Femke Kok had afgelopen weekeinde maar wat graag de Nederlandse titel allround voor junioren veroverd. Door een stevige nierbekkenontsteking wist ze eigenlijk van tevoren al dat die droom nog even in de kast moest. Toch mag ze naar het WK en daarmee is haar seizoen hoe dan ook geslaagd.
Het was een flinke tegenvaller, aan het begin van het kalenderjaar. Op trainingskamp in het Duitse Inzell werd Femke ziek. “Een blaasontsteking, natuurlijk enorm vervelend. Ik baalde als een stekker.” Een antibioticakuur bracht haar gelukkig weer snel op de been. “Toen ik die slikte, voelde ik me ook echt snel weer een stuk beter. Maar eenmaal thuis en na afloop van de kuur kwamen de klachten terug.” Femke bleef last houden van pijnscheuten in haar zij en buik, dus ging ze toch maar weer naar de dokter. “Ik kon helemaal niks, zo’n pijn deed het.”
Dat was niet vreemd, want het schaatstalent bleek een nierbekkenontsteking te hebben, nog even een graadje ernstiger dan een blaasontsteking. Femke kreeg zwaardere medicijnen voorgeschreven en voor de zekerheid werd in het ziekenhuis onderzocht of ze niet ook last had van nierstenen. “Dat bleek gelukkig niet het geval.”
Toch duurde het nog lang voor de medicatie aansloeg. “Joh, het deed zo verschrikkelijk veel pijn en er kwam ook nog eens een koorts bij. Ik lag een week lang echt alleen maar op bed en de bank.” Even ontspannen met bijvoorbeeld een serie op televisie was er niet bij. “Dat hield ik niet eens vol.” Liggend onder een dekentje zag Femke in gedachten haar seizoen al vroegtijdig tot een einde komen. “Dat schiet wel door je hoofd, natuurlijk. Het is pure pech, je moet maar afwachten hoe snel je er weer bovenop bent.” Na een week ging het toch weer de goede kant op en kon Femke voorzichtig op de tacx (rollerbank met de fiets) stappen en ook wat metertjes maken op het ijs van Thialf. “Maar ik had echt geen conditie meer en een paar slappe benen.”
Langzaam begon ze op te bouwen en bleek het NK in Groningen haalbaar, al had Femke geen enkel idee in wat voor vorm ze aan de start zou staan. Ondanks de bepaald niet ideale aanloop bleek ze toch heel wat in huis te hebben. Een derde plaats op de 500 meter was een uitstekende start. “De twee meiden voor me waren ook nog eens sprinters, dus bij het allrounden stond ik zelfs eerste.”
Maar op de 1.500 meter ging het vervolgens fout. Bij de eerste bocht al tikte Femke een pylon aan en dat is in het schaatsen een doodzonde. Eigenlijk wist ze direct dat het haar het kampioenschap zou kosten. “Ik sneed de bocht niet goed aan en daardoor kwam ik tegen die pylon aan. Ik was direct afgeleid, maar ik reed wel goed door en de doorkomst was ook goed. Maar daarna begon het toch weer te malen in mijn gedachten en daardoor haalde ik er niet het maximale uit.”
Bij het uitrijden kreeg Femke al het slechte nieuws van de scheidsrechter en wist ze dat haar NK voorbij was. “Heel erg zonde. Ik ben nog nooit gediskwalificeerd ook.” In plaats van het NK had ze ook de World Cup-finale in Hamar bij de senioren kunnen rijden, na haar sterke optredens eerder in het seizoen. “Gelukkig heb ik dat niet gedaan, al zou het echt heel gaaf zijn geweest. Het was best een lastige keuze. Het NK was ook de kwalificatie voor het WK junioren in Baselga en die wilde ik niet missen door in Noorwegen te rijden.” Want ondanks de goede prestaties, rekende Femke zich niet op voorhand zeker van één van de vijf startbewijzen voor het toernooi op Italiaanse bodem.
Los van het WK is Femke nu al tevreden over haar eerste jaar als A-junior. “Ik ben Nederlands kampioen sprint, pakte drie keer goud op de World Cup en stond in een vol Thialf. Dat was zo cool om mee te maken. Ik mag dus ook zeker niet klagen. Maar nu ik naar het WK mag, wil ik daar ook knallen. Gelukkig heb ik nog ruim een week om dan top te zijn.” Op het NK Afstanden zat het even tegen en liep Reina Anema, na een slechte kruising in haar rit op de 3.000 meter tegen Carlijn Achtereekte, tegen een diskwalificatie aan. Het betekende dat de schaatster uit Gorredijk een streep kon zetten door deelname aan nog meer World Cups. Tenminste, zo leek het. Want door afzeggingen van Nederlandse concurrentes was Reina afgelopen weekeinde toch in Hamar, waar ze zich op eigen kracht kwalificeerde voor de World Cup finale in Salt Lake City, in maart. Daar heeft Reina nog iets goed te maken, in 2018 maakte ze daar haar debuut op het internationale seniorenniveau, maar gooide ziekte roet in haar ambitieuze plannen.
Het was een flinke tegenvaller, aan het begin van het kalenderjaar. Op trainingskamp in het Duitse Inzell werd Femke ziek. “Een blaasontsteking, natuurlijk enorm vervelend. Ik baalde als een stekker.” Een antibioticakuur bracht haar gelukkig weer snel op de been. “Toen ik die slikte, voelde ik me ook echt snel weer een stuk beter. Maar eenmaal thuis en na afloop van de kuur kwamen de klachten terug.” Femke bleef last houden van pijnscheuten in haar zij en buik, dus ging ze toch maar weer naar de dokter. “Ik kon helemaal niks, zo’n pijn deed het.”
Dat was niet vreemd, want het schaatstalent bleek een nierbekkenontsteking te hebben, nog even een graadje ernstiger dan een blaasontsteking. Femke kreeg zwaardere medicijnen voorgeschreven en voor de zekerheid werd in het ziekenhuis onderzocht of ze niet ook last had van nierstenen. “Dat bleek gelukkig niet het geval.”
Toch duurde het nog lang voor de medicatie aansloeg. “Joh, het deed zo verschrikkelijk veel pijn en er kwam ook nog eens een koorts bij. Ik lag een week lang echt alleen maar op bed en de bank.” Even ontspannen met bijvoorbeeld een serie op televisie was er niet bij. “Dat hield ik niet eens vol.” Liggend onder een dekentje zag Femke in gedachten haar seizoen al vroegtijdig tot een einde komen. “Dat schiet wel door je hoofd, natuurlijk. Het is pure pech, je moet maar afwachten hoe snel je er weer bovenop bent.” Na een week ging het toch weer de goede kant op en kon Femke voorzichtig op de tacx (rollerbank met de fiets) stappen en ook wat metertjes maken op het ijs van Thialf. “Maar ik had echt geen conditie meer en een paar slappe benen.”
Langzaam begon ze op te bouwen en bleek het NK in Groningen haalbaar, al had Femke geen enkel idee in wat voor vorm ze aan de start zou staan. Ondanks de bepaald niet ideale aanloop bleek ze toch heel wat in huis te hebben. Een derde plaats op de 500 meter was een uitstekende start. “De twee meiden voor me waren ook nog eens sprinters, dus bij het allrounden stond ik zelfs eerste.”
Maar op de 1.500 meter ging het vervolgens fout. Bij de eerste bocht al tikte Femke een pylon aan en dat is in het schaatsen een doodzonde. Eigenlijk wist ze direct dat het haar het kampioenschap zou kosten. “Ik sneed de bocht niet goed aan en daardoor kwam ik tegen die pylon aan. Ik was direct afgeleid, maar ik reed wel goed door en de doorkomst was ook goed. Maar daarna begon het toch weer te malen in mijn gedachten en daardoor haalde ik er niet het maximale uit.”
Bij het uitrijden kreeg Femke al het slechte nieuws van de scheidsrechter en wist ze dat haar NK voorbij was. “Heel erg zonde. Ik ben nog nooit gediskwalificeerd ook.” In plaats van het NK had ze ook de World Cup-finale in Hamar bij de senioren kunnen rijden, na haar sterke optredens eerder in het seizoen. “Gelukkig heb ik dat niet gedaan, al zou het echt heel gaaf zijn geweest. Het was best een lastige keuze. Het NK was ook de kwalificatie voor het WK junioren in Baselga en die wilde ik niet missen door in Noorwegen te rijden.” Want ondanks de goede prestaties, rekende Femke zich niet op voorhand zeker van één van de vijf startbewijzen voor het toernooi op Italiaanse bodem.
Los van het WK is Femke nu al tevreden over haar eerste jaar als A-junior. “Ik ben Nederlands kampioen sprint, pakte drie keer goud op de World Cup en stond in een vol Thialf. Dat was zo cool om mee te maken. Ik mag dus ook zeker niet klagen. Maar nu ik naar het WK mag, wil ik daar ook knallen. Gelukkig heb ik nog ruim een week om dan top te zijn.” Op het NK Afstanden zat het even tegen en liep Reina Anema, na een slechte kruising in haar rit op de 3.000 meter tegen Carlijn Achtereekte, tegen een diskwalificatie aan. Het betekende dat de schaatster uit Gorredijk een streep kon zetten door deelname aan nog meer World Cups. Tenminste, zo leek het. Want door afzeggingen van Nederlandse concurrentes was Reina afgelopen weekeinde toch in Hamar, waar ze zich op eigen kracht kwalificeerde voor de World Cup finale in Salt Lake City, in maart. Daar heeft Reina nog iets goed te maken, in 2018 maakte ze daar haar debuut op het internationale seniorenniveau, maar gooide ziekte roet in haar ambitieuze plannen.
