Ate Eijer staat voor een nieuwe uitdaging: “Polityk is al jierren myn hobby”
Een carrière plannen, dat heeft Ate Eijer (71) uit Jubbega nog nooit gedaan. “It komt eins altyd op myn paad.” Zo ook de functie van wethouder, die hij sinds eind juni vervult. Een positie waar hij met zijn bekende nuchterheid aan is begonnen. “De rol is oars wurden, mar de minske net. Ik bin noch altyd gewoan Ate.”
Voor wie hem kent, is het even wennen. Ate Eijer verschijnt ineens op foto’s in driedelig pak, inclusief stropdas. Het heeft alles te maken met zijn recente carrièreswitch. Was hij een paar maanden geleden nog dagelijks als media-adviseur op pad om advertenties in deze krant te verkopen, inmiddels is hij wethouder in de gemeente Heerenveen.
Het is de uitkomst van de rollercoaster van de afgelopen maanden. Ate was zestien jaar raadslid namens de FNP. Bij de laatste raadsverkiezingen nam een jongere het lijsttrekkerschap over. “Wy hienen rekkene op fjouwer sitten, it waarden der trije.” Dat was een tegenvaller voor de partij, een paar dagen volgde een nog grotere tegenvaller voor Ate zelf. Op basis van voorkeursstemmen viel hij buiten de boot. Hij werd geen raadslid. “Dy teloarstelling hat net langer dan in dei duorre.” Een houding die past bij zijn realiteitszin, het was aan de kiezer en de kiezer heeft gesproken. Ondertussen kwamen er echter ook al voorzichtige vragen in zijn richting. “Minsken fregen wêrom ik gjin kandidaat wethâlder wie.”
Opleiding of ervaring
Die vraag was voor Ate Eijer niet nieuw, hij kreeg de vraag in de afgelopen jaren vaker. Zeker in het licht van een groeiende kans dat de FNP eens collegepartij in Heerenveen zou worden. Ate riep echter altijd geen ambities in die richting te hebben. “It wie myn ding net, tocht ik.” Hij vond vooral dat zijn opleiding tekort schoot voor het wethouderschap. “Ik seach altyd wethâlders mei in HBO. Dy ha ik net, dat hat my lang tsjinhâlden. It besef groeide lykwols dat sechtjin jier riedslid wêze ek in goede oplieding is. Ik ha fansels wol kennis fan in bulte dossiers.” En dus kwam de optie dit voorjaar serieus op tafel. Er was volop steun van het thuisfront. “At ik it woe, moast ik it dwaan. Dat wie it boadskip. Dêr bin ik hiel wiis mei.”
Dat hij inmiddels 71 jaar is, speelde in de afweging amper een rol. Waar menigeen op die leeftijd het rustiger aan gaat doen, kiest Ate juist voor het tegenovergestelde. “Ik fiel my jonger dan ik bin. Boppedat, oaren nimme op myn leeftyd tiid foar hobby’s en de polityk is al jierren myn hobby. Dit is de kroan op myn politike karrière.”
Stikjeskriuwer
Voor hij raadslid werd, volgde Eijer jaren de lokale politiek als verslaggever van de Heerenveense Courant. Later deed hij dit ook een aantal jaren in buurgemeente Opsterland. Journalist vindt hij een te zwaar woord voor wat hij deed. “Ik ha mysels altyd mear in stikjeskriuwer dan in sjoernalist fielt.” De redactie van de krant stuurde hem ruim zestien jaar geleden op pad om eens bij de politieke partijen te sonderen hoe het met het vinden van kandidaten voor de raadsverkiezingen stond. “Sa kaam ik ek by FNP-er Poppe Hooijsma. Sy wienen safier noch net, hy stelde doe de fraach at it neat foar my wie.” Daar hoefde Eijer niet lang over na te denken, hij stemde altijd al FNP. Maar er was wel een voorwaarde. “Ik woe it wol, mar dan wol as listlûker.” Dat bleek geen probleem, Eijer werd raadslid.
Jongen van de Kompenije
Betrokken bij de mienskip was Ate altijd al. Hij groeide op in Jubbega, als zoon van een winkelman die als bestuurder ook bij veel activiteiten betrokken was. “Us heit waard wol de boargemaster fan Jobbegea neamd.” Zoon Ate timmerde in eigen dorp organisatorisch ook stevig aan de weg. “Mar ik bin wol wat minder koart om de bocht dan hy wie.” Hij voelt zich een jongen van De Kompenije en begrijpt zijn dorpsgenoten. “Kompenijsters binne oars as oars. Dat begryp ik. Yn dizze streek binne minsken faak yn de steek litten. At se wat woenen, dan moasten se harren sels rêde.”
Eijer was in de jaren zestig zelf getuige van die omslag in zijn dorp. Er werd in de decennia die volgden veel gerealiseerd. Van woningbouw tot de Expansiehal, later De Kompenije. Het zwembad is van het dorp zelf, het dorp stond vooraan bij de privatisering van de sportvelden. “Jobbegea hat it no goed foar elkoar. Mar ik sjoch lykwols al in feroaring fan mentaliteit. De Kompenijster fan no mei wol wer wat mear fan de Kompenijster fan de jierren sechtich ha. Utdagingen binne der genôch.”
Een duidelijke carrièreperspectief voor zichzelf heeft Ate nooit gehad. “In soad dingen binne op myn paad kaam.” Na de ULO in Gorredijk volgde de Middelbare Detailhandelschool. Een stage bracht hem een jaar in Duitsland. Uiteindelijk lonkte toch de winkel thuis. Met kleren, bedden, huishoudelijke artikelen, speelgoed. Er was veel te koop bij de familie Eijer.
Meer dan de winkel
Maar de winkel alleen was voor Ate niet genoeg. “Ik ha noait spyt fan de winkel hân, mar in echte keapman bin ik noait west.” Hij deed er graag wat naast. Voor en na de winkeltijden bleef hiervoor genoeg tijd over. Touwtrekken, beachvolleybal, het tennisveld, Paulus Jakje, De Expansie, Rûs op de Slûs, Sneinswille, De Frije Wiken, Pypskoft, wandelknooppunten. Het is maar een deel van de lijst activiteiten waar hij bij betrokken was.
De ondernemende geest heeft hij ook overgedragen op zijn kinderen, die al jaren actief zijn als Eijer Producties. “Ik bin grutsk op wat sy delsette. De sfeer en de saamhorigheid is grut. It is kommersjeel, mar it fielt as in ferieniging.” Zijn rol bij het bedrijf is beperkt. Was hij eerst adviseur, tegenwoordig wordt hij vooral ingezet als de heit die hand- en spandiensten verricht.
De Oosthoek
Begin jaren tachtig kwam de krant in beeld. De winkeliersvereniging van Jubbega wilde een eigen krant. Dat werd De Oosthoek. “Oaren seinen: dat kin Ate wol dwaan.” Schrijven van stukjes deed hij al langer. Ook voor de Leeuwarder Courant. “De úttikke stikjes gongen doe noch mei de bus nei Ljouwert.” Later werd Ate zelf uitgever van De Oosthoek. In 2016 ging De Oosthoek op in de Sa!, Eijer ging mee. In 2024 volgde de overstap naar GrootMedia. “Ik ha dat altyd prachtich wurk fûn. Ik koe moai myn eigen tiid yndele, hândich foar de kombinaasje mei de polityk.”
‘Kloof tusken it bestjoer en de boarger lytser meitsje’
En nu is er de nieuwe rol als wethouder. Ate moet er nog aan wennen, al staat voor hem één ding voorop. “Ik wol in minslike wethâlder wêze. It moaist oan it riedswurk is it kontakt mei de minsken. Dat bliuwt as wethâlder ek sa. Kinst wachtsje tot se by dy komme. Mar kinst se ek opsykje. Ik wol de kloof tusken it bestjoer en de boarger lytser meitsje.” Hij is niet van plan om zich daarvoor aan te passen. “Ik bin en bliuw Ate. De rol wurdt oars, mar de minske net.” Toch beseft hij ook dat wel degelijk iets veranderd. “In riedslid kin wat frijer bewege dan in wethâlder. As riedslid frege ik in hiel soad, no moat ik ferantwurdzje.” Eijer weet ook dat een wethouder soms steviger moet opereren dan een raadslid. “Ik hâld net fan spul. It kolleezje fiert út wat de ried wol, mar wol op in wize dat it kolleezje tinkt dat it bêste past.” Volgens de verse wethouder betekent dit dat hij moet leren op zijn strepen te staan.
‘In Kompenijster lûd yn de ried’ en ‘Net prate, stim Ate.’ Het zijn de slogans waarmee Eijer in het verleden stemmen binnenhaalde. In zijn nieuwe rol is de hele gemeente hem even lief. “Ik bin in doarpsman en bin hiel bliid mei inytsjatieven yn doarpen. Mar ik bin krektlike bliid mei wat der yn de wiken fan Hearrenfean bart. Dat snijt wol ris ûnder.”
Op de fiets
Wethouder Eijer wil zo weinig mogelijk op het gemeentehuis zijn. Praktisch is er echter nog wel een probleempje. Door een gezondheidsdingetje kan hij een jaar lang geen gebruik maken van zijn rijbewijs. Lachend: “Dat is in útdaging derby. Mar ik ha in goede fyts en de bus stoppet yn Jobbegea sawat foar de doar. It komt wol goed.”
Lees ook
