Na 45 jaar eindelijk in het eerste
Zelf vindt ze het niet zo bijzonder. “Je sit der gewoan yn, sa apart is dat net.” Haar clubgenoten dachten daar anders over. De tribune zit bomvol voor deze bijzondere thuiswedstrijd in de sporthal van Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag: echtgenoot Wiebe, zonen Marcus en Harry, twee zussen, spelers en oud-spelers en bestuursleden. “Ik hie net tocht dat it sa grut wurde soe”, verbaast Akke zich. Twee grote spandoeken hangen ter aanmoediging aan de balustrade: ‘Al 45 jier is Akke by follybal Tijnje yn ’t spier – Se hat no in plakje yn ‘t 1e fertsjinne want se kin noch hiel hurd rinne.’
Normaal speelt Akke in het derde van Volleybalvereniging Tijnje en dat vindt ze ‘in hartstikke moaie ploech’. Voordat ze vanavond als spelverdeelster haar plek inneemt in het eerste, moet ze eerst nog met haar eigen team in het spier. Dat is geen succes. Van de drie sets gaan er twee naar de tegenstander. Vijf minuutjes rust en dan met het eerste vol aan de bak in de strijd tegen Oerterp DS4. Dan laat Akke zien dat ze ook tussen twintigers en dertigers nog prima op haar plaats is. “Ze doet niet voor hen onder”, klinkt het op de tribune. De tegenstandsters geven niets cadeau. “Us opset wie om jûn te winnen. Der hie wol wat mear ynsitte moatten.”
Trouw verschijnt Akke elke week op de training in Tijnje. “Dat moat eins wol op dizze leeftyd, kinst better net oerslaan.” Trainen gaat dus eigenlijk altijd door, ook al is ze diezelfde dag nog teruggereisd uit Renswoude. “Ien kear yn de fjirtjin dagen passe wy dêr op de bern fan ús dochter. Dan kom ik wol in bytsje te let thús foar de training, mar moatst rekkenje dat ik de warming-up dy deis dan al hân ha.” Fit blijft Akke niet alleen van volleybal. ’s Winters schaatst ze samen met echtgenoot Wiebe regelmatig rondjes in Thialf, ’s zomers maken ze lange fietstochten. “En ik ha op myn 53ste foar it earst de Alvestêdetocht tegearre mei Wiebe riden.”
De uitnodiging om mee te spelen in het eerste damesteam kwam voor Akke niet als verrassing. “Dat ha ik sels dien. Op de ledegearkomste foarich jier ha ik mei it rûnfreegjen falle litten dat ik yn al dy jierren wolris ferwachte hie mei it earste mei te spyljen.” Bedoeld als grap maar serieus opgepakt door het bestuur. “Ik ha wolris earder meispile mei it earste, hear”, verklapt de volleybalster. “Mar dat wie dan as ynfalster.” Dat de tribune vol zou zitten, dat er spandoeken waren en ze met een oorkonde gehuldigd werd, was wel een verrassing. “Hartstikke moai dat se dit organisearre ha. En ik ha der hearlik op slept.”
