Helemaal vrij van pijn is Caroline de Moel nog niet. “Maar ik functioneer weer.” Met dank aan haar revalidatie in Beetsterzwaag. Tijdens de Kunstdag keert Caroline terug naar Revalidatie Friesland, waar ze exposeert met ‘mixed media-schilderijen’. “Ik heb mijn gevoel weer terug en dat kan ik laten zien.”
Of Caroline ook de werken toont die ze tijdens haar herstel bij Revalidatie Friesland maakte, weet ze nog niet. “Ik schilderde voornamelijk vlakverdelingen waarin ik grenzen aftastte om te kunnen bepalen waar ik toe in staat was. Ik zie erin terug hoe ik me op dat moment voelde.” Of dat ook voor de neutrale kijker interessant is? Misschien wel. Maar sinds haar revalidatie heeft ze weer grote stappen kunnen maken. “Ik zet een achtergrond op en werk van daaruit op gevoel naar voren. Lange tijd lukte dat niet, omdat de pijn in de weg zat. Nu dat veel minder is, kan ik mezelf laten gaan. Dat is bevrijdend.” De pijn is er altijd geweest, door een wervelvergroeiing in de nek. Maar het stond haar werk als coach beeldende kunst en juf in het basisonderwijs niet echt in de weg. Dat veranderde na het auto-ongeluk. De wervelvergroeiing ging over in een niet te verhelpen nekbeschadiging die de zenuwen afknelde. “Ik sleepte me van de bank heen en terug naar het koffiezetapparaat en was dan voor uren uitgeteld.” In 2012 werd Caroline afgekeurd voor het onderwijs, maar eigenlijk ook voor thuis. De zorg voor hun twee kinderen kwam goeddeels op de schouders van haar man terecht. Een rustkuur in de revalidatie in Amsterdam bood enige verlichting, maar slechts van korte duur. Zware medicatie trok haar steeds verder in een neerwaartse spiraal. “Ten einde raad heb ik toen tegen mijn man gezegd: berg mij maar op.”
Of Caroline ook de werken toont die ze tijdens haar herstel bij Revalidatie Friesland maakte, weet ze nog niet. “Ik schilderde voornamelijk vlakverdelingen waarin ik grenzen aftastte om te kunnen bepalen waar ik toe in staat was. Ik zie erin terug hoe ik me op dat moment voelde.” Of dat ook voor de neutrale kijker interessant is? Misschien wel. Maar sinds haar revalidatie heeft ze weer grote stappen kunnen maken. “Ik zet een achtergrond op en werk van daaruit op gevoel naar voren. Lange tijd lukte dat niet, omdat de pijn in de weg zat. Nu dat veel minder is, kan ik mezelf laten gaan. Dat is bevrijdend.” De pijn is er altijd geweest, door een wervelvergroeiing in de nek. Maar het stond haar werk als coach beeldende kunst en juf in het basisonderwijs niet echt in de weg. Dat veranderde na het auto-ongeluk. De wervelvergroeiing ging over in een niet te verhelpen nekbeschadiging die de zenuwen afknelde. “Ik sleepte me van de bank heen en terug naar het koffiezetapparaat en was dan voor uren uitgeteld.” In 2012 werd Caroline afgekeurd voor het onderwijs, maar eigenlijk ook voor thuis. De zorg voor hun twee kinderen kwam goeddeels op de schouders van haar man terecht. Een rustkuur in de revalidatie in Amsterdam bood enige verlichting, maar slechts van korte duur. Zware medicatie trok haar steeds verder in een neerwaartse spiraal. “Ten einde raad heb ik toen tegen mijn man gezegd: berg mij maar op.”
