Omtinken
Het is vroeg in de avond en al donker. Het is herfst, in de breedste zin van het woord. De deur van het Grand-Rouwcafé staat wagenwijd open. Binnen is het behaaglijk warm en knus.
“Ik ben vet zenuwachtig hoor, ik durfde eigenlijk niet. Oh trouwens, mijn naam is Mieke”, vertrouwt ze ons verlegen lachend toe, terwijl ze haar jas aan de kapstok hangt. Schoorvoetend stapt ze naar binnen, neemt de ruimte en de al aanwezige gasten in zich op en nestelt zich in een van de fauteuils in de hoek. Het is duidelijk even wennen, de overgang van buiten naar binnen, letterlijk en figuurlijk.
Al snel wordt ze door een van de medewerkers voorzien van thee en iets lekkers en raakt ze, zoals de meeste gasten, intensief in gesprek. Er wordt gelachen en gehuild. Een enkeling, zoals Esther, is in stilte aandachtig aanwezig. Dan vertelt Mieke spontaan over de impact van het overlijden van haar partner. Hoe ze zijn plotselinge sterven en de periode daarna heeft ervaren. Over haar onmacht, het ongeloof, de woede, de eenzaamheid, het intense verdriet en haar lange worsteling om weer ‘zin’ in haar leven te ervaren. Wat haar heeft geholpen en wat juist niet! “Mijn buurvrouw stond ineens op de stoep met een pannetje soep”, reageert Esther zachtjes. Haar ogen lichten even op. Anderen delen hun ervaringen ook. Er is alom (h)erkenning. Dan is het alweer tijd om af te sluiten en te gaan.
Mieke haalt haar jas van de kapstok en trekt hem aan. “Oh trouwens, ik heb Esther gevraagd of ze binnenkort even samen wil koffiedrinken. Ik ben al wat verder in het proces en als ik haar daarmee een plezier kan doen, waarom niet? Kleine moeite!”
Erna Jansen
