Het paasweekeinde was voor wielrenster Alyda Norbruis puur genieten met familie en vrienden. Samen met tweelingzus Alyce vierde de paralympisch kampioen haar 29e verjaardag en genoot ze in huiselijke kring nog even na van de drie wereldtitels die ze in Brazilië veroverde.
Eigenlijk reisde Alyda met niet al te grote verwachtingen af naar de wereldtitelstrijd in Rio, op de olympische baan waar ze in 2016 haar grootste succes boekte door goud te winnen. “Ik heb altijd wel mijn twijfels voor een wedstrijd, maar nu voelde ik me écht onzeker. De aanloop naar het toernooi was heel rommelig.”
Dat kwam mede door een val tijdens een training, eerder in het seizoen. Alyda maakte een flinke klap. “Daardoor kon ik lange tijd niet trainen zoals ik zou willen en eigenlijk ook moeten als je op het hoogste podium wilt presteren.” Zes weken voor ze naar het WK afreisde kon ze pas echt weer voluit. “Ik dacht dat dit te weinig was om topfit aan de start te verschijnen. Maar het bleek toch voldoende.” Haar tijden, in een deelnemersveld dat amper verschilde van dat van de Paralympische Spelen, waren amper langzamer dan de races waar ze twee jaar geleden eremetaal mee veroverde.
Het bewijst nog maar eens hoe hoog het basisniveau van de Ureterpse is, al voelt het nog steeds een beetje onwerkelijk, erkent Alyda. “Ik weet nog steeds niet wat nou precies de optelsom is geweest dat ik het toch gered heb om goed te zijn op het moment dat het moest.” Op de Braziliaanse baan, die er door een brand lang niet meer zo florissant bij lag als tijdens de Paralympische Spelen, bleek Alyda onoverwinnelijk. Ze won de 500 meter, de 3 kilometer achtervolging en de scratch.
“De 500 meter is mijn favoriet en voor mij ook echt het koningsnummer. Als ik ooit een keuze moet maken voor een specifiek onderdeel, dan kies ik op zeker voor de 500 meter. Maar ik ben uiteraard ook heel trots op die andere twee titels. Op de 3 kilometer was het heel spannend of ik überhaupt de capaciteiten zou hebben om te winnen en ook de scratch was superzwaar.”
Inmiddels terug op Nederlandse bodem - Alyda woont doordeweeks in Deventer en komt in de weekenden naar Uretertp - probeerde ze afgelopen dagen het hoofd weer leeg te maken. “Het is heerlijk om de druk even van de ketel te halen en te genieten van familie en vrienden. Daar kom ik anders niet heel veel aan toe, de focus moet altijd liggen op de sportieve doelen die je stelt. Daar hoort discipline bij. Dat zijn soms lastige dingen, aangezien ik echt een gezelligheids- en familiemens ben.”
Alyda moet nu heel snel omschakelen naar het koersen op de weg. “Dat seizoen start deze week en de belangrijke wedstrijden komen er al snel weer aan.” Tijdens de komende World Cups moet ze bijvoorbeeld plaatsing voor het WK op de weg in Italië afdwingen.
Daarnaast zijn de pijlen ook alweer gericht op het volgende grote doel: de Paralympische Spelen van Tokio in 2020. “We zijn halverwege de cyclus van vier jaar, dus is de puntentelling voor plaatsing inmiddels ook begonnen. De komende tussenstations moeten allemaal leiden naar het eindstation. Ook in Tokio wil ik weer voor goud gaan.”
Eigenlijk reisde Alyda met niet al te grote verwachtingen af naar de wereldtitelstrijd in Rio, op de olympische baan waar ze in 2016 haar grootste succes boekte door goud te winnen. “Ik heb altijd wel mijn twijfels voor een wedstrijd, maar nu voelde ik me écht onzeker. De aanloop naar het toernooi was heel rommelig.”
Dat kwam mede door een val tijdens een training, eerder in het seizoen. Alyda maakte een flinke klap. “Daardoor kon ik lange tijd niet trainen zoals ik zou willen en eigenlijk ook moeten als je op het hoogste podium wilt presteren.” Zes weken voor ze naar het WK afreisde kon ze pas echt weer voluit. “Ik dacht dat dit te weinig was om topfit aan de start te verschijnen. Maar het bleek toch voldoende.” Haar tijden, in een deelnemersveld dat amper verschilde van dat van de Paralympische Spelen, waren amper langzamer dan de races waar ze twee jaar geleden eremetaal mee veroverde.
Het bewijst nog maar eens hoe hoog het basisniveau van de Ureterpse is, al voelt het nog steeds een beetje onwerkelijk, erkent Alyda. “Ik weet nog steeds niet wat nou precies de optelsom is geweest dat ik het toch gered heb om goed te zijn op het moment dat het moest.” Op de Braziliaanse baan, die er door een brand lang niet meer zo florissant bij lag als tijdens de Paralympische Spelen, bleek Alyda onoverwinnelijk. Ze won de 500 meter, de 3 kilometer achtervolging en de scratch.
“De 500 meter is mijn favoriet en voor mij ook echt het koningsnummer. Als ik ooit een keuze moet maken voor een specifiek onderdeel, dan kies ik op zeker voor de 500 meter. Maar ik ben uiteraard ook heel trots op die andere twee titels. Op de 3 kilometer was het heel spannend of ik überhaupt de capaciteiten zou hebben om te winnen en ook de scratch was superzwaar.”
Inmiddels terug op Nederlandse bodem - Alyda woont doordeweeks in Deventer en komt in de weekenden naar Uretertp - probeerde ze afgelopen dagen het hoofd weer leeg te maken. “Het is heerlijk om de druk even van de ketel te halen en te genieten van familie en vrienden. Daar kom ik anders niet heel veel aan toe, de focus moet altijd liggen op de sportieve doelen die je stelt. Daar hoort discipline bij. Dat zijn soms lastige dingen, aangezien ik echt een gezelligheids- en familiemens ben.”
Alyda moet nu heel snel omschakelen naar het koersen op de weg. “Dat seizoen start deze week en de belangrijke wedstrijden komen er al snel weer aan.” Tijdens de komende World Cups moet ze bijvoorbeeld plaatsing voor het WK op de weg in Italië afdwingen.
Daarnaast zijn de pijlen ook alweer gericht op het volgende grote doel: de Paralympische Spelen van Tokio in 2020. “We zijn halverwege de cyclus van vier jaar, dus is de puntentelling voor plaatsing inmiddels ook begonnen. De komende tussenstations moeten allemaal leiden naar het eindstation. Ook in Tokio wil ik weer voor goud gaan.”
