contact.
Door middel van muziek lukte dat soms. De achterkleinkinderen Pim, Jos en Kay bespeelden alle drie een instrument en slaagden erin om ieder op hun eigen manier oma een geluksmoment te bezorgen, waardoor ze milder werd, ontspande en er zelfs een glimlach rond haar mond verscheen. Haar sterven kwam onverwacht. Haar afscheid stond al vast; alleen met haar gezin en livemuziek!
Oma’s kist stond in de aula, bedekt met haar lievelingsbloemen en omringd door muziekstanders, een gitaar en keyboard. Het licht was gedimd. Onder de indruk kwamen de jonge ‘muzikanten’ de zaal binnen. Nadat ze ieder een kaars hadden aangestoken, betraden ze een voor een het ‘podium’ om oma hun laatste groet te brengen. Ademloos keken we toe. Pim, de jongste, speelde op zijn blokfluit als laatste voor oma. Met rode wangen van inspanning toverde hij ‘Vader Jacob’ uit zijn instrument. Een diepe zucht volgde. Hij borg zijn blokfluit op en kroop op de bank tussen zijn vader en moeder.
