Droge worst

Het Algemeen Dagblad gooit er online nog even zes feiten en fabels tegenaan. Het excuus van zware botten, daar trapt niemand meer in, dat is een fabel. Eens obesitas, altijd obesitas blijkt wel te kloppen. Een opwekkende mededeling, ik had al langer het idee dat ik op dit terrein levenslang had. Gelukkig volgt nog wel een andere fabel: obesitas is een gebrek aan zelfdiscipline. Dat klopt dus niet. Dat is dan weer een opsteker.

Wie mij op deze plek volgt, weet dat het beheersen van mijn gewicht al lang een worsteling is. Eind vorig jaar raakte ik vlot negen kilo kwijt, maar toen sinds begin december de touwtjes vroegen om wat meer vrijheid, ging het weer mis. Langzaam maar zeker keerden ze terug, die kilo’s met heimwee. En de overhemden die wat meer ruimte boden, zitten nu weer strakker. Kortom: tijd om weer in te grijpen.

En ik kan het best. Gewoon anders eten en op andere momenten. Mijn ervaring met een succesvolle methode is dat je op sommige momenten juist meer moet eten. En dan toch afvallen. Een ideale combinatie. 

En toch… zijn er altijd weer die verleidingen. De wereld zit er vol mee. Want ja, toen ze zaterdag ineens van de voetbal met droge worsten voor de deur stonden, won mijn sociale hart het. De club moet toch ook door de tijd. Zondag op het voetbalveld hoorde ik iemand verkondigen dat hij droge worsten verzamelt. Wat een ideaalbeeld. Als ik ooit toch eens zover kon komen.

Arend Waninge