‘Ik zou graag een vlinder willen zijn. Een vlinder zonder pijn’. Het is haar mooiste gedicht, het stond in de krant en was op de radio. Gedichten van Sien Kiers (63) kwamen ook voorbij in het radioprogramma Candlelight van Jan van Veen. Nu is er een bundel.
Sien beschrijft in zeventig gedichten een groot deel van haar leven. Ze zijn geschreven in haar moeilijkste periodes. “Ik heb het gebruikt als uitlaatklep. Het was ook een hulpmiddel: als ik ergens niet over kon praten, schreef ik het in een gedicht. Dan liet ik het mensen lezen en kwamen er wel opmerkingen. Pas dan durfde ik erover te praten.”
Sien woont sinds 2000 begeleid. Ze had een moeilijk leven. “Ik ben van ver gekomen, daar laten we het maar bij.” Haar eerste gedicht schreef ze 1981, na een val van 35 treden van een marmeren trap. Sien studeerde toen klarinet aan het conservatorium. “In een paar tellen was mijn hele toekomst weg. Het was de bedoeling dat ik na het conservatorium mijn met pensioen gaande leraar zou opvolgen. Door de val lag ik lang in het ziekenhuis en moest ik lang revalideren. Op het conservatorium zeiden ze toen: jij kunt niet meer vijf tot zes uur per dag oefenen. Voor jou vele anderen.” Ze moest dus met haar opleiding stoppen. “Het duurde lang voordat ik dat verwerkt had. Maar toen leerde ik mijn eerste man kennen. We kregen een dochter, dan krijg je een heel ander leven. Ik ben wel klarinet blijven spelen in orkesten. Nu gaat dat niet meer en ben ik bezig met blokfluit.” Sien trouwde tweemaal en kreeg twee kinderen en vijf kleinkinderen, de zesde is op komst. Over haar moeilijke leven en de daaruit voortkomende trauma’s wil ze verder niet uitweiden. “Ik zeg het met mijn gedichten. Je kunt nog zo diep zitten, maar als je met doorzettingsvermogen een lichtpuntje blijft zien, is er altijd een uitweg.”
Haar klachten komen met name door een posttraumatische stressstoornis (PTSS). “Door alles wat ik meegemaakt heb, heb ik traumatherapie gehad. Dat heeft me veel geholpen, maar vergeten doe je het niet. Voorheen beheersten die trauma’s mijn leven, ik was zo bang dat ik niet alleen durfde te zijn.”
De gedichtenbundel die in september verschijnt, kreeg de titel ‘De roep van het hart’. Als omslagillustratie koos Sien voor het roze hart van vilt, gemaakt door Aafje Bouwer van De Weefplaats in Hemrik, waar Sien naar de dagbesteding gaat. Er worden 150 exemplaren gedrukt. “De directie van Eleos (de overkoepelende organisatie voor begeleid wonen, red.) heeft al aangegeven dat ze boekjes willen afnemen. Ze vinden dat er in elke woonlocatie een boekje van mij moet liggen. En ook bij de GGZ willen ze een aantal. En ik ga boekhandel Planteyn in Gorredijk vragen of daar ook wat boekjes mogen liggen.” Bestellen kan ook via sienkiers@gmail.com of 06-4966 9268.
Sien beschrijft in zeventig gedichten een groot deel van haar leven. Ze zijn geschreven in haar moeilijkste periodes. “Ik heb het gebruikt als uitlaatklep. Het was ook een hulpmiddel: als ik ergens niet over kon praten, schreef ik het in een gedicht. Dan liet ik het mensen lezen en kwamen er wel opmerkingen. Pas dan durfde ik erover te praten.”
Sien woont sinds 2000 begeleid. Ze had een moeilijk leven. “Ik ben van ver gekomen, daar laten we het maar bij.” Haar eerste gedicht schreef ze 1981, na een val van 35 treden van een marmeren trap. Sien studeerde toen klarinet aan het conservatorium. “In een paar tellen was mijn hele toekomst weg. Het was de bedoeling dat ik na het conservatorium mijn met pensioen gaande leraar zou opvolgen. Door de val lag ik lang in het ziekenhuis en moest ik lang revalideren. Op het conservatorium zeiden ze toen: jij kunt niet meer vijf tot zes uur per dag oefenen. Voor jou vele anderen.” Ze moest dus met haar opleiding stoppen. “Het duurde lang voordat ik dat verwerkt had. Maar toen leerde ik mijn eerste man kennen. We kregen een dochter, dan krijg je een heel ander leven. Ik ben wel klarinet blijven spelen in orkesten. Nu gaat dat niet meer en ben ik bezig met blokfluit.” Sien trouwde tweemaal en kreeg twee kinderen en vijf kleinkinderen, de zesde is op komst. Over haar moeilijke leven en de daaruit voortkomende trauma’s wil ze verder niet uitweiden. “Ik zeg het met mijn gedichten. Je kunt nog zo diep zitten, maar als je met doorzettingsvermogen een lichtpuntje blijft zien, is er altijd een uitweg.”
Haar klachten komen met name door een posttraumatische stressstoornis (PTSS). “Door alles wat ik meegemaakt heb, heb ik traumatherapie gehad. Dat heeft me veel geholpen, maar vergeten doe je het niet. Voorheen beheersten die trauma’s mijn leven, ik was zo bang dat ik niet alleen durfde te zijn.”
De gedichtenbundel die in september verschijnt, kreeg de titel ‘De roep van het hart’. Als omslagillustratie koos Sien voor het roze hart van vilt, gemaakt door Aafje Bouwer van De Weefplaats in Hemrik, waar Sien naar de dagbesteding gaat. Er worden 150 exemplaren gedrukt. “De directie van Eleos (de overkoepelende organisatie voor begeleid wonen, red.) heeft al aangegeven dat ze boekjes willen afnemen. Ze vinden dat er in elke woonlocatie een boekje van mij moet liggen. En ook bij de GGZ willen ze een aantal. En ik ga boekhandel Planteyn in Gorredijk vragen of daar ook wat boekjes mogen liggen.” Bestellen kan ook via sienkiers@gmail.com of 06-4966 9268.
