Vier keer toeval houdt al 60 jaar stand
Jan zat ziek thuis in De Pein, het was de zomervakantie van 1952. “Ik stie doe oan skoalle yn Feanwâlden. Dy dei wie ik foar it earst wer bûten, it wie prachtich waar.” In de verte fietste een meisje in een blauwe jas. “Se kaam tichter- en tichterby. Doe tocht ik ynienen: dit wurdt myn frou.” Ike herinnert het zich nog goed: “Hy sei hiel freonlik goeiedag. Ik ha goeiedag werom sein, mar fierder net. Mar ik sjoch him dêr noch stean.” De tweede toevalligheid kwam toen Jan terug naar huis fietste na een bezoek aan zijn vriend in Lippenhuizen. “Ik tocht, ik gean oer De Sweach werom. En dêr seach ik twa famkes op in bankje sitten. Dy iene koe ik wol, dy wenne yn de Kompenije. En dy oare wie Ike.” En daaruit concludeerde Jan dat Ike in Drachtstercompagnie woonde.
Scheepsrecht
Driemaal is scheepsrecht, bij de derde toevalligheid was het raak. Bijna dan. Ike: “Ik gie mei in freondinne nei Vreewijk te dûnsjen. De earste wêr’t ik mei dûnse wie Jan.” Jan bracht haar naar huis. Zij zat best wel in de zenuwen. “Ik wie noch mar sechtjin, dat woe ús heit grif net lije.” In die tijd moest je toch wel twintig jaar oud zijn voor een vaste relatie, vertelt Ike. Tegenover Jan jokte ze twee jaar bij haar leeftijd. “Ik tocht dan moat er twa jier wachtsje en bin ik fan him ôf. Mar dat kaam oars.”
Jan had spijt als haren op zijn hoofd: ze hadden geen vervolgafspraak gemaakt. En toen kwam de vierde toevalligheid. Ike: “Ik wie mei freonen te reedriden yn Drachten. Dêr wienen twa iisbanen: de noardlike en de súdlike. Trochgeans gienen wy nei de noarder, dy wie neffens ús wat mear foar gewoane minsken. Mar dy dei besletten wy nei de súder te gean.” En daar stond Jan. De twee hadden geen oog meer voor anderen en schaatsten de hele middag samen. Jan: “It wie krekt al koe ik har al hiel lang. It wie hiel gewoan om har tsjin my oan te hawwen en in tútsje te jaan. Hiel romantysk!”
Toneel
Na vier jaar verkering trouwden ze. Hij werd hoofdmeester in Oudega, later in Aldeboarn. Na haar opleiding tot costumière deed Ike nog de moedermavo en een cursus Fries. “We ha altyd in soad oan toaniel dien en dat hat ús jongste soan oernaam. Hy hat dit neijier noch Grutte Pier fan Kimswert spile.” Het echtpaar kreeg een dochter en drie zoons, twaalf kleinkinderen en één achterkleinkind. Toen Jan in 1988 met pensioen ging, verhuisden ze naar Terwispel. Sinds 21 jaar wonen ze in Gorredijk.
