Dubbele Harry
Het was in de beginjaren van de Sa!. Er kwam een man ons kantoor binnen die zijn verhaal in de krant wilde doen. Zijn huisdieren waren in beslag genomen. Verwaarloosd, vond de Dierenbescherming, die al een geanonimiseerd persbericht had verstuurd. Niemand wist dus dat het om hem ging. Hij wilde zijn kant van het verhaal doen, want hij was onrechtmatig behandeld. Vond hij. Hij zag later in dat een artikel hem eerder zou schaden dan helpen.
U heeft het dus niet gelezen. Het voorval kwam bij mij afgelopen week boven in alle rumoer rond het boek ‘Spare’ van de Engelse prins Harry. Zou er nu niemand in zijn omgeving hebben gezegd: ‘beter van niet, het wordt zo alleen maar erger. Ga anders even met je oom Andrew in gesprek. Dan weet je hoe het kan uitpakken.’ Of was het een eigenwijze Harry?
Want het boek ligt er. En er zijn deze weken volop interviews met de gekwetste prins. Waarin hij keer op keer vertelt de familiebanden te willen herstellen, maar tegelijkertijd een bak stront over zijn naasten uitstrooit. De boze stiefmoeder, de emotieloze vader, de vechtende grote broer, de jaloerse schoonzus. En tegen alle erecodes in zeggen hoeveel militaire tegenstanders je hebt gedood. Dat wordt leuk bij de volgende door hem bedachte en veel geprezen Invictus Games.
En waarom? Om je gelijk te halen? Om die Britse roddelpers eens goed de les te lezen? Terwijl je die muskieten tegelijkertijd voor minstens anderhalf jaar uit te spitten en te herkauwen weetjes aanreikt. Of zijn het toch die miljoenen dollars die ertegenover staan? Terwijl je zelf de roddelpers verwijt dat het bij hen alleen om de oplage, dus geld, gaat.
Links en rechts een dubbele moraal dus.
En toch… Als ik dat boek straks in de winkel zie liggen...
Arend Waninge
