“Ik foel altyd wol wat op reade froulju”, legt Lútsen de Vries zijn keus voor Alie uit. Alie was in die tijd verpleegster bij de Cornelia-Stichting, nu Revalidatie Friesland. Ze werd geboren in Boazum. “Ik woe nei Hollân om ferpleechster te wurden. Mem fûn dat te fier fuort, ik moast it earst mar tichtby besykje.” Als negentienjarige woonde ze al intern bij het centrum voor kinderrevalidatie. “We krigen dêr refalidaasjekursussen, in prachttiid ha ik dêr hân.”
Lútsen groeide op in Olterterp, op de boerderij van zijn ouders. Hij was de op een na jongste van tien kinderen. “Doe’t ik tweintich wie, wie it heit syn tiid om op te hâlden; myn âldere broers hienen doe al oar wurk.” Na anderhalf jaar verkering trouwden ze en namen de boerderij over. Wonen op de boerderij was nog wel een dingetje voor Alie; geen elektrisch, geen centrale verwarming. “Mar dat wende gau. Ik bin doe boerinne wurden, in hiel oar libben. Gelokkich kamen der al gau bern. Yn 3,5 jier krigen we trije bern. Sa prachtich!” Inmiddels zijn er 10 kleinkinderen.
Op zijn 54e moest Lútsen vanwege zijn gezondheid stoppen als boer. “Us soan hie der gjin belang by om boer te wurden, de beide dochters ek net. Oars hie ik miskien al earder ynvestearre yn in lisboksstâl.” Ze verhuisden naar de woning die zijn ouders hadden gebouwd aan de Pastorielaan, ze woonden er zes jaar. Omdat Lútsen graag wat meer ruimte om huis wilde, kochten ze hun huidige woning aan de Healwei, waar hij met zorg de hagen snoeit en zij met evenveel zorg de bloemen laat bloeien.
“Wy ha yn alle opsichten in ryk libben”, stelt Alie. “Gjin problemen hân mei de bern en it fee. Dat is in foarrjocht, gjin fertsjinste.” Wat hebben ze ook genoten van de vele vakanties met boerenorganisatie CBTB. “We ha by de paus op it plein west, nei it majestueuze Noarwegen, Roemenië, Israël, Joegoslavië”, somt Alie op. Ook nu genieten ze van elke dag. “We stean midden yn it libben en de drokte op it skoalplein hjirtsjinoer hâldt ús jong.”
Soms zijn er uren tekort in een dag. “We nimme oeral ek de tiid foar, sitte bygelyks moarns wol in oere oan de kofje”, zegt Lútsen lachend. Elke dag maakt hij een wandeling en nog altijd is hij coördinator voor de bezorging van het kerkblad. Alie leest graag, spelt de krant en heeft veel werk aan de bloementuin. “We bin altyd dwaande en ferfele ús noait.”
Lútsen groeide op in Olterterp, op de boerderij van zijn ouders. Hij was de op een na jongste van tien kinderen. “Doe’t ik tweintich wie, wie it heit syn tiid om op te hâlden; myn âldere broers hienen doe al oar wurk.” Na anderhalf jaar verkering trouwden ze en namen de boerderij over. Wonen op de boerderij was nog wel een dingetje voor Alie; geen elektrisch, geen centrale verwarming. “Mar dat wende gau. Ik bin doe boerinne wurden, in hiel oar libben. Gelokkich kamen der al gau bern. Yn 3,5 jier krigen we trije bern. Sa prachtich!” Inmiddels zijn er 10 kleinkinderen.
Op zijn 54e moest Lútsen vanwege zijn gezondheid stoppen als boer. “Us soan hie der gjin belang by om boer te wurden, de beide dochters ek net. Oars hie ik miskien al earder ynvestearre yn in lisboksstâl.” Ze verhuisden naar de woning die zijn ouders hadden gebouwd aan de Pastorielaan, ze woonden er zes jaar. Omdat Lútsen graag wat meer ruimte om huis wilde, kochten ze hun huidige woning aan de Healwei, waar hij met zorg de hagen snoeit en zij met evenveel zorg de bloemen laat bloeien.
“Wy ha yn alle opsichten in ryk libben”, stelt Alie. “Gjin problemen hân mei de bern en it fee. Dat is in foarrjocht, gjin fertsjinste.” Wat hebben ze ook genoten van de vele vakanties met boerenorganisatie CBTB. “We ha by de paus op it plein west, nei it majestueuze Noarwegen, Roemenië, Israël, Joegoslavië”, somt Alie op. Ook nu genieten ze van elke dag. “We stean midden yn it libben en de drokte op it skoalplein hjirtsjinoer hâldt ús jong.”
Soms zijn er uren tekort in een dag. “We nimme oeral ek de tiid foar, sitte bygelyks moarns wol in oere oan de kofje”, zegt Lútsen lachend. Elke dag maakt hij een wandeling en nog altijd is hij coördinator voor de bezorging van het kerkblad. Alie leest graag, spelt de krant en heeft veel werk aan de bloementuin. “We bin altyd dwaande en ferfele ús noait.”
