Alsof het zo moest zijn. Regisseur Jelmar Hoekstra liep al langer rond met het idee dat de film Mamma Mia wel een mooi verhaal zou zijn voor een iepenloftspul. Ze liet het idee links en rechts al eens vallen. “En doe bellen se fan De Tynje. Sy hienen itselde idee.”
Naast het idee voor een stuk had de organisatie in Tijnje ook nog eens een prachtige locatie voor ogen: de theetuin van Frida op de Ulesprong. Met nog anderhalve week te gaan is het er een en al bedrijvigheid. De contouren van een theater zijn zichtbaar, maar het echte theatergevoel moet nog komen. De tribune komt pas op het laatste moment. Het is al wel duidelijk dat picknicktafels een belangrijk onderdeel zijn van het decor. Een rij tafels doet zelfs dienst als opmaat naar het skûtsje van Gjalt de Jong, die voor zijn zoveelste iepenloftproductie dit voorjaar in De Ulesprong neerstreek.
De locatie is volgens regisseur Jelmar Hoekstra bepalend voor de sfeer. “Yn de film bedarret haadpersoan Donna op in Gryks eilân op syk nei antwurden op har libbensfragen. Wy ha dat ferpleatst nei Fryslân. Ze bedarret no op De Ulesprong en begjint dêr in Bêd en Brochje. In goed iepenloftspul hat in link mei de lokaasje.”
Als regisseur bemoeide Jelmar zich nadrukkelijk met het script over de lotgevallen van Donna, haar dochter Sophie en de vragen uit het verleden (zie kader). Er waren duidelijke uitgangspunten. De twee films, de musical en het script van het iepenloftspul ‘Ik haw in dream’ dat in 2017 in Wergea werd gespeeld. “It is moai om der in eigen draai oan te jaan. Dat ha wy bygelyks dien troch der in pear ekstra personaazjes yn te bringen. Sa hat Donna by ús in suster, dy’t it ferhaal wat mear duide kin. Wêrom is Donna fuortrûn? Wêrom hat se har bern holden sûnder dat se wist wa’t de heit wie?”
Trouw, ontrouw, de relatie tussen moeder en dochter. Het klinkt als zware onderwerpen, maar dat is de productie volgens Jelmar allerminst. Ze wil de voorstelling ook absoluut geen boodschap meegeven. “Ik bin seker gjin moraalridder. Ik stipje wol dingen oan, mar jou gjin oardiel. Ik gean lykwols gjin ûnderwerp út de wei. Yn de film wurdt suggestyf oer homoseksualiteit praat. Dat doch ik net. It is in ferhaal fan alle tiden. It spilet yn de jierren 70 en 90, mar it hie ek hûnderten jierren earder spylje kind. It is wol in echte feelgoodfoarstelling.” De muziek van ABBA is daarin sfeerbepalend. Het maakt volgens Jelmar niet uit of je nu van de muziek van ABBA houdt of niet. “It is moai komponeard en it stiet as in hûs. It nimt je mei.”
Naast het idee voor een stuk had de organisatie in Tijnje ook nog eens een prachtige locatie voor ogen: de theetuin van Frida op de Ulesprong. Met nog anderhalve week te gaan is het er een en al bedrijvigheid. De contouren van een theater zijn zichtbaar, maar het echte theatergevoel moet nog komen. De tribune komt pas op het laatste moment. Het is al wel duidelijk dat picknicktafels een belangrijk onderdeel zijn van het decor. Een rij tafels doet zelfs dienst als opmaat naar het skûtsje van Gjalt de Jong, die voor zijn zoveelste iepenloftproductie dit voorjaar in De Ulesprong neerstreek.
De locatie is volgens regisseur Jelmar Hoekstra bepalend voor de sfeer. “Yn de film bedarret haadpersoan Donna op in Gryks eilân op syk nei antwurden op har libbensfragen. Wy ha dat ferpleatst nei Fryslân. Ze bedarret no op De Ulesprong en begjint dêr in Bêd en Brochje. In goed iepenloftspul hat in link mei de lokaasje.”
Als regisseur bemoeide Jelmar zich nadrukkelijk met het script over de lotgevallen van Donna, haar dochter Sophie en de vragen uit het verleden (zie kader). Er waren duidelijke uitgangspunten. De twee films, de musical en het script van het iepenloftspul ‘Ik haw in dream’ dat in 2017 in Wergea werd gespeeld. “It is moai om der in eigen draai oan te jaan. Dat ha wy bygelyks dien troch der in pear ekstra personaazjes yn te bringen. Sa hat Donna by ús in suster, dy’t it ferhaal wat mear duide kin. Wêrom is Donna fuortrûn? Wêrom hat se har bern holden sûnder dat se wist wa’t de heit wie?”
Trouw, ontrouw, de relatie tussen moeder en dochter. Het klinkt als zware onderwerpen, maar dat is de productie volgens Jelmar allerminst. Ze wil de voorstelling ook absoluut geen boodschap meegeven. “Ik bin seker gjin moraalridder. Ik stipje wol dingen oan, mar jou gjin oardiel. Ik gean lykwols gjin ûnderwerp út de wei. Yn de film wurdt suggestyf oer homoseksualiteit praat. Dat doch ik net. It is in ferhaal fan alle tiden. It spilet yn de jierren 70 en 90, mar it hie ek hûnderten jierren earder spylje kind. It is wol in echte feelgoodfoarstelling.” De muziek van ABBA is daarin sfeerbepalend. Het maakt volgens Jelmar niet uit of je nu van de muziek van ABBA houdt of niet. “It is moai komponeard en it stiet as in hûs. It nimt je mei.”
