Diana Hoogduin uit Hemrik gaat naar het WK Agility in Valencia: Van supporter tot nationale coach

De yorkshireterriërs Dandenong (3) en Jenolan (5) hebben binnenkort een lange trip voor de boeg. Eind deze maand reizen Diana Hoogduin en haar man Dennis in drie dagen tijd naar het Spaanse Valencia, tweeduizend kilometer van Hemrik. Ze bezoeken daar het World Agility Championship (WAC). Niet als deelnemers. “Dat is nog te vroeg,” vertelt ‘baasje’ Diana, “maar over twee jaar hoop ik dat de honden wél kunnen meedoen aan het WK. Ze ontwikkelen zich goed.” Vooral Jenolan is aan een opmars bezig. In 2024 werd hij derde op het NK, vorig jaar pakte hij het zilver. “Dit jaar gaan we voor de nationale titel.”

Diana en Dennis zijn fanatiek in agility, een vorm van hondensport waarbij snelheid en behendigheid een belangrijke rol spelen “Het heeft eigenlijk niets met gehoorzaamheid te maken. Het begon ooit als het doen van kunstjes en is in Engeland vervolgens uitgegroeid tot een sport”, legt Diana uit.

Ieder weekend naar een wedstrijd

Vier jaar geleden kwam Diana bij hondensportvereniging Timbo voor het eerst in contact met agility. De vereniging houdt haar trainingen in de manege achter het Koetshuis in Hemrik. Diana en Dennis wonen om de hoek. De hondensport kreeg hen helemaal te pakken. Naast de trainingen door de week reist Diana bijna ieder weekend met haar honden naar een wedstrijd ergens in het land. “Vorig jaar waren dat maar liefst 48 weekenden, maar ik kies wel alleen wedstrijden die boven de grote rivieren worden gehouden. Ik wil het nu wat rustiger doen. Wat minder wedstrijden en wat meer workshops volgen om de honden nog beter te kunnen maken.”

Diana Hoogduin - Martijn van der Vaart

Spelend trainen

Dandenong en Jenolan doen het nu al goed en dat is mede te danken aan intensieve trainingen. Iedere week reist Diana met haar oogappels naar het Groningse Westerlee, een fikse afstand, minimaal twee keer vijf kwartier. De yorkshireterriërs zijn het reizen dus wel gewend, al is Valencia later deze maand nog wel een stuk verder. Diana omschrijft Jenolan als “een hoog sensitieve hond die heel snel is, maar ook volop reageert op prikkels.” Dandenong heeft “een cooler karakter.” Thuis kunnen de honden al spelend trainen. Op het grasveld bij de woning in Hemrik staan meerdere hindernissen klaar voor oefeningen tussendoor, te gebruiken wanneer ze maar willen. Diana: “Hier in de buurt heb ik ook een wat groter grasveld waar we regelmatig trainen.”

Diana was altijd al gek met honden, maar in het verleden waren ook paarden heel belangrijk in haar leven. Ze bezocht graag paardensportwedstrijden.

Mentale ondersteuning

Vorig jaar bezochten Diana en Dennis voor de verandering in hun vakantie het WK agility, dat in Zwitserland werd gehouden. “Gewoon als supporter. Het was een geweldige week, maar de dagen waren wel lang. Er waren niet veel toeschouwers, zo kwamen we ook snel in contact met het team.”

Ze vond het zó leuk dat ze aanbood om dit jaar een functie in het team te vervullen. Dat aanbod werd met enthousiasme ontvangen. Resultaat is dat Diana dit jaar als een van de twee coaches van het nationale team naar Spanje afreist; haar collega woont in Zeeland. “Deze functie had ik niet verwacht, maar het is prachtig werk. Ik ben er heel blij mee.” Een groot deel van haar taken is organisatorisch. Ze zocht en vond sponsors voor het team, was bij de drie selectiewedstrijden van het team betrokken en moet het team tijdens het WK vooral ontzorgen. “Het is tijdens zo’n toernooi belangrijk om de spirit goed te houden. De honden komen twee of drie keer per dag in actie. Als het dan een keer tegenzit, moet je mentaal wel overeind blijven. Daar is onze mentale ondersteuning deels op gericht.”

Het Nederlandse team bestaat dit jaar uit 27 combinaties, bestaande uit een hond en een begeleider, ‘handler’ genaamd. Veel deelnemers beschikken over een caravan of camper met airconditioning om de honden van de goede omstandigheden te voorzien. “Normaal gesproken is het WK midden in de zomer, maar dan is het in Spanje te warm.” Veel van de combinaties rijden naar Valencia, al kiezen een paar van hen ook voor het vliegtuig. “Dat heeft te maken met de fors gestegen brandstofprijzen, dat maakt de reis per auto duurder. Maar ik moet er zelf niet aan denken om met mijn honden te vliegen. Dan zitten ze een paar uur in het ruim.”

 Hond dat parcours uitvoert - Martijn van der Vaart

Buitenmeisje

Ruim dertig jaar geleden kwam Diana vanuit Den Haag naar Friesland. “Ik groeide op in een volkswijk, maar was het liefst buiten de stad. Het buitenleven past bij mij.” Ze volgde de middelbare landbouwschool in Gouda en vond in Dokkum een leuke baan in een dierenwinkel. Diana en Dennis woonden in een oud boerderijtje in Ee met flink wat ruimte. En dat was ook nodig vanwege al het hobby-vee waar zij zich mee omringden. Het ging allemaal voorspoedig, tot de MKZ-uitbraak van 2001 het noorden van Friesland fors raakte. “Dat was een vreselijke tijd. We hebben daar veel ellende gezien, bij de dieren, maar ook bij de boeren. Er is toen zoveel weggevaagd. Ik kon dat moeilijk loslaten. Zoveel verdriet, het lag als een deken om mij heen.”

Ze wilde weg, het werd tijd voor een nieuw avontuur. Met een stel vrienden zochten Diana en Dennis een plek voor een manege. Die vonden ze in Nijega. Hun aanpak met de paarden sloeg aan, er liepen op een gegeven moment 36 paarden. “Het andere stel ging echter uit elkaar en alléén was het wel heel veel werk”, zegt ze. Een geitenhouder zorgde op het juiste moment voor een duwtje in de goede richting. Hij deed een mooi bod op de locatie. Diana en Dennis hoefden niet eens zo lang na te denken, ze accepteerden het bod en verkochten alles.

Rust in Hemrik

Van iets heel groots in Nijega verhuisden ze naar iets veel kleiners in Hemrik. Diana en Dennis wonen nu al weer twintig jaar in een bescheiden woning op een voormalig vakantiepark. “Dit is wel precies wat we zochten. In Hemrik heb ik veel meer rust.” Van alle paarden uit het verleden is nog een, inmiddels dertigjarige, hengst over. “Die staat bij vrienden in Gorredijk.”

Vóór de verhuizing naar Hemrik werkte Dennis bij een bedrijf in truck- en tankcleaning in Heerenveen. Toen de mogelijkheid kwam om het bedrijf over te nemen, grepen ze die kans. “We hebben dat bedrijf nog steeds.” Diana doet een deel van de administratie en is ook verder betrokken bij het bedrijf. Ze is altijd enthousiast, maar ook altijd druk met van alles en nog wat. Naast het bedrijf en de agility-activiteiten zet ze zich ook nog een dag per week als vrijwilliger in voor het Leger des Heils.

Diana Hoogduin met honden - Martijn van der Vaart

Timemanagement

Timemanagement is dan ook belangrijk voor haar. Meer uren in een dag zouden welkom zijn, maar dat zit er niet in. “Ik moet van mijzelf iedere dag een uur met de honden naar het bos. Dit is zo’n mooie plek, met volop mogelijkheden. Die rust heb ik nodig om elders weer volop gas te kunnen geven.”

Agility

Bij agilty leggen de honden een parcours af dat is opgebouwd uit 20 tot 25 hindernissen. Met verschillende hoogtesprongen, rennen door tunnels, een schutting bedwingen en over een wipwap lopen. Het gaat in de wedstrijd om de snelste tijd. Fouten in de uitvoering leveren strafpunten op. Het systeem is vergelijkbaar met de paardensport. Een foutloos parcours is altijd beter dan een snelle tijd met strafpunten. Voor ieder parcours geldt wel een maximale tijd, een tijdoverschrijding levert ook weer strafpunten op. Vanwege de grootteverschillen tussen de honden zijn er vier hoogteklassen. De dieren worden op schofthoogte ingedeeld. Per klasse worden de hoogtes van de hindernissen aangepast.

Het Wereldkampioenschap agility wordt dit jaar gehouden in Valencia, Spanje, van 27 april tot en met 3 mei.

Tekst: Arend Waninge
Foto’s: Martijn van der Vaart