Marjan Post geniet van snelheid, maar nog meer van de volledige controle over haar rallyauto als ze die door een scherpe bocht manoeuvreert. “Iedereen kan hard rechtdoor rijden, maar het gaat bij rallyrijden echt om veel meer.”
De liefde voor de auto ontstond al vroeg bij Marjan (44). “Mijn ouders deden aan kaartleessport. Dat betekende dat we van het ene punt naar het andere moesten navigeren. Tijdens die ritten ging ik altijd mee en dat was prachtig om mee te maken.” Sindsdien intrigeren auto’s haar. Ze veranderde er zelfs van baan voor. “Ik was verpleegkundige, maar ik wilde graag de weg op. Tegenwoordig ben ik vertegenwoordiger en kan ik ook voor mijn werk kilometers maken.”
Maar het mooiste rijden is natuurlijk een rallyklassementsproef. Marjan wilde dat al veel eerder dan pas begin dit jaar. “Maar het lag alleen nooit binnen m’n bereik.” Pas nadat ze een relatie kreeg met Rico van der Pol, garagehouder in Jubbega, kwam de sport weer serieus op haar radar. “Hij zei: als jij wilt rijden, dan bouw ik een auto voor je.” Dat project begon in 2017 en in februari van dit kalenderjaar reed ze eindelijk haar eerste wedstrijd. In een Nissan Micra -”met als bijnaam de driewieler, omdat ik de bochten meestal op drie wielen nam”- deed ze flink wat ervaring op en inmiddels is ze doorgegroeid naar een grotere wagen. “Ik rijd nu in een omgebouwde Peugeot 206 met een Engelse motor erin.” De keuze voor de Franse ombouw is verder eigenlijk redelijk simpel. “Daar zijn heel veel exemplaren van, ook op de sloop. Dus is het makkelijk om aan nieuwe onderdelen te komen.” Een verse buitenspiegel bijvoorbeeld is op die manier heel eenvoudig te regelen. “Monteren, even overspuiten en het ziet er weer perfect uit. En ja, ik verlies nog weleens een spiegel.” Met een lach: “Dan heb je scherp gereden, zegt Rico altijd.” Rico heeft zelf ook een achtergrond in de rallysport en dat scheelt. “Het is fijn als je dezelfde passie deelt”, aldus Marjan. “We weten allebei hoeveel tijd het kost, ook al zijn er maar acht rallyweekenden per seizoen. Op donderdagavond plannen we geen dingen, want dan is het sleutelavond. Zulke dingen gaan automatisch en daar heb je dus nooit gedoe over.”
Als een van de weinige vrouwen in de rallysport – soms zelfs de enige – voelt Marjan best weleens druk. Al legt ze die vooral zichzelf op. “Ik wilde, zeker in het begin, geen schade rijden of uitvallen. Dan onderstreep je precies de gedachtegang over vrouwen in de autosport, vond ik.” Maar de eerste rally verliep probleemloos, de tweede ook en daarna was dat gevoel grotendeels verdwenen.
“Ik ben ook echt geaccepteerd. Iedereen ziet dat ik goed beslagen ten ijs kom. Ik doe niet zomaar wat. Iedereen kan hard rechtdoor rijden in een auto, maar het gaat bij rallyrijden echt om veel meer. Het is een hobby, maar ik doe het met de volle honderd procent inzet. En dat verwacht ik ook van de mensen om me heen. Het gaat ook om de veiligheid. Van mezelf, van de navigator, de andere deelnemers en zeker ook het publiek. Je wilt niet meemaken dat de motorkap erafvliegt of dat je uit de bocht gaat doordat er ergens een schroefje niet goed zat.” Wat dat betreft heeft Marjan aan haar vriend een goede. “Het zal bij Rico nooit aan het materiaal liggen. Hij loopt alles na, tot op het laatste moment. Dat is een heel fijn gevoel. Ik weet blindelings dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.”
Het rallyrijden zelf gaat ook steeds beter, merkt ze. “Ook in de Micra ben ik nooit laatste geworden, ook al had ik op papier de langzaamste wagen. 100 pk in de motor, 80 pk op de banden. Nu heb ik twee keer zoveel vermogen in de motor en 180 pk op de banden. Maar zoals ik al zei: hard rechtdoor rijden kan iedereen. Het mooiste aan rallyrijden is juist de behendigheid die je moet tonen. Dat gaat me heel aardig af.”
Wat heet: in het Nederlands Short Rally Kampioenschap staat Marjan inmiddels op de derde plaats in haar klasse. Daar is ze terecht heel trots op. “Het moet allemaal kloppen in deze sport. De auto moet goed zijn, als team in de wagen moeten we goed zijn en ik moet dus zeker ook zelf goed zijn. Dat klopt tot nu toe allemaal en dat is geweldig om mee te maken.”
De liefde voor de auto ontstond al vroeg bij Marjan (44). “Mijn ouders deden aan kaartleessport. Dat betekende dat we van het ene punt naar het andere moesten navigeren. Tijdens die ritten ging ik altijd mee en dat was prachtig om mee te maken.” Sindsdien intrigeren auto’s haar. Ze veranderde er zelfs van baan voor. “Ik was verpleegkundige, maar ik wilde graag de weg op. Tegenwoordig ben ik vertegenwoordiger en kan ik ook voor mijn werk kilometers maken.”
Maar het mooiste rijden is natuurlijk een rallyklassementsproef. Marjan wilde dat al veel eerder dan pas begin dit jaar. “Maar het lag alleen nooit binnen m’n bereik.” Pas nadat ze een relatie kreeg met Rico van der Pol, garagehouder in Jubbega, kwam de sport weer serieus op haar radar. “Hij zei: als jij wilt rijden, dan bouw ik een auto voor je.” Dat project begon in 2017 en in februari van dit kalenderjaar reed ze eindelijk haar eerste wedstrijd. In een Nissan Micra -”met als bijnaam de driewieler, omdat ik de bochten meestal op drie wielen nam”- deed ze flink wat ervaring op en inmiddels is ze doorgegroeid naar een grotere wagen. “Ik rijd nu in een omgebouwde Peugeot 206 met een Engelse motor erin.” De keuze voor de Franse ombouw is verder eigenlijk redelijk simpel. “Daar zijn heel veel exemplaren van, ook op de sloop. Dus is het makkelijk om aan nieuwe onderdelen te komen.” Een verse buitenspiegel bijvoorbeeld is op die manier heel eenvoudig te regelen. “Monteren, even overspuiten en het ziet er weer perfect uit. En ja, ik verlies nog weleens een spiegel.” Met een lach: “Dan heb je scherp gereden, zegt Rico altijd.” Rico heeft zelf ook een achtergrond in de rallysport en dat scheelt. “Het is fijn als je dezelfde passie deelt”, aldus Marjan. “We weten allebei hoeveel tijd het kost, ook al zijn er maar acht rallyweekenden per seizoen. Op donderdagavond plannen we geen dingen, want dan is het sleutelavond. Zulke dingen gaan automatisch en daar heb je dus nooit gedoe over.”
Als een van de weinige vrouwen in de rallysport – soms zelfs de enige – voelt Marjan best weleens druk. Al legt ze die vooral zichzelf op. “Ik wilde, zeker in het begin, geen schade rijden of uitvallen. Dan onderstreep je precies de gedachtegang over vrouwen in de autosport, vond ik.” Maar de eerste rally verliep probleemloos, de tweede ook en daarna was dat gevoel grotendeels verdwenen.
“Ik ben ook echt geaccepteerd. Iedereen ziet dat ik goed beslagen ten ijs kom. Ik doe niet zomaar wat. Iedereen kan hard rechtdoor rijden in een auto, maar het gaat bij rallyrijden echt om veel meer. Het is een hobby, maar ik doe het met de volle honderd procent inzet. En dat verwacht ik ook van de mensen om me heen. Het gaat ook om de veiligheid. Van mezelf, van de navigator, de andere deelnemers en zeker ook het publiek. Je wilt niet meemaken dat de motorkap erafvliegt of dat je uit de bocht gaat doordat er ergens een schroefje niet goed zat.” Wat dat betreft heeft Marjan aan haar vriend een goede. “Het zal bij Rico nooit aan het materiaal liggen. Hij loopt alles na, tot op het laatste moment. Dat is een heel fijn gevoel. Ik weet blindelings dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.”
Het rallyrijden zelf gaat ook steeds beter, merkt ze. “Ook in de Micra ben ik nooit laatste geworden, ook al had ik op papier de langzaamste wagen. 100 pk in de motor, 80 pk op de banden. Nu heb ik twee keer zoveel vermogen in de motor en 180 pk op de banden. Maar zoals ik al zei: hard rechtdoor rijden kan iedereen. Het mooiste aan rallyrijden is juist de behendigheid die je moet tonen. Dat gaat me heel aardig af.”
Wat heet: in het Nederlands Short Rally Kampioenschap staat Marjan inmiddels op de derde plaats in haar klasse. Daar is ze terecht heel trots op. “Het moet allemaal kloppen in deze sport. De auto moet goed zijn, als team in de wagen moeten we goed zijn en ik moet dus zeker ook zelf goed zijn. Dat klopt tot nu toe allemaal en dat is geweldig om mee te maken.”
