Uniek
Zijn favoriete muziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Rik wordt steeds meer zichzelf. Met zijn stoere trui, overall, houthakkersjas, lekkere warme sokken en klompen aan. Halflang warrig haar, zijn doorleefde gelaat, rond zijn mond een glimlach.
Het is tijd om naar huis te gaan. De telefoon gaat, het is Wim, de broer van Rik. “Zijn jullie al onderweg? Ik sta bij het ziekenhuis! Wilde toch graag mee om Rik naar huis te brengen, kan dat nog?” Wanneer we de rondweg opdraaien, sluit Wim aan. We blijven in gesprek. Wim vertelt over het leven van zijn broer. Zijn passie; kranen, machines, de werkplaats, de loods en zijn liefde voor Amerikaanse auto’s. Even lonkte het avontuur om naar het buitenland te emigreren. De laatste jaren leefde hij een teruggetrokken bestaan.
Het regent pijpenstelen, het zicht is slecht. Wim haalt ons in. “We zijn er bijna hoor! Ik probeer vast wat licht te maken. De rouwauto moet niet helemaal naar de loods rijden, daar liggen allemaal spijkers en glasscherven!” Als we het erf oprijden worden we ontvangen door enkele vrienden. Samen dragen ze Rik naar de loods en plaatsen de steigerhouten kist op zes grote olievaten.
Er klinkt muziek! ‘Hij had altijd de radio aan’, vertelt een van zijn vrienden ontroerd. “Tijd voor een borrel!”, roept Wim. Iedereen is de komende dagen welkom, de deur is los. Wim zorgt dat er altijd drank en hapjes zijn. De avond voor de uitvaart komen familie en vrienden nog een keer samen bij Rik in de loods. De houtkachel brandt. “Het was een onvergetelijk mooi afscheid gisteravond”, zegt Wim zachtjes, terwijl een kameraad zijn ronkende, glanzende zwarte Dodge de dam op rijdt.
Speciaal voor Rik zijn allerlaatste rit.
Erna Jansen
