Voordat Wietske van der Meulen overleed, had ze voor haar man Kor een afscheidscadeau. Het draaiorgelboek met de Serenade van Toselli. “Ik wol dy betankje foar alles wat ast dizze lêste jierren foar my dien hast”, zei ze er bij.
Kor van der Meulen uit Nij Beets moet even slikken. “Wy sieten hjir op ‘e bank doe’t se dat sei. Wietske hjir, ik dêr. Wy binne tsjininoar oankrûpt en ha inoar in skoftke fêstholden.” Als Kor de Serenade hoort, komen de tranen vanzelf. In de muziek zit het ongrijpbare van het leven. Want eigenlijk had hij eerder moeten gaan, 58 jaar geleden al, na het motorongeluk. Kor en zijn twee broers nemen eind jaren vijftig het timmerbedrijf en de wagenmakerij van hun vader over. Zelf timmerman in hart en nieren laat Kor de dagelijkse leiding liever aan zijn broers. Later zou uit het bedrijf weer de huidige bouwmaterialenhandel voortkomen, maar dat is een ander verhaal. In 1960, pasgetrouwd, krijgt Kor een ernstig motorongeval. “Ik skode yn folle feart ûnder in frachtwein.” Kaak verbrijzeld, een oog op straat, schedelbasisfractuur, het hersenweefsel puilt eruit. “Der wie net folle fan my oer. Mar myn Wietske hat my der trochhinne skuord. Sy hat my de krêft jûn om it libben wer op te pakken.”
Gedeeltelijk hersteld probeert Kor zijn oude stiel weer uit te oefenen. Maar na twee ongelukjes met schaafbank en zaagmachine, die hem op een haar na de vingers kosten, ziet hij er vanaf. “Mei mar ien each kinst gjin timmerman wêze.” Broer Jelle, die Friese klokken verzamelt, brengt hem in contact met een antiquair uit Ee. “Ik ha jierren foar dy man antyk restaurearre. Letter ek foar juwelier Van der Meulen út Drachten.” Want ook al heeft hij er maar één, wat zijn rechteroog ziet kunnen zijn handen maken. Uurwerken repareren, houtversieringen steken, zelf onderdelen fabriceren, fijn smeden: hij leert het zichzelf allemaal aan. “Ik ha gefoel foar technyk, mar ek de dissipline om net op te jaan. It moat goed. Wietske hat wolris sein: Sels asto gjin ûngelok hân hiest, dan wiest ek gjin timmerman bleaun.”
Kor van der Meulen uit Nij Beets moet even slikken. “Wy sieten hjir op ‘e bank doe’t se dat sei. Wietske hjir, ik dêr. Wy binne tsjininoar oankrûpt en ha inoar in skoftke fêstholden.” Als Kor de Serenade hoort, komen de tranen vanzelf. In de muziek zit het ongrijpbare van het leven. Want eigenlijk had hij eerder moeten gaan, 58 jaar geleden al, na het motorongeluk. Kor en zijn twee broers nemen eind jaren vijftig het timmerbedrijf en de wagenmakerij van hun vader over. Zelf timmerman in hart en nieren laat Kor de dagelijkse leiding liever aan zijn broers. Later zou uit het bedrijf weer de huidige bouwmaterialenhandel voortkomen, maar dat is een ander verhaal. In 1960, pasgetrouwd, krijgt Kor een ernstig motorongeval. “Ik skode yn folle feart ûnder in frachtwein.” Kaak verbrijzeld, een oog op straat, schedelbasisfractuur, het hersenweefsel puilt eruit. “Der wie net folle fan my oer. Mar myn Wietske hat my der trochhinne skuord. Sy hat my de krêft jûn om it libben wer op te pakken.”
Gedeeltelijk hersteld probeert Kor zijn oude stiel weer uit te oefenen. Maar na twee ongelukjes met schaafbank en zaagmachine, die hem op een haar na de vingers kosten, ziet hij er vanaf. “Mei mar ien each kinst gjin timmerman wêze.” Broer Jelle, die Friese klokken verzamelt, brengt hem in contact met een antiquair uit Ee. “Ik ha jierren foar dy man antyk restaurearre. Letter ek foar juwelier Van der Meulen út Drachten.” Want ook al heeft hij er maar één, wat zijn rechteroog ziet kunnen zijn handen maken. Uurwerken repareren, houtversieringen steken, zelf onderdelen fabriceren, fijn smeden: hij leert het zichzelf allemaal aan. “Ik ha gefoel foar technyk, mar ek de dissipline om net op te jaan. It moat goed. Wietske hat wolris sein: Sels asto gjin ûngelok hân hiest, dan wiest ek gjin timmerman bleaun.”
