Het begon 35 jaar geleden in Jubbega, maar een paar jaar later verhuisden Wiebe en Gea al naar een winkel in de Hoofdstraat in Gorredijk. Daar zitten ze nog steeds. “It moaie is dat je yn 35 jier in hiele klantenkring opbouwe. Sa meitsje je alle fazen fan it leven mei.”
Wiebe Woudstra vindt het bijzonder dat hij nu jonge mensen in de winkel krijgt die bij hem trouwringen willen kopen omdat hun ouders dat ook deden. “Dat fyn ik prachtich. En soms hat de breid ek noch har earste rinkje by ús út de winkel of ha ik de gatsjes prikt foar de earste earbeltsjes.”
De winkel in de Hoofdstraat is al dertig jaar hun dagelijkse domein, maar het begon in Jubbega. De jonge Wiebe en Gea Woudstra sprongen in 1984 in het diepe met de koop van een eigen pand. Een start als zelfstandig juwelier. “It wie in lyts winkeltsje, mei in lyts atelier. Dat wie yn it begjin net altyd like rom. Wy witte wol it ferskil tusken in dûbeltsje en in kwartsje.” Het verhaal ging dat de jonge juwelier uit Holland kwam. “Minsken wiene suver ferrast dat wy Frysk praten.”
Vanuit Jubbega verrichtte Woudstra ook reparatiewerkzaamheden voor andere juweliers, waaronder De Kievit uit Gorredijk. In 1989 kwam deze winkel vrij en verhuisde de familie Woudstra naar Gorredijk. Veel klanten uit Jubbega verhuisden mee. Gea: “En op De Gordyk hast passanten. Dy hiest yn Jobbegea net.”
Het pand is nog hetzelfde, maar er is in de loop van de jaren meerdere keren verbouwd. De handel veranderde ook. In het verleden stonden er tientallen klokken in de winkel. “Mar dy hannel is sawat dea. De reparaasje fan klokken giet wol troch. Dat doch ik noch in soad.” En een nog grotere verandering is het verdwijnen van cash in de winkel. Nu gaat nagenoeg alles met de pin, wel zo veilig.
Wiebe ondervond in 2008 zelf de gevaarlijke kanten van zijn vak. De overval in zijn eigen winkel had een grote impact. “It hat my bot feroare. Ik sjoch oars nei minsken en it leven. Ik fielde my doe fêstbûn, echt in lyts michje. Der in soad oer prate hat holpen, mar it leafst ha ik in muorre yn de rêch en hâld ik de minsken foar my.” De overval betekende wel het afscheid van zijn trouwe medewerker Rika, die de overval ook meemaakte. “Sy hat hjir 18 jier wurke. Dat ha dy oerfallers wol fan my ôfnaam.”
Wat na al die jaren bleef is het vakmanschap. Wiebe kan dat bijvoorbeeld heel goed kwijt in de herinneringssieraden, een groeiende markt. “It bin hiel persoanlike sieraden, ik wit faak foar wa’t ik it meitsje.” Wiebe en Gea verkopen in hun winkel degelijke merken, zoals ze het zelf noemen. Merken met continuïteit. Dat betekent allerminst dat het om ouderwetse sieraden gaat. “Ek dy merken gean yn trends mei.” Gea is vaak in de winkel te vinden. Zij geniet ervan om klanten te adviseren. “It giet by sieraden faak wol om emoasje. Fiele en sjen bin belangryk. Dat jildt ek foar horloazjes. En dat kin allegear yn de winkel.” Ter gelegenheid van het jubileum hebben Wiebe en Gea dit jaar iedere maand speciale acties.
Wiebe Woudstra vindt het bijzonder dat hij nu jonge mensen in de winkel krijgt die bij hem trouwringen willen kopen omdat hun ouders dat ook deden. “Dat fyn ik prachtich. En soms hat de breid ek noch har earste rinkje by ús út de winkel of ha ik de gatsjes prikt foar de earste earbeltsjes.”
De winkel in de Hoofdstraat is al dertig jaar hun dagelijkse domein, maar het begon in Jubbega. De jonge Wiebe en Gea Woudstra sprongen in 1984 in het diepe met de koop van een eigen pand. Een start als zelfstandig juwelier. “It wie in lyts winkeltsje, mei in lyts atelier. Dat wie yn it begjin net altyd like rom. Wy witte wol it ferskil tusken in dûbeltsje en in kwartsje.” Het verhaal ging dat de jonge juwelier uit Holland kwam. “Minsken wiene suver ferrast dat wy Frysk praten.”
Vanuit Jubbega verrichtte Woudstra ook reparatiewerkzaamheden voor andere juweliers, waaronder De Kievit uit Gorredijk. In 1989 kwam deze winkel vrij en verhuisde de familie Woudstra naar Gorredijk. Veel klanten uit Jubbega verhuisden mee. Gea: “En op De Gordyk hast passanten. Dy hiest yn Jobbegea net.”
Het pand is nog hetzelfde, maar er is in de loop van de jaren meerdere keren verbouwd. De handel veranderde ook. In het verleden stonden er tientallen klokken in de winkel. “Mar dy hannel is sawat dea. De reparaasje fan klokken giet wol troch. Dat doch ik noch in soad.” En een nog grotere verandering is het verdwijnen van cash in de winkel. Nu gaat nagenoeg alles met de pin, wel zo veilig.
Wiebe ondervond in 2008 zelf de gevaarlijke kanten van zijn vak. De overval in zijn eigen winkel had een grote impact. “It hat my bot feroare. Ik sjoch oars nei minsken en it leven. Ik fielde my doe fêstbûn, echt in lyts michje. Der in soad oer prate hat holpen, mar it leafst ha ik in muorre yn de rêch en hâld ik de minsken foar my.” De overval betekende wel het afscheid van zijn trouwe medewerker Rika, die de overval ook meemaakte. “Sy hat hjir 18 jier wurke. Dat ha dy oerfallers wol fan my ôfnaam.”
Wat na al die jaren bleef is het vakmanschap. Wiebe kan dat bijvoorbeeld heel goed kwijt in de herinneringssieraden, een groeiende markt. “It bin hiel persoanlike sieraden, ik wit faak foar wa’t ik it meitsje.” Wiebe en Gea verkopen in hun winkel degelijke merken, zoals ze het zelf noemen. Merken met continuïteit. Dat betekent allerminst dat het om ouderwetse sieraden gaat. “Ek dy merken gean yn trends mei.” Gea is vaak in de winkel te vinden. Zij geniet ervan om klanten te adviseren. “It giet by sieraden faak wol om emoasje. Fiele en sjen bin belangryk. Dat jildt ek foar horloazjes. En dat kin allegear yn de winkel.” Ter gelegenheid van het jubileum hebben Wiebe en Gea dit jaar iedere maand speciale acties.
