In plaats van deze week te schaatsen op de Weissensee, ligt Bianca Bakker (24) in Wijnjewoude plat op de bank of in bed. De marathonschaatsster herstelt van een heupblessure die voortijdig een einde aan haar seizoen maakte. “Niks doen is niet bepaald mijn sterkste punt.”
“Ik had last van een inklemming bij mijn heup. Ergens bij een zware valpartij is er iets beschadigd en daarna is er extra bot aangemaakt. Dat gaat allemaal heel langzaam, dus in eerste instantie merk je er niet veel van. Maar de pijn werd steeds erger; soms had ik na twintig rondjes in een wedstrijd al zoveel pijn dat al mijn kracht weg was. Het ging gewoon niet meer.”
“De artsen dachten eerst aan een hernia. Mijn klachten leken daarop en ik heb eerder ook al hernia’s gehad. Maar de behandeling hielp niet of nauwelijks. Ik schaatste nog een tijdje door en had voor mijn gevoel nog wel de benodigde snelheid om te kunnen sprinten; uiteindelijk was ik natuurlijk niet fit genoeg. Ik kon weinig voor mijn team betekenen.”
“Uiteindelijk kwamen we ietwat toevallig toch op het juiste spoor. Degene die me injecties tegen de pijn gaf, merkte op dat het ook iets met de heup zou kunnen zijn. Dat had ze eerder meegemaakt bij andere sporters. Een gespecialiseerde orthopeed herkende het patroon inderdaad. Dat we het niet eerder opmerkten, komt mede doordat deze blessure niet te zien is met een gewone MRI-scan.” “Op 10 januari ben ik geopereerd in Enschede, ik mocht al snel weer naar huis. Maar ik loop met krukken, mag de heup verder nog niet belasten, dus ik lig het grootste deel van de dag op bed. Ik vermaak ik me onder andere met lezen. Zo ben ik begonnen in de biografie van Edith Bosch, oud-topjudoka. Van zulke verhalen kun je altijd leren. Zij heeft ook tegenslagen gehad en ze zeggen dat die je sterker maken. Daar ga ik dan maar van uit.”
“De komende dagen vermaak ik me met de livestream van de Alternatieve Elfstedentocht en andere wedstrijden op de Weissensee. Mijn vader Jan en broer Björn zijn wel gewoon die kant op. Het zal even onwennig voelen dat ik er niet bij ben, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt om me nu te laten opereren. Na de zomer sta ik er weer, dat weet ik zeker.”
“Ik had last van een inklemming bij mijn heup. Ergens bij een zware valpartij is er iets beschadigd en daarna is er extra bot aangemaakt. Dat gaat allemaal heel langzaam, dus in eerste instantie merk je er niet veel van. Maar de pijn werd steeds erger; soms had ik na twintig rondjes in een wedstrijd al zoveel pijn dat al mijn kracht weg was. Het ging gewoon niet meer.”
“De artsen dachten eerst aan een hernia. Mijn klachten leken daarop en ik heb eerder ook al hernia’s gehad. Maar de behandeling hielp niet of nauwelijks. Ik schaatste nog een tijdje door en had voor mijn gevoel nog wel de benodigde snelheid om te kunnen sprinten; uiteindelijk was ik natuurlijk niet fit genoeg. Ik kon weinig voor mijn team betekenen.”
“Uiteindelijk kwamen we ietwat toevallig toch op het juiste spoor. Degene die me injecties tegen de pijn gaf, merkte op dat het ook iets met de heup zou kunnen zijn. Dat had ze eerder meegemaakt bij andere sporters. Een gespecialiseerde orthopeed herkende het patroon inderdaad. Dat we het niet eerder opmerkten, komt mede doordat deze blessure niet te zien is met een gewone MRI-scan.” “Op 10 januari ben ik geopereerd in Enschede, ik mocht al snel weer naar huis. Maar ik loop met krukken, mag de heup verder nog niet belasten, dus ik lig het grootste deel van de dag op bed. Ik vermaak ik me onder andere met lezen. Zo ben ik begonnen in de biografie van Edith Bosch, oud-topjudoka. Van zulke verhalen kun je altijd leren. Zij heeft ook tegenslagen gehad en ze zeggen dat die je sterker maken. Daar ga ik dan maar van uit.”
Volgend seizoen
“Aan de krukken zit ik nog minimaal een maand vast, daarna mag ik met behulp van een fysiotherapeut verder werken aan mijn herstel. Het gaat zo’n drie maanden duren. Dan is het marathonseizoen voorbij, maar ik kan dan wel weer aansluiten bij de zomertrainingen die in april starten. Mijn basisconditie is dan vast lager dan ik gewend was, maar ik ga ervan uit dat ik bij de eerste marathon weer fit ben. Mijn vizier is dan ook echt al op volgend seizoen gericht. Dan wil ik met Team Palet weer meedoen om de prijzen. De meiden die nu rijden moeten het met een schaatsster minder doen, maar toch draaien ze knap mee.”“De komende dagen vermaak ik me met de livestream van de Alternatieve Elfstedentocht en andere wedstrijden op de Weissensee. Mijn vader Jan en broer Björn zijn wel gewoon die kant op. Het zal even onwennig voelen dat ik er niet bij ben, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt om me nu te laten opereren. Na de zomer sta ik er weer, dat weet ik zeker.”
