Haar moeder maalde niet om het kabinet. En haar eigen dochters vinden dat het opbergmeubel maar het beste bij mem kan blijven. Zou de liefde voor het erfstuk telkens een generatie overslaan? Mieneke Veenstra: “Miskien bin ik wol de ienige dy’t it moai fynt. Beppe wie der sels ek net sa grutsk op.”
Mienekes pake en beppe uit Akkrum kregen het meubelstuk voor hun trouwen in 1911. Zowel de familie van de bruid als die van de bruidegom betaalde eraan mee. “Dat wie wat yn dy tiid. It moat in djoer kado west ha.” Het kabinet was dan ook veel uitgebreider dan het kastje dat nu bij Mieneke in de woonkamer staat. “Mar beppe Miene sei direkt: ik mei it net leie. Sy fûn de kast fierstente grut en eins ek net moai. Dat koe se fansels net tsjin de famylje sizze, allinnich tsjin pake. En dat die se dan ek gauris.” Mieneke herinnert zich haar beppe als een zachtaardige vrouw, maar wel een met een kop erop. Die trek herkent ze ook wel in haarzelf. “Is it ien kear oer dan is it ek oer.” In het kleine huisje nam het grote kabinet veel te veel ruimte in beslag, klaagde beppe keer op keer. Pake Albert moet er horendol van geworden zijn. “Ik hou dat ding nochris yn elkoar, hat er drige.” Maar zover kwam het niet. Kon ook niet vanwege de familie. En als bedenker en bouwer van de Akkrumer jol kon pake het niet over zijn hart verkrijgen om het vakwerk van een andere timmerman teniet te doen. Uiteindelijk haalde hij de eiken kast uit elkaar en stelde uit de delen een kleinere versie samen die precies paste tussen de schouw en de bedstee. “Dat wie krekt de bedoeling fan beppe. Wat de famylje derfan fûn hat, wit ik net.”
Na de dood van pake en beppe belandde het kabinet bij haar ouders op de deel. “It mocht net fuort, mar mem woe it ek net yn ‘e hûs ha.” Ook goed, als het maar bewaard bleef, vond Mieneke. In de loop van de jaren had het kastje wel wat te lijden van vocht, wijst ze op de verweerde plekken bij de deurtjes aan de onderkant. Toen het kabinet uiteindelijk in haar bezit kwam, heeft ze het laten logen, maar de zwarte spikkeltjes zijn nooit helemaal verdwenen. Wat geeft het. “It is myn eigen museumstikje. Dy ljochtsjes hat myn heit der noch foar my ynset.“
Mienekes pake en beppe uit Akkrum kregen het meubelstuk voor hun trouwen in 1911. Zowel de familie van de bruid als die van de bruidegom betaalde eraan mee. “Dat wie wat yn dy tiid. It moat in djoer kado west ha.” Het kabinet was dan ook veel uitgebreider dan het kastje dat nu bij Mieneke in de woonkamer staat. “Mar beppe Miene sei direkt: ik mei it net leie. Sy fûn de kast fierstente grut en eins ek net moai. Dat koe se fansels net tsjin de famylje sizze, allinnich tsjin pake. En dat die se dan ek gauris.” Mieneke herinnert zich haar beppe als een zachtaardige vrouw, maar wel een met een kop erop. Die trek herkent ze ook wel in haarzelf. “Is it ien kear oer dan is it ek oer.” In het kleine huisje nam het grote kabinet veel te veel ruimte in beslag, klaagde beppe keer op keer. Pake Albert moet er horendol van geworden zijn. “Ik hou dat ding nochris yn elkoar, hat er drige.” Maar zover kwam het niet. Kon ook niet vanwege de familie. En als bedenker en bouwer van de Akkrumer jol kon pake het niet over zijn hart verkrijgen om het vakwerk van een andere timmerman teniet te doen. Uiteindelijk haalde hij de eiken kast uit elkaar en stelde uit de delen een kleinere versie samen die precies paste tussen de schouw en de bedstee. “Dat wie krekt de bedoeling fan beppe. Wat de famylje derfan fûn hat, wit ik net.”
Geheimzinnig
In de oorlogsjaren stond het kabinet nog altijd op dezelfde plek. Als kleuter kwam Mieneke in die tijd dikwijls over de vloer in Akkrum. “Utfanhûs om in bytsje oan te sterkjen. Thús yn Koartsweagen wie der krapte, mar by pake en beppe wie der wol bûter en molke.” Het kabinet in het voorkamertje had op de kleine Mieneke een magische uitwerking. “Ik fûn it sa geheimsinnich mei al dy laadsjes en doarkes. Se sieten ek allegear op slot, der hearde in hiel boskje kaaien by.”Na de dood van pake en beppe belandde het kabinet bij haar ouders op de deel. “It mocht net fuort, mar mem woe it ek net yn ‘e hûs ha.” Ook goed, als het maar bewaard bleef, vond Mieneke. In de loop van de jaren had het kastje wel wat te lijden van vocht, wijst ze op de verweerde plekken bij de deurtjes aan de onderkant. Toen het kabinet uiteindelijk in haar bezit kwam, heeft ze het laten logen, maar de zwarte spikkeltjes zijn nooit helemaal verdwenen. Wat geeft het. “It is myn eigen museumstikje. Dy ljochtsjes hat myn heit der noch foar my ynset.“
